Geen prijs, wel een onvergetelijke dag!

Ik denk dat we ons toch echt maar moeten gaan verdiepen in het brouwen van bier. De geopperde slogan van Eric klinkt inderdaad best goed 'Heerlijk, Helder, Boomerang'. De viswedstrijd was leuk maar geen vissucces. Met tien vissers is in twee en een half uur één barracuda gevangen…. Wel lag de baai vol met grienden, honderden. Dit verklaard misschien ook wel waarom er geen andere vis, op haaien na, in de baai zwommen.

Later is het vissen vanaf de boot verder gegaan. Nadat de Cornelia eerst een aanbeet van een Hamerhoofdhaai had en wij 5 minuten later ook, zat er een grijze haai aan de lijn. Op 77 (marifoon) werden we opgeroepen voor assistentie. Niet veel later heeft Mark het enorme beest in z'n armen en haalt John de haak uit z'n bek en gaat de haai weer terug in het water en zwemt met een klap weg. WOUW. Terug op boot gaan we verder met school en klussen, maar niet veel later worden we weer opgeroepen door de Cornelia, weer een haai aan de lijn, hup iedereen weer in de dinghy…..

We hebben de Markiezen eilanden achter ons gelaten. We zijn nu alweer bijna 150 mijl onderweg richting Tuomotu's. Een reeks atollen hier in de Pacific. Het schiet lekker op, we hopen over 2 dagen ons anker te laten vallen in Rarioa. We zijn benieuwd!

We worden steeds groener…

Ja, de Boomerang is inderdaad weer voorzien van een vieze groene ‘badrand’, maar ook op andere vlakken worden we steeds groener.

We zijn met ons oude zonnezeiltje aan de slag gegaan om op een geschikte plek een regen opvangzeiltje te maken. Nou dat viel niet mee, maar uiteindelijk hebben we een mooie, nou ja praktische driehoek op het voordek gemaakt. Inclusief gardena koppeling. Als het dus hard regent, wat het al een tijdje niet heeft gedaan, is de tank zo weer gevuld en scheelt dit weer watermaken!

Het begint hier een echte Nederlandse invasie te worden. We liggen hier met 7 Nederlandse boten! Geen van de boten hadden we eerder gezien…. Nick en Luuk genieten ervan om weer Nederlands te praten en wij trouwens ook. Zo zijn we gisteren avond na het “ happy shark fishing hour” op de kade, zonder succes, het trommelgeluid achterna gegaan. Samen met Mark & Vanessa van de Cornelia en Etienne & Denise van de La Luna. Eerst nog wat biertjes gekocht bij de minimarkt en toen eerlijk gehangen bij de lokale dansvereniging. De jongens lekker rennen en wij hadden genoeg stof om over te praten!

Morgenochtend doen we nog mee aan een dingy viswedstrijd. Het inschrijfgeld: 2 blikjes bier en de hoofdprijs is 60% van al het bier! Een blikje hier in de supermarkt kost € 2,50 en onze voorraad is bijna op, dus we gáán voor die hoofdprijs!

146 cm Mahi Mahi! Vele boten eten Mahi Mahi vandaag hier in Taiohae, Nuka Hiva.

Na 17 mijl varen hebben we beet! De slip van de rail op de hengel gaat als een gek te keer. 100 meter achter de  boot springt een enorme vis boven het water uit. Wat is het?!!

Ondertussen komen, John, Nick & Luuk van beneden aanrennen. John neemt de hengel, ik zet de alcohol en de haak al vast klaar en schuif de wasemmers aan de kant. Ik zal een lang verhaal kort maken. Het was een hele sterke vis die het niet snel op gaf. Ook een hele grote en zware. Het record op de Boomerang staat sinds vandaag op 146 cm vis en op naam van Nick Schouten.

Aangekomen in Taiohae, met vis in de dinghy naar de kant en een local opgezocht om te vragen of de vis niet besmet kan zijn met ciguatera (koraalziekte). Geen probleem en een paar minuten later wordt onze Mahi Mahi professioneel gefileerd en delen we vele stukken files aan locals en yachties uit.

Vanmorgen hebben Nick & Luuk eerst nog samen bij het koraal in Anoha Bay gesnorkeld. Super stoer. Nick met z’n ‘kleine’ broertje aan de hand visjes kijken en ik in de dinghy. Kleine jongens woeden groot!

You are my coffee today!

