Bommetje!

Het nieuwe lesjaar van de Boomerangschool is weer begonnen, inclusief de verkeerslessen en het schoolzwemmen. Met weinig enthousiasme zijn we begonnen, maar al snel zaten we allemaal weer in het ritme.

Rob en Josien (Inish) hadden fietsen gehuurd, 's middags mochten we ze lenen. Luuk achterop en voor Nick hebben we met onze laatste Polynesische Franken een crossfiets gehuurd. Maupiti is voor ons het mooiste eiland van de Society eilanden. De Lagune heeft mooie kleurschakeringen en de motu's met witte stranden staan vol palmen. Het eiland heeft een rondweg van beton en zo fietsen we anderhalf rondje rond het eiland. Het eiland is netjes, heel groen, veel bloemen en de huisjes kleurrijk met een mooi aangelegde tuintjes. We zien ook veel bananen- en ananasplantages. Nick heeft het helemaal naar zijn zin en kan het niet laten af en toe een 'slippie' te maken. Net voor we terug zijn gaat het dan toch nog fout en maakt Nick een schuiver…. Als we terug komen op de boot en op het achterdek gaan zitten met onze voeten in het water met een sundowner in ons hand, genieten we na van deze dag. Luuk heeft z'n veter diploma gehaald en Nick is geslaagd voor z'n Polynesische verkeersdiploma.

We verhuizen de boot en vinden een plekje achter het rif vlak bij de pas naast een motu. We moeten tijdens het ankeren uitkijken dat we het anker niet op een reuze manta laten vallen. We beginnen de tweede lesdag met lezen, rekenen en schrijven en besluiten vandaag de biologieles te besteden aan roggen. We zien pijlstaatroggen, 'gewone' grijze roggen, een groep spotted eagle ray's en reuze manta's, les geslaagd!

Aquamante, een Nederlandse boot waar we eerder over gehoord hebben komt binnenlopen en ankert naast ons. Eind van de middag gaan we voor een sundowner naar de Aquamante en hebben gespreksstof genoeg. Voor we er erg in hebben is het alweer veel te laat.

Vanmorgen hebben we voor de laatste keer in Frans Polynesië nog uitgebreid bommetjes gemaakt vanaf de boot. Ook hebben we nog even met de reuze manta's rondom de boot gezwommen, voordat we vandaag ankerop zijn gegaan, Vries en Daphne uit hebben gezwaaid en we richting Palmerston zijn vertrokken.

Ondertussen zijn we alweer 100 mijl onderweg, liggen er in de koelkast twee tonijntjes en hopen we zondag of maandag aan te komen.

Bayona, Mohammedia, Atlantische Oceaan, Kauehi en Maupiti.

Dit zijn de plekken waar we onze verjaardagen afgelopen jaar hebben gevierd. Mijn tweede verjaardag deze reis, dit keer in Maupiti. Verwend ben ik zeker. Een garde, jurkje, ketting, bikini, armband en een box voor de Ipod. De boot versierd met slingers en ballonnen. En natuurlijk mocht de bananencake niet ontbreken. Bedankt voor alle lieve kaarten, e-mails, telefoontjes en sms’jes. Na het ontbijt hebben we onze sportschoenen aangetrokken en de waterflessen gevuld. De Teurafaatiu moest beklommen worden. 380 Meter omhoog het ene stuk makkelijker dan het andere, maar klimmen en klauteren blijft leuk. En dan het uitzicht……. wat een cadeautje! 360 Graden Maupiti, met zicht op de Pacific, lagune, motu’s en witte stranden.  Buiten het rif konden we walvissen zien, kleine stipjes in die grote oceaan. Helaas hadden we de verrekijker niet meegenomen. Terug op de boot zijn we aan de slag gegaan met weerberichten en crossing pilots. Het plan was om via Suwarrow, Samoa naar Tonga te varen. Bob McDavitt’s bevestigd in zijn wekelijks weerbericht wat we al in de gribfiles hadden gezien: ‘In the South Pacific, the Convergence Zone SPCZ continues to be fairly quiet. The main Convergence Zone CZ seems to be located between 5 and 10S from 175E to 160W. This is abnormal and is leading to some great opportunities to sail west from French Polynesia towards Tonga without being molested by the SPCZ for those seeking an easy passage. There is no guarantee this scenario will be around by the end of the month, but it looks good to go this week.’

Dus zoals het er nu naar uitziet varen we woensdag richting Palmerston (Cook Island), via Niue naar Tonga……….

