Wortel schieten.

Nick Klaar voor school

‘Nick, schiet nou op! Heb je je tas met eten en drinken? Zonnehoed?’ ‘Ja? Ok spring in de dinghy, opschieten je moet naar school!’ Het is maandag morgen en we zijn alweer ruim een maand in de Britse Maagden eilanden en ja we voelen ons hier al aardig thuis!

Afgelopen weken stonden niet echt in het teken van cruisen. De meeste baaitjes hebben we al gezien en in Cane Garden Bay (CGB) vinden we alles wat we nodig hebben, een ‘woon en verblijfplaats’ voor ons en de boot. Een ruime, goed beschutte baai met ondiep helder water een breed strand met genoeg barretjes en prima ankergrond en niet al te ver weg van de Pelican Peak,  het huis van Willem, Reineke, Isar en Nika.

Reineke - Slachtoffer 1John wordt door Willem geïntroduceerd bij Visar, de reddingsmaatschappij van de BVI’s. Hij krijgt er de laatste instructies voor zijn opleiding ‘Rescue driver’ en mag bij de weekbesprekingen aanwezig zijn.  Hij komt helemaal enthousiast weer thuis en een paar dagen later mag hij mee trainen. Met de reddingsboot  komen ze naar CGB op de Boomerang twee slachtoffers helpen.

De casus: Reineke is in het bootmansstoeltje uit de mast naar beneden gevallen en is met haar been tussen de verstaging op het dek geland. Isar en Nick lierde haar naar boven, maar dit ging fout. De lijn slipte en Nick’s vinger wordt eraf getrokken. Geweldig om te zien hoe deze vrijwilligers er mee omgaan en professioneel oplossen (net echt).

 

 
Rescue Diver - Opleidning Dive MasterJohn is met Willem lekker aan het duiken en hardlopen. Slaagt voor z’n ‘Rescue Driver’ examen, loopt steeds makkelijker 10 kilometer en is druk bezig met z’n ‘Dive Master’ duikopleiding.

Ik ga met Reineke mee paardrijden en Nick en Luuk mogen mee met Isar sporten en zo staan we op vrijdagmiddag naast de tennisbaan naar hele blije kinderen te kijken en zaterdagochtend op het voetbalveld. Daarna mogen ze naar het verjaardagspartijtje van Dylan en kijken ze hun ogen uit. We komen steeds weer dezelfde gezichten tegen en leren zo steeds meer mensen kennen.
2014 - Caribbean1
Ondertussen houden we het weer goed in de gaten, maar in plaats van een Azoren Hoog zien we teveel Lagedrukgebieden op de oceaan. We wachten dus nog even en stiekem hebben we ook echt nog geen zin om te gaan varen. Nog even genieten van de Caribbean,  het is hier toch zo mooi en veel te gezellig.
Full Moon Party - Trellis Bay
Samen met Amélie en de D-Jay varen we voor een nachtje naar Trellis Bay voor de Full Moon Party. Daar zien we Restless Spirit, Seaquest, Isola en de Luna Verde met Wilma en Thijs weer, december Kaapstad was de laatste keer dat we Thijs en Wilma zagen!  Reineke komt met de auto en blijft een nachtje slapen op de Boomerang.

Na een heel gezellig feestje met veel vuur(acrobaten), vrienden, muziek en een onrustige ankerplek varen we weer naar ‘huis’ Cane Garden Bay, waar het water weer mooi vlak is, de vogeltjes tjilpen en de schildpadden rond de boot zwemmen!

Geen goed weer om te vertrekken!‘It’s my luck day!’ Zo komt John het gebouw van de immigratie binnen lopen. We willen graag ons visum verlengen. Er zijn geen wachtende voor hem en alle loketten zijn nog open. ‘I’m not sure’. Is het antwoord van de nors kijkende dame achter het loket. Kom morgen maar terug tussen 09:00 en 14:00 dan doen we die werkzaamheden, niet om 14:30! En zo gaat John dus vol goede moed de dag erna weer terug naar het immigratiekantoor. Uiteindelijk lukt het hem het visum te verlengen voor een week. Een boot met twee kinderen stuur je toch niet de oceaan op waar een hevige storm  woedt, hele hoge golven staan en al meerdere schepen in de problemen zijn, we mogen nog even blijven, al is het niet van harte.

