Als vanouds gezellig op de Boomerang!

We varen met de Cornelia mee naar Denerau, gaan naar Nadi en komen met tassen vol verse boodschappen weer terug in Denerau. Daar vinden we Walter direct. Wat gaaf om elkaar weer te zien en zeker hier in Fiji! De lange broek wordt al snel omgewisseld voor een zwembroek en in het zwembad van het Shereton vinden we verkoeling en een aankomst biertje! Met de ferry varen we terug naar Malolo Lailai waar de Boomerang nog ligt.

We BBQ ’en, drinken, dansen, zwemmen, ouwehoeren, snorkelen, hardlopen, het is weer ouderwets gezellig! Fiji Bitter (The Sportsman’s beer), Fiji Gold, Fiji Premium, alle lokale biertjes worden getest. Via het eilandje Namotui zeilen we zondag weer terug naar Denerau. De gennaker wordt nog gehesen maar al snel staat er te weinig wind.

In Denerau is het weer gezellig druk met bekende boten. Het blijft wachten op goed weer.

Er is ‘iets’ tussen gekomen…. We blijven wachten in de tropen!

We zijn dus nog niet vertrokken. ‘Customs’ wilden wel komen naar Malolo maar dat zou dan nu $ 190 dollar per boot gaan kosten (dit was vorige week nog $80) om uit te klaren. Op naar Lautoka was dus het plan voor woensdag. Toen werd duidelijk dat er zich een lagedrukgebied aan het vormen was. Deze zakt  vanuit Vanuata naar het zuiden, dit zijn de lagedrukgebieden waar in dit gebied de cyclonen uit komen…..

We hebben geluisterd naar alle weergoeroes en afgewacht of dit lagedruk gebied zich nu echt zou gaan ontwikkelen. De laatste weer-modellen laten zien dat het gebied zich ontwikkeld. We hebben dus besloten om hier in Fiji, Malolo nog maar even wachten.

Het is prettig om een SSB radio aan boord te hebben. Zo kunnen we luisteren naar de adviezen van de weergoeroes en praten met boten die onderweg zijn en boten die aangekomen zijn in Nieuw Zeeland.

De bier voorraad is wel gereduceerd tot 4 aankomstbiertjes, gereserveerd voor Nieuw Zeeland, dus daar moeten we wat aan gaan doen. Walter, een vriend uit Numansdorp is nu in Nieuw Zeeland en komt morgen naar ons toe in Fiji, we gaan er dus hier in de tropen nog maar even een feestje van maken!

 

Wachten in de tropen…..

We hebben het advies van “weergoeroe” Bob McDavit  opgevolgd en deze week genoten van de tropen.  Maar we hebben niet stil gezeten! De opbouw van de boot staat weer helemaal in de was, de bijboot blinkt weer, de romp van de boot is weer helemaal wit en het onderwaterschip is weer ontdaan van en flinke baard!

De jongens werken hard. Ze hebben al 50 armbandjes verkocht, dus als ze dit weekend nog even hun best doen kunnen ze in Nieuw Zeeland een tweede hands fiets kopen van hun eigen geld!

We houden het weer in de gaten en dan eindelijk zien we donderdag avond een mogelijk “weather-window” aankomen. Het weer is zo instabiel en de lagedrukgebieden razen met een snel tempo voorbij, maar het ziet er nu naar uit dat we maandag of dinsdag uit kunnen klaren en dan de trossen los kunnen gooien. Het cycloon-seizoen zit ons aardig op de hielen, het weer wordt hier al echt broeierig dus het wordt echt tijd om te gaan en deze ‘kans’ te pakken.

Om uit te klaren zouden we weer de 20 mij naar Lautoka moeten varen, maar we wachten ondertussen hier in Malolo Lailai met 15 boten en nu er is geregeld dat er iemand van de ‘Customs’ komt om ons hier uit te klaren, top!

 

Take the week off and focus on enjoying the tropics!

Navigeren met Google Earth, foto’s van kaarten uit 1976, tracks van andere boten en  foto’s gemaakt met een ipad van een andere Ipad. Kortom de Yasawa’s zijn niet zo goed in kaart gebracht. Maar met goed zicht en een combinatie van bovenstaande informatie kom je een heel eind, maar een goed gevoel (van zeemanschap) geeft het niet.

