‘Casa di Honda’ in het Aoraki National Park.

We liggen lekker warm in onze Honda Accord aan de voet van Mount Cook. Ik lig op m'n rug en door het achterraam zie ik duizende sterren, zo helder en ze lijken zo dichtbij. Het waait flink door en onze buren in hun tentje worden een paar keer 'plat geblazen' en de camper en onze auto staan soms flink te schudden. Prettig dat de kinderen in de camper bij Opa en Oma kunnen slapen en wij in de auto met de tent nog ingepakt.

De weg van Haast naar Wanaka was erg mooi. Onderweg kan je op vele plekken stoppen. Waterval hier, swingbridge daar…… Wij zijn naar de 'Blue Pools' gelopen door het bos en over twee swingbridges (bewegende hangbruggen). Opa met z'n hoogtevrees heeft het toch maar weer gedaan. Vanmorgen zijn we vanuit Wanaka vertrokken, nadat we Mount Iron hebben beklommen en hebben rond gelopen, met zicht op de mooie meren van Wanaka en Hawea en de vele besneeuwde bergtoppen van het Mount Aspiring National Park.

Maar dan nu in Aoraki, Mount Cook. Onderweg hier naartoe zagen we wolken onstaan boven de bergtoppen. Het leken wel vliegende schotels, hangend boven het landschap waar we doorheen reden. Duizende koeien en schapen en kilometers rijdende sproei-installaties, want het is daar gort droog. In het Mount Cook visitor centre lees ik o.a. over de 'Hogbacks'. Dit zijn de wolken die als ruimteschepen boven de bergtoppen ontstaan en voorspellen dat het binnen een paar uur kan gaan waaien. De wind komt over de oceaan en 'klapt' op de 'Southern Alps'. Aha, vandaar….

We wandelen door de Hooker Valley. Opa haakt af want het is voor hem een (hang)brug te ver. Oma klimt gestaagd verder. Het laatste stukje lopen John, Nick en ik alleen verder. Terug gekomen op de camping is het tijd voor koffie. We rijden over een gravel road naar de Tasman valley. De Tasman Glacier is met 27 kilometer de langste van Nieuw Zeeland. We trekken de wandelschoenen weer aan en lopen richting het Tasman meer. Nu is het laatste heuveltje er een te ver voor Oma. Het waait nog lekker door en het is best fris, maar we klimmen het laatste stukje flink door en dan ligt het meer en de Tasman Glacier voor ons, indrukwekkend. Wat voelen wij ons nietig als we denken aan hoe dit gebergte is ontstaan en de Glaciers vorm aan het landschap hebben gegeven.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>