Sage Mountain NP - TortolaZondag gaan we met de kinderen een ‘boswandeling’ maken. Maren en Rosa van de Isola gaan mee naar het Sage Mountain NP. Het blijft verrassend als je een stuk over een eiland rijdt en de hoogte in gaat wat het landschap en begroeiing snel veranderen. Olifanten oren, bananen bomen, mahogany bomen, grote graniet blokken, prachtige vergezichten en heel veel lianen, kortom een heerlijke wandeling! We ‘beklimmen’ de ruim 500 meter hoge ‘Sage Mountain Peak’. De hoogste berg van alle Maagden eilanden en vinden naast een mooi uitzicht een verkoeld briesje.

Maar dan is het toch echt tijd om te gaan…… Het weerbericht voor de komende tijd ziet er goed uit. Geen ‘nasty’ Lagedrukgebieden meer, eerder te weinig wind en een zowaar een Azoren hoog. Restless Spirit is zaterdag al vertrokken, wij gaan morgen 21 mei, samen met Jeroen en Diana van de D-Jay en varen een vrijwel direct koers naar de Azoren! Het zal een lange langzame oversteek worden. De koelkast, water- en dieseltanks zijn vol en wij krijgen zowaar een beetje zin om weer te gaan varen, al doet het ‘pijn’ de tropische paradijs achter ons te laten. Ja, zo worden onze ‘wortels’ en anker hier morgen weer uit de grond getrokken, op naar het Noorden, het ‘laatste’ stuk van onze reis………

Willem, Reineke, Isar en Nika bedankt !
Reineke en Debby

 

Nature Little Secrets

The BathsWat is het toch lekker om van de boot in het heerlijke heldere warme water te springen. Luuk gaat op het SUPboard naar z’n oom en tante en Nick en ik zwemmen gewoon even langs. Neefje Marijn staat in z’n zwemvest in de kuip, wat een heerlijk schouwspel; twee neefjes, pelikanen en schilpadden rondom de boot. Na een heerlijke lange nacht laten we Cooper Island achter ons en zeilen we naar het zuidelijkste puntje van Virgin Gorda, The Baths. Eric manoeuvreert de boot netjes naar een mooring, wij laten ons anker vallen. Granieten rotsblokken, grotten, bogen, beschutte baaitjes, palmbomen en een blauwe lucht. Dit unieke stukje geologie is ontstaan door vulkanische activiteit en miljarden jaren erosie . We kunnen niet met de dinghy naar het strand, want de swell is te hoog, maar zwemmen lukt wel. Nick en Luuk vinden het pad naar Devil’s Bay, we klimmen en klauteren tussen de grote blokken door en komen bij een prachtige baai uit. Wat gaaf is dit!

Op de nummerplaten hier staat de tekst Nature Little Secrects. Deze video van Chris Norton laat de Britse Maagden Eilanden van haar mooiste kant zien.

Daar gaan ze!We zeilen door naar het Noorden van Virgin Gorda.  Toen Christopher Columbus als eerste Europeaan dit eiland ontdekte in 1493 gaf hij het eiland haar naam, letterlijk vertaald ‘De Dikke Maagd’, omdat het profiel lijkt op een vrouw liggend op haar zijde. We ronden Mosquito Island en varen door de pass ‘the Sound’ in, een mooie aan alle kanten beschutte baai en varen door tot ‘The Bitter End’.  Hier bij de ‘Bitter End Yachtclub’ heeft Marijn zijn nieuwe passie ontdekt, een bijboot met buitenboord motor. Wat vindt hij het mooi om te varen in de dinghy! Al snel snapt hij hoe het werkt en zit hij met het rode koortje om zijn pols en z’n handje op de gashendel klaar om een stukje te gaan varen.

Bitter End Virgin GordaMet de dinghy varen we langs Saba rock richting Necker Island een privé eiland van Sir Richard Branson. Het water is hier mooi gekleurd door alle riffen. Hier willen we dus ook graag snorkelen. En zo liggen we dus even later in de achtertuin van Sir Richard Branson allemaal te snorkelen. We zwemmen naar het buiten-rif. Hier op de drop off zien we vele soorten koraal, vissen en een schildpad. Het is goed vertoeven hier, we blijven dus maar een extra dag.