Uitgeklaard! Op naar nieuwe avonturen!

De steigerborrel in Uturoa, Raiatea met de La Luna en de Cornelia met te veel rum en te weinig kokosmelk en ananassap was weer erg gezellig. De kids hebben nog even zich uitgeleefd op hun step en de rotsen en toen was het toch echt tijd om verder te gaan.

We zijn weer in Bora Bora. Vandaag zijn we uitgeklaard, we mogen nog heel even blijven in Frans Polynesië en gaan morgen door naar Maupiti het kleine zusje van Bora Bora. Het plan is om dan door te gaan naar het atol Surarrow (Cook Island), dan door naar Samoa en dan af te zakken naar Tonga en als we tijd over hebben en het weer het toelaat nog een stukje Fiji mee te pakken. In November willen we in Nieuw Zeeland zijn omdat dan het cycloon seizoen begint.

Twee weken om nooit meer te vergeten!

Vandaag hebben we Hans, Linda en Jamie uitgezwaaid. De boot is ingeleverd en de tassen weer ingepakt en Luuk krijgt nog een laatste knuffel van Jamie.

Zij gaan naar Tahiti en vliegen zondag terug naar Nederland en wij varen van de week weer terug naar Bora Bora om uit te klaren, dit keer zonder hun, maar met een hele mooie herinnering rijker!

Na en nachtje in Uturoa, Raiatea zijn we naar Faaroa gezeild. Dit is een beschutte baai aan de westkant van Raiatea. Met twee dinghy’s zijn we  de rivier opgevaren, opzoek naar de verstopte botanische tuin. Raiatea is een prachtig eiland, groen en met vele bergen. Boven deze bergen hangen bijna altijd wolken en deze zorgen dan weer voor de nodige buien. Alles groeit en bloeit, de Intratuin is er niks bij.

De wind trekt aan en we zoeken beschutting in de baai van Vairahi. ’s Avonds gaan we naar een Polynesische avond. Trommels, gitaren en mandolines, pareo knopen, kokosnoot raspen, bloemenkransen vlechten en natuurlijk weer die schattige meisjes met kokosnoten bh’s en palmbladerenrokjes, hoe Polynesisch wil je het hebben?!

Nick en Jamie krijgen de slag helemaal te pakken als ze samen met 2 meiden bloemen kransen en kettingen aan het maken zijn. De mannen zijn weer mooi ‘versiert’.

We zeilen door binnen de lagune naar Tahaa en ankeren achter Motu Mahaea. De kids vermaken zich op het strandje en Hans en John storten zich op de kokosnoten. Met machete en dreganker komen de noten steeds sneller te voorschijn.

Het blijft hard waaien en na een onrustige nacht zeilen we de baai van Haamene in en vinden hier wat beschutting. We lopen de (mount) Taira op en hebben een prachtig uitzicht over de baai van Hurepiti waar we vorige week lagen en de baai van Haamene. Het is warm en we hebben dorst. Onderweg komen we genoeg palmbomen met groene noten tegen. Na een paar keer oefenen maakt Hans ze in drie bewegingen open en wordt onze dorst gelest!

Als we weer in het dorp aankomen is het erg stil, zondag. Verderop horen we muziek, dus gaan we daar op af. Ondertussen is het weer aardig omgeslagen en als er een stortbui overkomt zijn we er bijna. Als zeven verzopen katjes rennen we feesttent binnen en zijn daar net op tijd voor de volgende hoosbui. Onder een aantal partytenten staan rijen met tafels en stoelen van “Location Marion” de lokale B&J Services. Al snel wordt ons verteld dat we op een bruiloft zijn en krijgen we wat drinken en moeten we ergens gaan zitten. We kijken onze ogen uit. Het is de tweede dag van het feest. Gisteren was de trouwerij en feest voor vrienden, vandaag het feest voor alle familie.

We zeilen terug naar Marina Apooiti en onderweg stoppen we nog bij een pearlfarm. Als we even later de prijzen van de parels zien gaan we rechtsomkeert terug naar de boot, op naar de Marina!

Terwijl ik dit zit te typen is het hier bijna negen uur ’s avonds en in de boot nog 28 graden. Het weer blijft rustig komende dagen. Morgen proberen we in Uturoa de as van de fiets van John te vervangen. Het crossen en het zoute water laten z’n sporen achter. En dan op naar Bora Bora!

Bora Bora, wat een mooie lagune!