Om half zeven in de ochtend stappen we met z'n allen in de dinghy. Ook het wasgoed en de door John gevangen Trevally gaan mee. De vorige avond waren we op de cinema avond, gehouden bij het schooltje hier in Hakatehau op het eiland Ua Pou. Etienne had ons uitgenodigd, nadat hij eerst ons zijn huis (en familie) had laten zien. Etienne spreekt engels en zo leren we meer van het leven op de Markiezen. Op de terugweg zet hij ons af bij het pad naar de Casade waterval, welke weer prachtig was.

Tijdens de cinema avond kwam John in gesprek met Atai (Adrian is z'n Franse naam). Atai houdt van jagen…. Niet alleen op vis, maar ook op wilde zwijnen, geiten, paarden en de rest laat zich raden. In de baai zouden in de ochtend grote Tonijnen zwemmen. De Manta's zijn dit jaar opgegeten door Orka's, dus je moet wel met enige voorzichtigheid vissen. Atai vist in z'n Waka. Een lichtgewicht kano met een kleine zijdrijver. John spreekt af om 5:00 uur, om te gaan vissen. Zo gezegd zo gedaan. John crost met de dighy door de baai en kijkt uit naar zijn 'vriend' en tonijn. BEET! Hij vangt geen Tonijn, maar een Trevally. Het is grote vis en onze eerste, we weten niet direct wat voor vis het is, wel dat hij ruim 10 kilo weegt. Atai en zijn Waka zijn nergens te bekennen.

Op de kade aangekomen komt Peter (leraar op het schooltje) direct aangelopen en 2 vissers steken hun duim op als ze zien wat uit de dingy komt. John loopt naar het huis van Atai en verteld hem wat hij heeft gevangen. Z'n koffie laat hij staan en hij gaat direct met John mee. Als hij de vis ziet verschijnt er een grijns op zijn gezicht. Très bien! Hij rent (hyper) terug naar zijn huis en komt met z'n machete terug. "You are my coffee today, John". Op de kade fileert hij de vis, alles gaat mee alleen een paar schubben blijven achter. We worden uitgenodigd om vanavond bij zijn gezin te komen eten.

Maar eerst koffie en ontbijt. We schuiven in de simpele keuken aan. Later gaan John en Nick met Atai de bush in om vers fruit te halen. Luuk en ik spelen in de tuin. Na een klein half uurtje komen ze terug. Met een kruiwagen vol fruit en schone was keren we terug naar de Boomerang.

Als we om 18:00 aankomen bij het huis van Atai staat de tafel vol met schalen en pannen. Etienne en z'n vrouw Ivonne zijn er ook. Er is breadfruit, gebakken banaan, rijst, kip, vis(onze) en geit. Eten doen we met onze handen. De Poisson cru (vis gegaard in citroensap) is heerlijk en de vis in kokos melk smaakt ook goed. Al zijn dit wel de delen van de vis die wij normaal terug geven aan de zee.

Na drie dagen Haketehau hebben we het gevoel dat we de bijna 200 inwoners allemaal van gezicht 'kennen'. Met een hele mooie herinnering rijker halen we de volgende dag het anker op. We zeilen 45 mijl verder, Anaho op het hoofdeiland Nuku Hiva.

Zwemmen met Reuze Manta’s!

Tijdens de lunch met stokbrood-pizza zie ik waar de baai overgaat in de oceaan steeds activiteit in het water. Volgens John een wind- / stroomrafeling, maar met m'n gelaserde ogen denk ik toch wat te zien en spring met Nick in de dinghy. Reuze Manta's! Niet één, niet twee maar zeker tien die ik zo kan tellen. Ze zwemmen of eerder gezegd vliegen rond het bootje en met de punten van hun 'vleugels' komen ze af en toe boven het water uit. Nick zit al klaar met z'n snorkel op en vinnen aan. Hij springt in het water en de Manta's, ruim 2 meter breed, zweven langs hem heen met een enorme bek geopend. Stoer! Snel in de dinghy terug om John en Luuk te halen, dit moeten ze zien! Niet veel later liggen we dus met z'n allen in het water, wow!

Eerder zijn we gaan snorkelen bij Ivaiva, daar hebben we mooie tropische vissen gezien, die steeds meer op de cast van Finding Nemo gaan lijken. Anders dan in de Carieb. Ook zien John en ik drie (white tip) haaien. We wijzen ze nog maar niet aan de kinderen aan…. In de baai woont één familie. Palmbomen, fruitbomen, dieren, huis. Alles is goed verzorgd ook al is het simpel. Echt een paradijsje. We krijgen kokosnoten, patat (breadfruit), pompelmoes en citroenen. De "Patat" groeit aan de een boom, is rond, groen en hard. We krijgen een instructie hoe we ze tot hopenlijk lekkere patatjes kunnen verwerken.