We varen de pass weer uit en op de ‘Sunny Side Up’ wordt het grootzeil gehesen en de genua gezet. We zeilen tussen ‘The Dog’ eilanden door en met een mooie ruime wind zoeken een paar uur later een anker plekje bij Marina Cay, een klein eilandje ten noorden van Tortola. We gaan weer met z’n allen in de dinghy’s en Nick op de surfplank achter de dinghy aan, lol!

The Bitter End

‘Tante Bernice, Tante Bernice, kijk uit! Zwem maar naar de andere kant, hier zwemt een hele grote Barracuda!’  Nick komt met z’n masker en snorkel boven water een wijst naar Bernice die hem met grote ogen aankijkt. Nu is de Barracuda een van Nick’s favoriete vissen om over te vertellen en dat het geen lieverdjes zijn en ze tanden als honden kunnen hebben zal hij vast en zeker ook al tegen zijn tante hebben vertelt.  Toch laat ze zich niet afschrikken en snorkelen we langs het rif verder, al zie ik haar wel af en toe over haar schouder naar achteren kijken.

IMG_0963-001Na een maand zien we in de ‘Pain Killer Bar’, op Marina Cay, Phil en Katrina weer. Leuk om hun voor te stellen aan Eric en Bernice. Luuk is ook weer erg blij om zijn ‘mate’ weer te zien!

We zeilen door het ‘Beef Island Channel’ en ronden de noord kant van Tortola. We zeilen door naar ‘Jost van Dyke’, vernoemd naar de beruchte Nederlandse Kapitein/Piraat Joost van Dijk. We vinden een mooie ondiepe ankerplek achter het rif bij Sandy Spit, op ‘spitting’ afstand van Jost van Dyke.

Sandy Spit - Jost van DykeHier geen moorings en dus veel minder huur boten! Nick en Luuk spelen Cricket op het strand met Phil en Katrina. Het is heerlijk op het strand en in het water. John is druk aan het leren voor z’n Dive Master examen, Bernice, Eric en ik lopen het ‘hele’ eiland rond en Marijn heeft echt(bijna) alleen maar oog voor de bijboot en motor!

Het zeilen hier bij de Britse Maagden eilanden is zo lekker beschut en de afstanden te overzien. We zeilen na een heldere nacht door naar Great bay en zien daar de D-Jay en Jeroen en Diana weer! We lopen over de zandpaden op zoek naar boodschappen en zijn verbaasd wat we hier allemaal kunnen kopen! Met de bijboot varen we een baaitje verder, White Bay. Het ligt hier helemaal vol en is hartstikke druk op het mooie witte strand. Onderweg zien we dolfijnen jagen, gaaf! Willem, Reineke, Isar en Nika komen aan het einde van de middag met de ferry aan. Ze blijven twee nachtjes slapen en zeilen mee naar Norman Island.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWe zitten net te smullen van Reineke’s spareribs als we steeds luidere muziek horen. De nieuwsgierigheid wint het van de spareribs. Er komt een grote catamaran met gennaker op de baai binnen zeilen, radio keihard aan……..dit kan niet goed gaan…….Het is ondertussen pikke donker en niet alle boten in de baai hebben hun ankerlicht aan staan. Bijna varen ze tegen de D-Jay aan en later driften ze bijna op Restless Spirit. Ik en later ook John springen in een bijboot en duwen tegen de zijkant van de catamaran om te zorgen dat deze niet vol een andere catamaran ramt. Uiteindelijk laten ze het anker vallen en kunnen we weer terug naar de overheerlijke spareribs die iets minder warm nog steeds heerlijk zijn!

Sunny Side Up!De dagen vliegen echt voorbij. Diehards Eric en Bernice zeilen het eerste stuk nog, wij starten direct de motor. Norman Island is recht tegen de wind in. Pirate Bight is weer een mooie, maar drukke beschutte baai. John en Willem richten zich op de duikopleiding en doen rescue oefeningen, wij gaan met z’n allen naar de grotten, net om de hoek, om daar te snorkelen. De middagzon ‘valt’ mooi de grotten in en we zien vele mooie gekleurde vissen, koraal, inktvissen en een octopus. Willem en John komen met een zonnebril en een duiklamp terug!