We varen de pas uit van Mana Island en op Google Earth zien we dat dit precies klopt. We motoren en later zeilen we. De wind trekt aan en de zeilen worden gereefd. We zoeken beschutting in de baai van Soso. De wind slaat soms over de berg, maar we liggen goed en zonder swell. De windmolen houdt de accu’s vol.

In Nadi hebben we een rol doorzichtig PVS gekocht. We snijden er een beschermkleedje voor de tafel uit en maken een beschermhoes voor de buitenboord motor. Komende dagen willen we nog een regenzeiltje maken, zodat  de bimini beter wordt afgesloten en de kuip droog blijft bij regen. We zijn ons op Nieuw Zeeland aan het voorbereiden!

De volgende morgen beginnen we eerst met school. Als we later met de bijboot naar de kant gaan worden we op het strand al opgewacht. We willen graag een sevusevu (kava) aanbieden aan de chief en vragen of we op zijn land mogen komen en in zijn baai mogen ankeren. We worden naar de chief gebracht, een oude bijna blinde man,  hij accepteert onze sevusevu en houdt een kleine ceremonie. We klappen in onze handen en bula’en. We worden rond geleid door het dorp. We bezoeken een kerk en de school. Op school wordt Engels gesproken en onderwezen vanaf groep 3. De mensen hier in dit dorp zijn meer ingetogen dan dat we eerder hebben gezien. Later horen we dat iedere dag mensen van het resort verderop het eiland het dorp komen bezoeken, aha.

Dan worden we naar een man gebracht. Hij heeft een GPS, maar weet niet hoe hij werkt. John loopt met man en GPS een rondje om de kerk en legt uit hoe hij waypoints invoert. We worden terug gebracht naar de dinghy en geven de man nog een zak vol met kinderkleding. Als we weg gaan verteld hij dat we 5 dollar p.p. ‘landing fee’ moeten betalen. In plaats van 20 dollar hoeven we er ‘maar’ 10 te betalen. We zijn er klaar mee! We betalen en gaan direct ankerop! We zeilen één eiland verder naar Waya en vinden een beschutte ankerplek. Het blijft waaien. We besluiten terug te gaan naar Lautoka om uit te klaren en te wachten op een mooi weergat.

In Lautoka halen we nog een paar boodschappen en klaren uit. We varen naar Malolo en daar zien we Mark en Vanes van de Cornelia weer! We BBQ’en hebben het weer heel gezellig. In de haven horen we verschillende verhalen over uitklaren en ‘illegaal’ wachten. Om een lang verhaal kort te maken: We mailen dat we nog in Fiji zijn met problemen aan de motor, we krijgen een email dat we direct terug moeten naar Lautoka (20 mijl) en weer in moeten klaren. Ze zijn ‘not amused’ en wijzen ons op de forse boetes. Uiteindelijk valt het allemaal mee en worden de uitklaringspapieren doorgescheurd en de oude papieren er weer bij gepakt.

We gaan ankerop en slapen een nachtje in Vudapoint Marina. Mark en Vanes willen hier hun boot achter laten in een ‘hurricane hole’. Leuk en leerzaam om te zien hoe ze dit doen. Het schip wordt in een gat geplaatst en met autobanden recht gezet en ondersteund, tot ongeveer 20 cm boven de waterlijn staat de boot in het gat.

Na 2 nachtjes in Denerau zijn we nu weer terug in Malolo. We zijn lekker ‘druk’ met klusjes en onderhoud. Wij en zeker de kids hebben het hier prima naar ons zin. Met een strandje, bar en zwembad binnen hand bereik. De handel in armbanden loopt prima en als het weer tegen blijft zitten zijn we hier dus nog even en hebben ze zeker een fiets bij elkaar verdient! 

Het laatste  weer- en zeil advies wat we vandaag binnen kregen was:  “Voyages from the tropics to New Zeeland  this week so that I am compelled to advise everyone to simply take the week off and focus on enjoying the tropics”.

 

Zeeslang aan boord!