We meren af aan een ankerboei bij de Bora Bora Yachtclub. Niet veel later laten we ons een heerlijk tapbiertje smaken. We hebben sinds Guadeloupe geen tap meer gezien, alleen maar flesjes bier. We wisselen vlagen en zo hangt onze vlag nu daar en hebben wij er weer een leuke clubvlag bij. We komen Wim (Laissez Faire)tegen in het dorp en praten snel even bij. En zwaaien hun de volgende dag uit. Het waait nog flink door, we pakken een anker boei op bij “Bloody Mary’s” hét restaurant van het eiland, met gratis moorings. Met zicht op de Otemanu, de dominerende top van de berg van het eiland, meestal met wollig wolkje eromheen.

We snorkelen (driften) en gaan naar het openbare strand bij Matira Point. Het water is kraak helder en lekker ondiep. De jongens spelen heerlijk in het water. Hans en John maken nog een duik.

Het motortje van Hans en Lin heeft kuren. We slepen ze letterlijk en figuurlijk naar het Hiton beach resort. We doen of we thuis zijn, zonnebril op en Hoogvliettas aan de arm. Het is echt een heel mooi complex, met zwembad, strandje,  en hutjes op palen in het prachtige water. De kinderen rennen van het zwembad naar het (witte)strand en weer terug, maar de meeste tijd brengen ze in het zwembad door! Lin en ik installeren ons op een bedje op het strand. Het is best zwaar rond de wereld zeilen;). Hans & John maken een duik achter Motu Toopua Iti, waar veel Eagle ray’s zouden moeten zitten, ze hadden waarschijnlijk een vrije dag vandaag….

Nadat de brandstof tank van de dinghy van Hans & Lin is leeggemaakt en gevuld is met benzine uit onze tank loopt hij weer als en zonnetje. De kids zijn bekaf. Na en bordje ravioli brengen we ze naar bed. Nick weet waar we naartoe gaan en hoe de marifoon en portofoon werken. Wij genieten dan ook van een heerlijk rustig avondje met z’n vieren in een restaurantje aan de wal.

We zeilen naar de oostkant van Bora Bora, Wow! De lagune heeft hier een kleur die op de foto echt gephotoshopt lijkt. We ankeren in 4 meter diep water, naast het St. Regis resort en zetten de spinakerboom, zodat er lekker geslingerd kan worden.  Met de dinghy gaan we nog opzoek naar Reuze Manta’s en niet veel later zwemmen ze onder ons door! Dit zijn andere Manta’s, muis grijs met witte tekeningen op de rug. Tot nu toe hebben we steeds zwarte Reuze Manta’s gezien. Ze blijven indrukwekkend en groot, heeeel errug groot! Het koraal is hier echt minder mooi dan in de Tuamotu’s, we zijn verwend. Wel zwemt er veel vis, maar aan de haak van de hengel springen ze niet.

We varen nog naar het zuidelijkste puntje, maar als de wind aantrekt wordt de ankerplek oncomfortabel, we varen terug naar de Bora Bora Yachtclub en vinden daar beschutting en steaks. We zijn nu onderweg naar Tahaa. Met een zuidelijke wind, 3 bft is de Pas Paipai hoog aan de wind bezeil baar.

 

Bora Bora here we come!

De eerste Trevally is gespeerd, een sharksucker is gevangen, de eerste rog is gezien en we hebben gesnorkeld tussen honderden gekleurde visjes tussen twee motu’s net achter het rif. De boten liggen geankerd achter Motu Tautau en het water is azuur blauw! De wind is hard, dreigende wolken domineren boven het eiland Tahaa, het uitzicht is prachtig. Geen verkeerde start van onze vakantie!

De volgende nacht ankeren we in Baie Hurepiti. Een diepe fjord achtige baai, omringd door bergen met veel groen en palmbomen. Met de dinghy varen we naar het dorpje Tiva. Hans, Linda en Jamie kijken hun ogen uit in het Magasin. Van fileermessen, schoenen, pindakaas tot vriezers vol met kip, in 65 m2. Als we aan de andere kant van het dorp lopen komt de vrouw uit de winkel aangelopen met het fototoestel van Hans en Linda incl. hoesje en geld. Maururu roa (dankjewel)!

De jongens en wij worden weer verwend met een koffer vol cadeautjes en andere praktische zaken uit Nederland. Ook wordt de zak met verjaardagscadeautjes weer flink aangevuld! Maururu roa!

En nu zijn we opweg naar Bora Bora, met nog 8 mijl te gaan zijn we er bijna!

De vakantie kan beginnen!