Pirate Bight, Norman IslandWe borrelen, eten, voetballen, kortom het is weer heel erg gezellig zo met z’n allen. We gaan nog even naar de Willy T, maar daar is niks te beleven. Eric, Bernice en Marijn slapen hun laatste nachtje op de ‘Sunny Side Up’ en varen de boot weer terug naar Nanny Cay Marina. Wij gaan terug naar Sopers Hole en mogen de auto van Reineke nog een dag lenen. We halen Eric, Bernice en Marijn op en hebben nog een laatste avondje samen voordat de volgende ochtend heel vroeg de wekker gaat. John brengt ze naar het vliegveld en zo nemen we afscheid van elkaar op de Boomerang, over ruim drie maanden zien we elkaar weer in Nederland!
Heren Schouten - Sopers Hole

 

Sunny Side Up!

Zo heet de boot van Eric, Bernice en Marijn waarmee ze deze week samen met ons door de Britse Maagden eilanden gaan cruisen. We hebben er alweer een heerlijke week samen hier opzitten en drijven nu aan een mooring bij Cooper Island. Maar nu eerst even ‘een paar eilandjes terug’, zoals Luuk dit altijd zo mooi zegt.

Boulangerie!!!

St. Barth, het eiland van de ‘Rich and Famous’. Laten we op dit moment dan wel ‘time miljonairs’ zijn en een beetje ‘famous’ , toch voelen we ons hier niet echt thuis, ook al is het een mooi eiland. We gaan even naar de Boulangerie en stoppen bij de supermarkt om al die lekkere Franse dingetjes te kopen. Rond de middag gaan we ankerop en de laatste mijlen naar Groot Baai, Philipsburg, St. Maarten zijn zo afgelegd.

Great Bay - St. Maarten  op Pitou met Nancy

‘Hallo Boomerang, hallo, ik heb een ankerboei voor jullie vrij!’ Er wordt druk naar ons gezwaaid vanaf een Belgische catamaran. Nu klinkt dat heerlijke taaltje ons erg bekend in de oren, maar de boot en blonde dame herkennen we niet. DJ een Nederlandse boot die in 2011 net als ons is vertrokken uit Nederland blijkt voor een paar dagen weg te zijn, maar ze hebben hun ‘boot- buurvrouw’ Nancy met duidelijke instructies achtergelaten. Wij mogen de mooring van Jeroen en Diaan gebruiken. Wat een heerlijk welkom.

Philipsburg - St. MaartenDe meeste zeilboten verblijven in St. Maarten niet in Groot Baai, maar in Simpson Baai, er is dus genoeg ruimte in de baai. Twee jaar terug zijn we hier een aantal keren geweest. Ella en Gerard verbleven toen in het Holland Beach House hier in Groot Baai, Philipsburg. Het voelt goed om hier weer te zijn. We willen onze tijd hier goed besteden. St. Maarten is ‘taxfree’, dus relatief goedkoop. We willen nog een aantal zaken voor de boot kopen, de boot bevoorraden, maar ook lange broeken staan op het lijstje.

Spelen in Groot Baai

Onze Belgische Buren Pitoeschke (Nancy) en Agera (Günter)blijken erg gezellig en behulpzaam. Nancy is druk bezig haar bedrijf op te starten, zie www.water-ufo.com. Leuk om te zien hoe bedreven ze hier mee bezig is. We hebben de grootste lol in haar tender( 150 PK) en schuren door de ruime baai. We mogen de motor van haar bijboot lenen en al snel is John ‘verslaaft’ aan de snelheid. Haar 15 Pk outboard achter onze boot zorgt ervoor dat we moeiteloos weer met z’n vieren in plané gaan. Iets wat we met onze huidige 9.8 Pk niet meer lukt. Zijn wij óf de kinderen zoveel zwaarder geworden? Budget Marine biedt uitkomst. We krijgen een mooie nieuwe Tohatsu 18 Pk Ever Run, tweetakt,  voor een goede prijs aangeboden. We ‘vliegen’ nu dus weer in plané met onze dinghy door de baai.