Geankerd achter het rif bij Mana Island zijn we de hele middag bezig geweest in de kuip om de bakskisten en jerrycans met diesel en benzine schoon te maken en te ordenen.  Ook de gaten in de kussen zijn gerepareerd en rond vijf uur was alles weer sik en span.  Toen hoorde ik John: ‘uhhh ahh Debby!’. Het zal wel weer een kakkerlak zijn, was mijn gedachte. Maar toen ik boven kwam zag ik op de kussens in de kuip een slang! Zwart wit gestreept, ongeveer 40 cm lang. Met een bezem hebben we hem uiteindelijk van de boot in het water gekregen. De slang bleef rondjes zwemmen om de boot. Is het landslang of is het een zeeslang? Volgens een lokaal in een bootje was zeeslang en zeer giftig. Hmmm.

Als  we ‘s avonds aan wal komen worden we direct aangesproken. ‘Zijn jullie zijn van die boot met de zeeslang?’ We gaan naar het Backpackers Resort , daar is een traditionele dansavond. De vuurdans was erg indrukwekkend. Chris en Debby komen nog even aan boord. We maken wat kopieën van Pickmere kaarten van de Yasawa’s en foto’s van hun tracks en aantekeningen.

Nu zijn we onderweg naar de Yasawa’s een eilanden groep ten westen van Fiji. Komende dagen willen we daar rondvaren en dan aan het eind van de week uitklaren in Lautoka. We wachten dan ‘illegaal’ in Musket Cove Marina het juiste ‘weather window’ af, om de 1100 mijl naar Nieuw Zeeland te zeilen.

In Malolo Lailai, Musket Cove marina hebben we een heerlijke tijd gehad. We hebben er maar een mini Herfst vakantie van gemaakt, 30°C+ en strak blauw. Afgemeerd aan een steiger, met achter de boot een (wit) strandje, zee, Island bar, BBQ plaats, palmbomen, zwembad, supermarkt en een ‘melting pot’ van leuke mensen, zoals je dat zo mooi in het Engels zegt. We zijn welkom in het resort en mogen van alle faciliteiten gebruik maken en binnen een dag weet iedereen je naam. Als je een biertje besteld dan is het: ‘Here you are Debby’.

We vieren op 10 oktober ‘Fiji Day’ hier. De dag in 1970 dat Fiji onafhankelijkheid werd van Engeland. Een leuke dag vol festiviteiten. De dag wordt afgesloten met een feestavond met band. Nick kan niet stoppen met dansen en om 23:00 uur heeft hij zo warm dat hij in het zwembad nog even mag afkoelen voordat hij gaat slapen……

 

‘Hallo Wereld’, Viti Levu

Deze week hebben we op de Boomerang-school een thema week, als afsluiting van het eerste blok. Nick heeft het thema ‘vissen’ gekozen, hoe verrassend.  Terwijl ik dit schrijf zijn we onderweg van Denerau marina naar Malolo Lailai island. Opzoek naar wat verkoeling. In de boot is het nu 32 graden. Klagen doen we niet, we weten de tempratuurmeter over een paar weken in Nieuw Zeeland niet verder dan de helft zal komen.

Ook werken we aan het thema ‘Hallo wereld’ van de kinderboeken week van dit jaar. Nick heeft in Savusavu een ansichtkaart naar “de Wegwijzer” gestuurd en Juf Marjo heeft laten weten dat hij is aangekomen.  8 dagen van Fiji naar Nederland, wij hebben er  14 maanden voor nodig gehad!

Vorige week zijn we om de noord- oost punt van Viti Levu gevaren. En bij Nananu island het anker laten.  We zijn binnen het rif gebleven en met alleen een Genua op richting Lautoka gezeild. Easy sailing! Waar het berglandschap bij het water komt zijn er Mangrove bossen en opdiep water. Ankeren in een beschutte baai is dan ook niet gelukt. Ongeveer een kilometer uit de kust hebben we het anker laten zakken in 6 meter diep water, onze ‘raarste’ ankerplaats ooit, maar heerlijk geslapen. Via Saweni Bay zijn naar Denerau marina gezeild.