Nadat we de Genua hebben gerepareerd. Stukken geplakt en stukjes stiksel opnieuw gestikt en de val hebben ingekort eten we een 'breadfruit' patatje oorlog met kippenpoten!

Nog voordat de hemel van oranje, okergeel, paars, roze en nu naar blauw is getransformeerd hebben we ons anker opgehaald en zeilen we nu met de Gennaker uitgeboomd over bakboord met 8 knopen richting Au Pou. Een eiland 65 mijl Noordwestelijker.

Boomerang vol geladen met verse stokbroden, pompelmoezen en bananen bijna afgezonken. Hana Moe Noa, Tahuata

De baai van Hana Moe Noa, Tahuata , bevalt ons goed. Het water is helder, 31 graden, het strand is wit en de haaien hebben geen honger. Hier is helemaal niks, nou ja op wat geiten, wilde paarden, palm-, citroen- en pompelmoesbomen na dan. Met de dinghy varen we 2 mijl zuidelijker naar Vaitahu. Het laatste stukje zwemmen er dolfijnen met de boot mee!

Al snel vinden we een Magasin (mini markt). We zijn o.a. op zoek naar vers fruit, dit verkopen ze niet. Gewoon vragen aan de mensen. We worden geroepen en niet veel later brengen we een zak vol pompelmoezen terug naar de dinghy. Nu nog opzoek naar ander fruit en stokbroden. We plukken wat mango's in het bos 'illegaal' en John gaat met een man in een pick-up mee de bergen in en komt een kwartiertje later met 2 stammen bananen en nog een zak pompelmoezen terug. We ruilen dit voor een stuk touw en wat nepvisjes. Iedereen weer blij.

De stokbroden smaken goed! We brengen er een paar bij "Blessed" en bij "Water Music", waarmee we gisteren avond spaghetti hebben gegeten ook verdelen we de bananen. Dan is het tijd voor school en de controleronde van het schip moet nog afgemaakt worden. Al snel blijkt er water te lekken bij de afsluiter van de motor en niet veel later ziet John een scheur in de pijp zitten! Nu hebben heel veel reserve onderdelen bij ons en zo ook een reservepijp voor de afsluiter, maar de maat is niet goed. John gaat bij Bil (Water Music) vragen of hij misschien nog een afsluiterpijp heeft. Niet veel later komt John met een veel degelijker exemplaar( Halberg Rassy) terug op de boot en na wat vijlen past hij. Daarna nog even de accu's bijvullen en de klemmen controleren, schoonmaken en invetten….krak #k&!);g@$^* hoor ik uit de motorruimte komen. Gelukkig hebben we wel een goede reserve klem bij ons en is dit snel gemaakt.

Ondertussen is de lucht waanzinnig mooi gekleurd en niet veel later zakt de zon achter de horizon, richting Nederland. We eten een Hollands prakkie, aardappelen, spinazie en een cordonbleu en dan gaan we nog even naar het strand om een vuurtje te maken. Natuurlijk vergeten we de zak marshmallows niet mee te nemen:).

Met een schone boot gevuld met bananen, citroenen en pompelmoezen zeilen we (super snel) naar Hiva Oa.

De wandeling naar de Vaienui waterval was te doen op slippers en sandalen, maar niet echt aan te raden. Luuk heeft na het verlaten van de verharde weg 10 minuten lopen mopperen dat hij niét van modder houdt. Ach, gewoon doorstappen. Later ging het pad over in een bospad (regenwoud) met rosten. In eens is het voor de kids allemaal geen probleem meer. Ze klimmen en klauteren over de rotsen. Net als we besluiten over 5 minuten om te keren (voor de 3de keer) horen we de waterval! Een smalle hoge waterval. De modder wordt van de benen en sandalen gewreven en de duik is heerlijk verfrissend. Na een paar weken op een boot midden op de oceaan vergeet je alleen soms dat er muggen zijn… we worden lek geprikt, deet helpt niet.

De terugweg gaat een stuk vlotter. Het dorp loopt uit om naar de kerk te gaan. We horen al gezang en alle vrouwen lopen met een mooie bloem achter hun oor. We worden gevraagd mee te gaan. Ik geef aan dat met onze modder voeten niet echt een goed plan is. 'Pas de Problème'. We volgen de vrouwen en in de tuin van de kerk staat een kraantje waar je je voeten kan wassen. Dat de Polynesiërs kunnen zingen is ons al snel duidelijk!