Nieuwe wind generatorSinds we in Zuid Afrika een kleine portable vriezer hebben gekocht blijkt onze stroom-voorziening niet altijd meer in balans. De vriezer verbruikt net iets meer dan dat wij uitgerekend hadden en de zonnepanelen en windgenerator zijn krijgen de accu niet meer dagelijks op de gewenste 100%. Vaker dan gewenst moet de motor aan om de watermaker de tanks te laten vullen en de de accu’s weer helemaal op te laden. We willen zo groen als mogelijk rond de wereld zeilen en hebben besloten om de windgenerator te vervangen voor een nieuwer model. Nadat John de nieuwe Air Breeze windmolen heeft geplaatst zien we direct resultaat. Het waait continu windkracht 4 en de accu’s worden nu dag en nacht met gemiddeld 5 á 6 ampère gevuld in plaats van 1 á 2 ampère. Het gat in onze energievoorziening is dus weer gedicht!

20140415_151921

Nancy brengt me in haar Jeep naar de verschillende supermarkten. Als een echte ‘PA’ helpt ze me. Karretje vol, geen probleem; ‘Ik haal wel even een nieuwe’ hoor ik haar zeggen met een glimlach op haar gezicht. Dit resulteert in een Jeep die tot de nok aan toe gevuld met boodschappen, waar we het tot in Europa weer mee moeten doen.

De DJ komt terug uit St. Eustatius. Leuk om Jeroen en Diaan weer te zien. Ze hebben lange tijd in St. Maarten gewerkt en in de Caribbean rond gezeild en gaan net als ons weer terug naar Nederland!

bootje vol!

De dagen vliegen werkelijk voorbij en eigenlijk willen we nog niet weg uit St. Maarten, maar op Tortala landt een vliegtuig over een paar dagen met daarin Eric, Bernice en Marijn en die willen we natuurlijk ook heel graag weer zien.

We nemen afscheid van Günter en Nancy en later zwaait de bemanning van de DJ ons uit. Over een kleine twee weken zien we de DJ hopelijk weer in de BVI’s . St. Maarten is niet het mooiste eiland van de Caribbean, maar voor ons blijft het een speciaal eiland en wat hebben we weer leuke, lieve mensen leren kennen.

P1030233Donkere wolken pakken zich samen boven St. Maarten als we ruim voor zonsondergang weg varen.  We zien drie cruiseschepen vertrekken en twee regenbogen ontstaan. Met 25 knopen schuin tot recht van achteren zeilen we de nacht door en leggen de 90 mijl naar Soper’s Hole, Tortola af. Alleen de Genua rollen we uit en ook nu merken we dat de nieuwe windgenerator z’n werkt goed doet.

Pelican Peak - TortolaWe leggen onze Boomerang met de gele ‘Q vlag’ in het want vast aan een mooring en gaan inklaren.  Daarna halen we de auto van Reineke op.  Willem en Reineke wonen hier. Ze zijn nog een paar dagen op vakantie, maar we mogen hun auto alvast gebruiken. We rijden naar hun huis boven op de ´Pelican Peak´. Wat hebben ze hard gewerkt. Er ligt nu een mooi zwembad tussen het huis en het gastenverblijf. Aan het uitzicht is niets veranderd, het blijft adembenemend mooi.

Ze zijn er! Ome Eric, Tante Bernice en ons neefje Marijn.Nick en Luuk worden steeds onrustiger. Eindelijk is het tijd om naar het vliegveld te gaan. Het wachten duurt lang, maar dan eindelijk zijn ze er! Heerlijk om elkaar weer in de armen te sluiten en neefje Marijn nu eindelijk ‘live’ te zien.  Wat is het toch bijzonder om hun hier weer te zien. In Panama waren Eric, Bernice en Willem bij ons op de Boomerang en nu zijn we hier met z’n allen in Tortola bij Willem thuis.

We hebben een heerlijke week op de Boomerang en op de Pelicican Peak, de foto´s zeggen genoeg! Deze week gaan we dus samen een week zeilen in dit prachtige zeilgebied. We genieten ervan! En morgen eerst maar een broodje met een eitje ‘Sunny Side Up! Enjoy life!