Boot afgemeerd aan het ponton, tussen de mega jachten. Één step voor Luuk en één voor Nick uit de bakskist opgediept, twee blije kinderen! Denerau is een ontwikkeld vakantiepark, alle bekende hotels zijn hier te vinden en winkels, bakker en supermarkt zijn voorhanden. Luxe! Met een auto zijn we een middag en een ochtend de omgeving gaan verkennen. Dit keer geen 4 weel drive,  maar met ‘onze’ Alto zijn we toch best ver gekomen. We hebben de auto maar één keer de berg op hoeven duwen. Als je van de mainroad afgaat kom je direct op een dirt road terecht. In het gebied rond Nadi en Lautoka wordt veel verbouwd, voornamelijk suikerriet, ananas en taro. Het eiland is meer ontwikkeld dan Vanua Levu, de vergezichten even prachtig!

Al snel steppen er drie kids over de steiger. Hanna stept als een gek achter ‘the boys’ aan, zoals ze ze noemt. De kids spelen en wij hebben gezellige avonden met Kate en Rory (Streetcar). Het is lekker om even alle luxe om je heen te hebben en niet te hoeven nadenken of je schouders en knieën bedekt zijn. 

Ondertussen zijn we aangekomen in Malolo Lailai. Strandje, bar , bbq plaats achter de boot, ik denk dat we hier nog wel even blijven!

 

 

 

 

Zeilen en meer, in de Lomaiviti groep, Fiji.

We zijn al bijna 2 uur onderweg als ik een flinke Pilot-whale (Griend) opeens naast de boot zie. Ik weet even geen woord uit te brengen en wijs en mompel alleen maar naar John. Gelukkig hij ziet hem ook! En dan kijken we voor de boot en zien we er nog veel meer! Als we 5 minuten later met een kopje koffie genieten van de opklarende lucht (afgelopen 24 uur heeft het ook hier geregend) en nog druk zitten te kletsen over walvissen, zien we achter de boot een Mahi Mahi zeker vijf keer uit het water springen, richting onze lure, BEET roepen we in koor! Twee tellen later horen we de reel heel hard ratelen en staat de hengel krom. We liggen allebei in een deuk. Nick en Luuk worden wakker van ons gelach en natuurlijk van de reel.

Nu staat John de Mahi Mahi te fileren, dus de komende drie dagen staat er weer verse vis op het menu! Een goed begin van de zondag. Het is nu 08:30 uur en we varen op de motor van Levuka op het eiland Ovalau naar Nananu een eilandje aan de noord-oost kant van Viti Levu, 55 mijl varen. Levuka is een leuk druk stadje, lange tijd geleden de hoofdstad van Fiji.

Dinsdag zijn we vanuit Savusavu gezeild naar Namena, een mooie tocht met een niet voorspelde 20 knopen wind. Aan boord een nieuwe printer, vers afgeleverd vanuit Labasa door Wolfgang en Corinna. In Namena aangekomen genieten we van een sundowner aan boord van hun "Moin". Ook komen David en Nicky. Hun boot is ernstig beschadigd toen ze aan een mooring lagen in Niue. Een walvis (humpback whale)kwam klem te zitten tussen de lijnen van de ankerboei. Preekstoel eraf, rolgenua en de ankerdeksel kapot en hoe het met de walvis is weten ze niet. Bizar verhaal.

We worden wakker in de stromende regen. Het regenzeiltje heeft de voorste watertank gevuld en loopt zelfs over. Als het rond de middag opklaart gaan we ankerop richting Makogai een eilandje 25 mijl verderop. Net voor het donker halen we het.

Als we na het schoolwerk gaan snorkelen worden we verrast! Wow, het mooiste koraal wat we tot nu toe hebben gezien! Vele soorten hard- en zacht koraal, zeeanemonen, giant clams en visjes in alle kleuren! Luuk kan z´n ogen niet geloven en brabbelt luid door z´n snorkel als hij een hele familie anemoon visjes ziet (nemo´s).

Op de kant aangekomen worden we direct welkom geheten door de Chief. We bieden hem kava aan en we gaan zitten voor de sevusevu ceremonie. We worden uitgenodigd aan het begin de avond voor een kava ceremonie. Hij laat ons het eiland zien en het werk van het Marine research park. Er worden hier schildpadden en giant clams gekweekt, om later weer uit te zetten. Goed werk! Vele gebouwen, funderingen en ruines laten zien dat Makogai eens druk werd bewoond (+/- 5000). Op het eiland stond een ziekenhuis voor Lepra patienten. Vanuit de gehele Pacific kwamen ze naar Makogai. Nu wonen er nog ongeveer 45 mensen op het eiland en worden er een paar gebouwen bewoont en een paar gebruikt voor Marine research.