Na 3 maanden liggen we aan een kade met walstroom en water. John neemt de buiten kant onderhanden. Het RVS wordt weer roestvrijgemaakt en de Boomerang wordt heerlijk gesopt! Een kleine week Papeete heeft haar zwart gemaakt. Ik was alle hoezen van de salonkussens (met de hand)  en aan het eind van de dag is ons huis heerlijk fris en schoon! Ook is ons regenzeiltje gestikt en het slingerzeil gerepareerd. Nu zijn we dan ook echt klaar voor onze ‘vakantie’. ’s Avonds kruipen we binnen op de (schone) bank en kijken voor het eerst tijdens deze reis een filmpje. Buiten is het gewoon fris.

Dinsdag ochtend lopen we de 1,5 kilometer naar het vliegveld, vanaf Apooiti Marina. En dan zijn Hans, Linda en Jamie er eindelijk! Wat leuk om elkaar na een jaar weer te zien! Hun boot ligt klaar en we krijgen een uitgebreide briefing over het gebied, goed voor elkaar! De koelkast wordt gevuld en de jongens spelen weer als vanouds met elkaar! We borrelen, kletsen, eten en kletsen nog meer. We zijn weer helemaal bij gepraat en het voelt eigenlijk heel gewoon dat ze er zijn, maar dat is het natuurlijk niet!

Na nog één nachtje in de Marina, gooien we de trossen los, op naar Tahaa. Tahaa en Raiatea delen een lagune en zo zeilen met windkracht 6 vlagen 7 bft naar Motu Tautau met zicht op enorme brekers op het rif. Volgens de voorspellingen gaat de wind de komende dagen afnemen en wordt het weer wat warmer.

We varen weer een stukje westelijker en laten Tahiti en Oponohu Bay, Moorea achter ons.

Als je dan een keer een steiger/kade naast je boot hebt en daarvoor dik betaald, dan moet je er ook vol van genieten! We steiger borrelen, steiger klussen, steiger steppen en steiger BBQ'en er op los! De laatste boodschappen worden gedaan en samen met Denise en Vanes ga ik nog winkelen, opzoek naar een nieuwe korte broek, gevonden!

Als we woensdag de La Luna en de Cornelia uitzwaaien zetten we zeil en verlaten de lagune, richting Moorea. De Society eilanden zijn, wat we er nu van gezien hebben een mix van de Markiezen eilanden en de Tuamotu's atollen. De bergen van de Markiezen en het koraalrif van de Tuamotu's een goede combi! Deze Society archipel is nog niet zo oud als de Tuamotu's, waar de bergen onder hun eigen gewicht gezonken zijn in de oceaan en er alleen nog maar een koraalrif en lagune is overgebleven.

Het waait flink door en de 15 mijl naar Moorea staan zo op het log. We varen naar Oponohu Bay, Wow! Vanaf Tahiti hadden we al zicht op de contouren van het eiland, maar nu we recht op de pas afvaren en het plaatje wordt ingekleurd met groene bergen, grijze rosten en water variërend van blauw tot turquoise is het echt (weer) een ansichtkaart. We varen in kraak helder water en zien schildpadden en heel veel roggen onder de boot. We gaan direct met de dinghy op safari en snorkelen op het rif en weken zo de vuiligheid van de stad onder onze teennagels vandaan.

Donderdag fietst John het eiland rond en ga ik met de jongens naar Hauri Point. Een mooi wit strandje en een ondiep stuk lagune. Op de terugweg stoppen we op de roggen voederplaats. Hier worden roggen gevoerd en als wij aan komen varen komen ze in grote getalen naar de dinghy toe zwemmen, ze komen zelfs uit het water omhoog om te kijken of je iets hebt, niet echt "natuurlijk". Niet veel later zien we 5 gestippelde roggen (spotted eagle ray) onder de boot zwemmen/zweven, wow!

Dinsdag komen Hans, Linda en Jamie aan op Raiatea, 110 mijl verderop. Het is dus tijd om weer een stukje westelijker te varen. Maar eerst halen we nog verse baguettes en wandelen we 10 km naar het Belvedere uitkijkpunt met een uitzicht over Cooks Bay en Oponohu Bay.

Met nog 40 mijl te gaan schiet het lekker op. De nacht is donker, met een aantal schepen om ons heen is het zowaar 'druk' tijdens het wacht lopen.