Smugglers Bay

Antigua

Linde & Luuk AntiguaWe hebben het naar ons zin in Antigua. Als we in de ‘Mad Mongoose’ een biertje zitten te drinken en de kinderen daar lekker aan het spelen zijn komen we tot de conclusie dat Antigua wel wat weg heeft van een wintersportdorp. Het ademt hier zeilen, net zoals het in een wintersport dorp skiën en snowboarden ademt.  Overdag is iedereen druk in de weer met zeilen en boot-onderhoud. Aan het einde van de middag lopen de terrasjes vol, ‘Happy Hour’, de Caribische versie van Aprés-ski. Daarna is het rustig en ’s avonds is het feest. Iedere avond speelt er wel ergens een bandje en het dak gaat er van af! John maakt overuren in het nachtleven van Antigua en de kinderen worden al snel overal herkend!

Nelson's DockyardDe Britten hadden met Antigua met haar twee natuurlijke en goed verdedigbare havens; Falmouth Harbour en English Harbour een perfecte uitvalsbasis, hier in de Caribbean. Nu liggen wij in English Harbour, geankerd in het ondiepe heldere water en beschut tegen de tradewinds. We kijken uit op Nelson’s Dockyard en Fort Berkley. Eén en al historie. In Falmouth Harbour is een grote Marina voornamelijk ingericht voor Super Yachts.

Long Beach - AntiguaWe verkennen het eiland. Het is duidelijk te zien dat het hier minder regen valt. ‘Fig Tree Road’ laat ons het groene hart van het eiland zien. Er wordt hier nog volop groente en fruit verbouwd, mensen leven in simpele kleurrijke houten huisjes, kinderen lopen in schooluniformen en er staan veel kerkjes. We worden getrakteerd op prachtige vergezichten over de verschillende baaien.  Er liggen verschillende riffen niet ver uit de kust en de stranden zijn wit en zo heeft het water de mooiste kleuren blauw.  En daar zijn dus ook de resorts. Op het eiland staan mooie villa’s maar toch blijft het een ‘laid back’ Caribbisch eiland. Dit gevoel wordt versterkt als we via Jolly Harbour naar St. John’s, de hoofdstad rijden. Ondanks dat er een Cruiseschip aan het dock ligt zijn het toch veelal lokalen die er rond lopen. De versmarkt en het busstation één en al activiteit. Het eiland is niet erg groot en het wegenwerk is goed. Aan het einde van de dag zijn we dan ook overal geweest!

Sunday lunchLeo en Karin zijn met hun Duchess vanuit Salvador, Brazilië ook aangekomen in Antiqua. St. Helena was de laatste keer dat we elkaar gezien hebben, dus genoeg stof om bij te praten! Hier in Antiqua is de officiële finish, na 14 maanden van de Oyster World Rally. Vele boten hebben we onderweg leren kennen en een aantal varen de Oyster Regatta, er hangt een leuk speciaal sfeertje; ‘been around the world, yeh’!

StiarnaAls we naar Fort Berkley wandelen en via de oude munitiebunker de berg op klimmen hebben we een prachtig zicht over English Harbour. Een paar honderd meter verder zien we het wedstrijdveld van de Oyster Regatta en later Falmouth Harbour. We komen uit bij Pigeon Beach waar we zondag met Duchess, Seaquest en Steven van Amelie heerlijk hebben geluncht.  Het blijft fascinerend om te zien hoe de Super Yacht industrie hier op volle toeren draait. Marie, een prachtige tweemaster die vorige week in St. Barth’s de ‘Bucket regatta’ won en vorig jaar toen we in Auckland waren, daar lag, zien we nu hier.

20140410_173003We hadden gepland om een aantal baaien aan te doen in Antigua, maar wij hebben het hier en zeker ook de kinderen erg naar ons zin. Met Galleon beach, Roxy’s Beach Bar en de Seaquest binnen handbereik. We blijven dus nog maar een paar dagen hier.

Op de Boomerang heeft ook weer een muzikaal hoogtepunt plaats gevonden. Onze Noorse buren kwamen aan het einde van de middag even gezellig langs, maar na een paar biertjes en schalen nachos verder blijkt onze buurman geen Noor maar een Duitse gitaarleraar te zijn. Er komen klanken uit onze Ukelele die we nog nooit gehoord hebben en als hij later op zijn gitaar speelt, valt m’n mond echt van verbazing open, wat kan die jongen spelen zeg! John krijgt een aantal handige tips mee, blijven oefen….