Na een heerlijke lange warme nacht gaat John eerst even hardlopen, om 9 uur in de ochtend is het al 29 graden…..hij liever dan ik. Na een uurtje komt hij terug met z'n handen vol citroenen. We eten en persen gekoelde pompelmoezen en het zelfgebakken waldcornbrood smaakt weer heerlijk. Dan is de tijd voor het scheren en knippen van de Boomerang. IJskrabbers zijn niet afdoende er moeten zelfs brilo-sponsjes gebruikt worden om de achterkant schoon te maken. Maar na een paar uur hard werken is ze weer netjes en zullen we zeker een knoop harder varen!

De 45 mijl nar Hiva Oa vliegen voorbij. In baai van Taahuka ankeren (hoofd- en hekanker) we naast de "Blessed", een Nieuw Zeelandse familie welke we in Panama, Galapagos en op het SSB net hebben gesproken. Het dorpje Atuona is ongeveer 40 minuten lopen, gelukkig krijgen we snel een lift. We klaren in bij de Gendarmerie. Allemaal een stempel en een formulier wat we op de post naar Papete moeten doen. Zo makkelijk en goedkoop (gratis)is het in geen tijden geweest. We bekijken de winkeltjes. Er is veel te krijgen, alleen heel duur en lang houdbaar. Op het veldje midden in het dorpje is een soort markt. We hangen er wat rond, eten wat en de kids voetballen op het veldje. Een groep mannen staat te trommelen en later begint de voorstelling. Versierd met wat palmbladeren om armen en benen 'dansen' de mannen indrukwekkend. Filmpje volgt als we internet hebben.

's Nachts koelt het hier lekker af. In Fatu Hiva was het echt snik heet, 45 mijl verderop?! We slapen dus heerlijk. Uitgerust zijn we dan ook na een baguette met gebakken eitje begonnen aan de inspectie van de mast en de verstagingen. Ook alle lijnen, vallen en schoten zijn ingekort en-/ of omgekeerd. We zijn gelukkig geen gekke dingen tegen gekomen, al slijt het allemaal wel en roest en corrodeert alles onder je ogen weg een beetje vet helpt. De mountainbike zetten we ook weer in elkaar en na een uurtje fietsen en een halve spuitbus vet verder fietst die ook weer als een zonnetje! Morgen gaan we weer een eilandje verder, Tahuata.

Bay of Virgins, Fatu Hiva

Gister middag om half drie hebben we ons anker laten vallen in de luwte van het eiland Fatu Hiva. Nadat de boot aan kant was en de bijboot in het water lag won de koelkast het van de computer en hebben we samen met onze Belgische vrienden (die hier al lagen) genoten van een heerlijke aankomst borrel. Zodoende hebben we het blog verwaarloosd…. Sorry!

Vanuit de kuip hebben we gister naar het eiland zitten kijken. Ik weet 1, 2, 3 niet hoe ik het moet omschrijven maar het is echt waanzinnig mooi! Vandaag zijn we aan wal gegaan en als je je dan toch een voorstelling van het paradijs moet maken dan komt dit aardig overeen. Alles is groen en er groeit zoveel fruit dat het werkelijk voor het oprapen ligt.

We zijn al op meer mooie eilanden geweest maar vaak is het dan toch de mens die er een bende van maakt. Tot onze grote blijdschap is dat hier totaal anders. De slechts 600 Polynesiërs die hier leven houden het eiland netjes, zijn op hun manier goed georganiseerd en hebben respect voor de natuur. Wij zijn erg benieuwd of dat ook op de andere eilanden in Frans Polynesië zo is.

Vanmiddag zijn we met de bijboot naar de volgende baai gevaren waar een iets groter dorpje is en hebben daar een paar boodschappen kunnen doen. Toen we terug voeren zagen we twee reuze manta’s. Meteen motor uit en de manta’s kwamen tot drie meter voor ons bijbootje rustig kijken wie wij waren, ongekend mooi en indrukwekkend die beesten.

Wij blijven morgen nog een dagje hier en varen dan donderdag naar Hiva OA waar we in kunnen klaren. Aangezien Fatu Hiva moeilijk te bezeilen is vanaf een noordelijker eiland hebben we er voor gekozen “illegaal” eerst hier naartoe te varen. Nu maar hopen dat er geen Franse douane boot langszij komt.

22 mei 2012 voor anker 10.27,86 S – 138.40,05 W