Quatorze Juliet, Papeete, Tahiti

De laatste honderd mijl hebben we met de rem erop gezeild. Halve tot ruime wind, 20 tot 25 knopen wind. De Boomerang wil in rengalop door de golven, maar dan komen we midden in de nacht aan. We trekken de teugels aan,  op een puntje Genua gaan we in een sukkeldrafje op ons doel Papeete, Tahiti af.  Als de zon opkomt vragen permissie om de haven binnen te varen en niet veel later liggen we afgemeerd en volgen de La Luna en de Cornelia ook.

Afgemeerd aan de kade in Papeete genieten we weer van het luxe leven! Terrasjes, watersportwinkels, Mc Donalds en de Carrefour om de hoek! Met een glimlach van oor tot door loop ik door de supermarkt! Tomaten, komkommers, paprika, zelfs prei! Alles is duurder dan in Nederland, maar goed te betalen, op het bier na dan…

We gaan eten op een pleintje, met de La  Luna en de Cornelia. Hier staan tientallen busjes/ campers  met de zijkanten open geklapt als mobile keuken. Veel chinees eten, maar lokale gerechten. De mannen gaan voor het kalf wat aan het spit hangt. Het blijft een cadeautje dat het ’s avond iets afkoelt maar precies lekker blijft .

14 juli, Quatorze Juliet, volop activiteiten rond om de haven. Roeiwedstrijden voor de deur. Ook kijken we nog even bij de parade, gevolg door een defilé.  Indrukwekkend, alleen jammer dat we er niks van kunnen verstaan. ’s Avonds gaan we naar dé (traditionele) dans- en zangwedstrijden van Frans Polynesië. Groepen uit alle delen van Frans Polynesie strijden tegen elkaar. De kostums, zang en vooral de Polynesische meisjes in rietenrokjes en bloemenkransen in het haar maken indruk. Wat kunnen die meiden schudden met hun billen:).

John gaat nog even op kroegen tocht. Met slippers mag je de disco niet in, maar ze hebben nog wel klompen voor hem staan. Op klompen betaald hij 11 euro voor een biertje en keert terug in de tijd. Een verlichte dansvloer en een glitterbol. Hadden we dat in Nederland ook 20 jaar geleden niet? De sfeer is helemaal disco en goed. Zo gaat hij nog een paar kroegen af en mengt zich in het Polynesische uitgaansleven, met een glimlach kruipt hij naast me in bed.

Ondertussen wordt er ook hard gewerkt op de Boomerang. De motor en de watermaker krijgen hun servicebeurt  en het to do lijstje wordt steeds korter!

In 1 jaar van 51=?ISO-8859-1?Q?=B043 N – 04=B025 O naar 16=B038 Z – 147=B0?=05 W

Ik (Debby) schrik me rot, nog geen 7 minuten geleden heb ik een rondje buiten gekeken en nu ik weer buiten kijk zie een lichtje aan de horizon achter onze boot. Zo helder, deze moet vast en zeker dichtbij zijn. Met de verrekijker zie ik dat er geen schip onder het toplicht zit….. een ster? De maan is half vol en laat mij zien dat er een wolk aan de horizon zich verplaatst. De "Starwalk App" verteld mij dat Venus en Jupiter net zijn opgekomen en schuin erboven de Aldebaran staat. Puff

We zijn onderweg van de Tuamotu archipel naar Papeete, Tahiti. 240 mijl en dus 2 dagen varen.

Er is nu nog mooi windje, 15 knopen schuin van achter en deze zal in de loop van de ochtend aantrekken naar 25 knopen. We genieten weer even van de rust en het ritme van de oceaan. We bakken brood, geven les, lezen een boek en de jongens zijn druk bezig met touwarmbandjes maken, want straks in Tahiti zijn er weer een hoop boten, dus klanten en winkels. Ook zijn de flyers voor "Nick's Boomerang fishing derby" geprint, zodat hij straks als er een goede plek is met een hoop boten z'n fishing derby kan houden! Zo blijven we lekker bezig.

Een jaar geleden vertrokken we uit Numansdorp (51°43 N – 04°25 O), na een onvergetelijke steigerborrel. Tientallen boten, toeters en zwaaiende mensen begeleiden ons het Haringvliet op. En nu een jaar verder dobberen we ergens tussen Toua en Tahiti. Wat gaat de tijd en mijlen toch snel. We zijn al op zoveel mooie plekken geweest en mensen ontmoet, waar we ons geen voorstelling van konden maken en gelukkig ligt er nog een heel stuk te ontdekken Wereld voor ons…..

Groeten vanaf 16°38 Z – 147°05 W