Als we aankomen is de kava al fijn gestamd. Eerst worden de wortels gekneusd een met stalen vijzel later met een houten om het nog fijner te malen. Dit gaat in een houten kom (tanoa) met een beetje water erbij. Iedereen gaat rondom de tanoa zitten en de Chief prevelt vele onverstaanbare woorden. Het water en de kava wordt langdurig gemixt en gefilterd. Tegenwoordig wordt er meestal een doek gebruikt om de kava resten eruit te filteren, maar tijdens deze `tradionele´ ceremonie gebruikt de Chief een bundel van slieren van de barst van een boom. Veel lekkerder volgens de Chief. Al snel veranderd de kleur van het het water bruin…. John krijgt een bilo (halve kokosnoot) met kava aangeboden. Eerst een klap in de handen, voordat de bilo wordt aangenomen, dan ´bula!´ en in één klap achterover gevolgd door drie klappen in de handen. Dan krijg ik er één, ´low tide´ please? Tja waar smaakt het naar? Modderwater getrokken in zoethout met een beetje peper voor de ´bite´… Meer kunnen we er niet van maken. Zo gaat de bilo de groep rond totdat de tanoa leeg is en de tongen en lippen verdoofd aanvoelen.

Bula! Suvasuva, Vanua Levu, Fiji.

Een dag voor Luuks verjaardag zijn we  in Savusavu op het eiland Vanua Levu, Fiji. Het inklaren was vooral weer veel invullen, maar de ambtenaren zijn super vriendelijk en behulpzaam. Het begint al met ‘Bula!’,een grote glimlach en een ferme handdruk. Bula, wat letterlijk ‘leven’ betekend gebruiken ze hier als hallo.

De Health fee moet in het ziekenhuis worden voldaan en de Bio inspector moet ook nog betaald worden. Dan kunnen we terug naar ‘Clearance’, zodat we een cruising permit kunnen regelen.  Zo hebben we dus direct een mooi wandelingetje door het stadje gemaakt en wat verse waar kunnen kopen en minder verse Chocolade taart voor Luuks verjaardag. Op straat blijven we ons verbazen. Bula! Bula! Bula! Het werkt aanstekelijk en wij Bula’en er nu dus ook vriendelijk op los. We merken dat we Polynesië achter ons hebben gelaten. Het straat beeld wordt gevormd door kinderen in schooluniformen, afro kapsels, aanplak biljetten voor Bollywood films, mannen in sulu’s….. Kortom een aparte mengeling van Melanesiërs, Micronesiërs en mensen uit India.

Een boot vol met slingers, ballonnen, cadeautjes en taart afgemeerd aan een steiger en vrij van school. Alle ingrediënten voor een geslaagde vijfde verjaardag! Vorig jaar was Luuk jarig in Mohemmedia, Marokko en nu dus Savusavu, Vanua Levu, Fiji. De jongens genieten van het spelen op de steiger, het spelen met de cadeautjes en een waterpistool gevecht biedt de gewenste verkoeling. Het is hier weer tropisch warm. Het temperatuurverschil met Tonga is erg groot en de dekbedden worden weer snel uit de overtrekken gehaald.

We huren een auto en gaan een middag en ochtend op pad. We verlaten Savusavu en rijden via Mount Delaikoro richting Lambasa.  We rijden langs kleine dorpjes en passeren vele lopende mensen. Als we halverwege de berg zijn hebben we een prachtig zicht op de baai van Savusavu en het regenwoud. We besluiten om van de doorgaande weg af te gaan en via een ‘dirt road’ rijden we uiteindelijk langs Korotubu village. We zwaaien en wisselen Bula’s! uit en stoppen uiteindelijk.

We vragen toestemming om het land/dorp te mogen bekijken. Met een geschenkpakketje Kava (wortels van een peperplant) worden we naar de Turaga-ni-koro (Chief) geleid. We hadden verwacht hier een oude man te treffen, maar ‘Onze’ 35 jarige Chief lag lekker met z’n 2 kindjes op z’n mat in zijn hutje te chillen. We in werden zijn huis uitgenodigd. John bood hem de Kava aan en nadat hij deze had geaccepteerd kon de Sevusevu ceremonie beginnen. Zittend op de geweven mat kwamen er heel veel woorden snel uit de mond van de Chief waarvan we alleen “God bless you” van verstonden en  begrepen, indrukwekkend. Als de ceremonie is afgelopen lopen we met de Chief door het dorpje.

We zien de kerk, dorpshuis, plantages, fruitbomen, loslopende varkens en zien hoe vrouwen de palmbladeren verwerken tot bezems en krijgen er zelfs één. Ook zien we de bakkerij van het dorp. Op feestdagen en speciale gelegenheden wordt hier brood gebakken in hout gestokte ovens. We nemen afscheid van Korotubu village en rijden door naar Lambosa, de hoofdstad van het Vanua Levu.

We passeren vele velden dennenbomen en suikerriet. Het is vrijdagmiddag en de scholen zijn uit. Overal zie je schooluniformen. Lambosa is een drukke stad. We gaan opzoek naar een nieuwe cardridge voor de printer hopende dat hij dan weer gemaakt is. We rijden vele rondjes door de stad en als we uiteindelijk de auto hebben geparkeerd is het direct weer ‘Bula! Hello i’m Peter, where are you from?’. En hij brengt ons naar de goed verstopte winkel.  De volgende ochtend rijden we over de “Hibiscus hwy” richting het schiereiland Tunoloa. We slaan voor het schiereiland links af. Volgens een kaart moet hier een pad zijn wat ons door de bergen terug naar Savusavu moet brengen. We rijden door een waanzinnig landschap langs kleine dorpje en onze 4-wheel drive Suzuki Jimny laat ons niet in de steek. Modder, gras een rivier, geen probleem! Wel vragen we ons af of we goed gaan als het pad toch wel erg smal en onbereden wordt. Precies op tijd zijn we terug in Savusavu om de auto in te leveren. We kopen nog twee tassen vol met verse spullen voor nog geen 12 euro en zo houden nog mooi wat geld over voor een aankomst biertje op het terras van de Copra Shed Marina Yachtclub!

De tweede helft!

We zijn vandaag precies aan de andere kant van de wereld. We zijn vertrokken uit Numansdorp op 04°25,00 Oost en vandaag zijn we op 175°35,00 West. Morgen zullen we ook het Westelijk halfrond voor het Oostelijk halfrond verruilen. Zoals we dat vorig jaar ook in Engeland deden.

We zijn nu 14 maanden onderweg en hebben ruim 14300 mijl gevaren. De tweede helft zal meer mijlen zeilen zijn en hebben we ook iets meer tijd voor. Nu nog ongeveer 1300 mijl naar Nieuw Zeeland en de route terug via Darwin, Indonesië, Zuid Afrika, Brazilië , Caribbean en via de Azoren naar Nederland zal ongeveer 21000 mijl varen zijn.

Bij het verlaten van de wateren van Tonga werden we nog getrakteerd op een ware walvissen show! Helaas waren ze ongeveer 500 meter van ons vandaan, maar de enorme beesten en hun bommetjes waren heel goed te zien! Ondertussen zijn we alweer 220 mijl onderweg (op de helft). Het schiet lekker op. We hebben veel wind en varen met een dubbel gereefde uitgeboomde genua op een ruige oceaan, maar de brekers landen (nog) niet in de kuip en op een paar druppels na is het prachtig weer geweest en dan ziet de wereld er toch wat beter uit. Vandaag ook nog een mooie Mahi Mahi gevangen. Dit kwam mooi uit want het vlees was op, lees: de Pa'anga's waren op de ATM niet in gebruik en hadden nog net geld genoeg voor 4 broden.

Naast ons vaart de A-Go-Go. Een Zwitserse boot die we op Palmerston hebben leren kennen en gezamenlijk de oversteek naar Niue mee hebben gemaakt. Het blijft raar om op z'n grote oceaan zeilboot te zien.