Bye bye AntiguaMaar dan is het toch echt tijd om weer verder te gaan. Bij het eerste ochtendgloren gaan we ankerop en rollen de Genua uit. Het waait flink door en Boomerang zeilt met een mooie snelheid richting St. Barth. We hebben ook nog wat stroom mee, misschien kunnen we St. Maarten vandaag nog wel halen.

‘Mayday mayday mayday’, we schikken beide op als we dit horen uit de speaker de marifoon. John schijft de positie van het schip op. We plotten de positie en het ‘zinkende’ schip bevind zich bijna negen mijl voor ons. En andere boot is iets dichterbij, beide verleggen we onze koers. Er komt veel water binnen en het schip met drie opvarende heeft stabiliteitsproblemen. Als we ze oproepen dat we een mobiele bilgepomp hebben op 12V zijn ze dan ook erg blij. De kustwacht regeert helemaal niet. Al het ‘verkeer’ vindt plaats op kanaal 16, een marifoon kanaal wat normaal door ‘iedereen’ wordt uitgeluisterd. We zijn 25 mijl van Antigua en 15 mijl uit de kust van St. Kitts en Nevis en geen enkele Kustwacht reageert.

portable bilgepomp ligt klaarOndertussen krijgen ze de situatie beter onder controle en gaat er meer water uit dan dat er in komt. De kustwacht van St. Kitts wordt met een satelliettelefoon  gebeld door een andere boot en uiteindelijk zijn ze er net voordat wij bij de boot komen aanwezig. Onze hulp is niet meer nodig. We ruimen de mobiele bilgepomp weer op en hopen deze nooit nodig te hebben en verleggen onze koers weer richting St. Barth. We zetten wat extra zeil, halen we St. Barth nog voor het donker?  Met de afstandsbediening van het anker in m’n hand zie ik de zon achter ons in de zee zakken, wat een timing en enerverende zeiltocht!

St. Barth

1000 dagen onderweg.

P1020929In onze bijboot vaar ik in plané terug naar de boot, verse stokbroden tussen m’n benen geklemd. Ik schrik op als een  pelikaan me inhaalt en met zijn grote kop me schuin aankijkt. Hij scheert net boven het water en met een paar slagen is hij me zo voorbij. Het is een prachtige rustige zonnige morgen. We zijn ondertussen weer terug op Frans grondgebied, Deshaies , Guadeloupe.

Vanuit Rodney Bay, Saint Lucia zijn we naar Martinique gezeild. In Anse Noire een kleine baai met jawel zwart zand laten we het anker vallen. Nick en Luuk springen op het SUPboard en peddelen naar het strand. De branding is soms best hoog en dat is natuurlijk een uitdaging! Ze worden flik gespoeld, maar we zien vooruit gang! Wij lopen de steile trap omhoog en kijken zo over de baai uit. De zon zakt en wolken lossen op. We krijgen zicht op de vulkanen van Martinique. De zon gaat (snel) onder en de lampjes van de hoofdstad ‘Forte France’ gaan aan en zo is de berg weer mooi verlicht.
Anse Noire - Martinique

Dolfijnen zwemmen met ons mee, op de achtergrond de groene bergen en vulkaantoppen. Dit verveelt nooit!
Dolfijnen - MartiniqueWe zeilen van ‘The Windward Islands’ nu naar  ‘the Leeward Islands’. De wind komt nog steeds uit het Oosten. We kunnen de schoot nu een stukje vieren en maken zo meer snelheid en het is ook prettiger zeilen dan hoog aan de wind.  We steken de ‘Dominica Strait’ over en na vijfenzestig mijl zien we de ruime Ruperts Bay.  We ankeren bij Portsmouth en zo zijn we dus weer in Dominica.

Dominica!De nacht is donker er is nog maar een klein streepje maan. Een huur boot komt in het donker aanvaren en wil voor ons ankeren, maar dan gaat het mis. Ze laten hun anker op onze ankerketting vallen en hun anker pakt zodoende niet. Als ze hun anker ophalen nemen ze de onze mee! Ondertussen komen ze wel heel erg dichtbij. Communiceren in het Frans in z’n situatie valt niet mee. We hebben gelukt onze ketting zit achter hun roerblad, maar ze komen toch weg. We halen ons anker op en laten hem opnieuw vallen en ingraven. De Franse huurboot zien we gelukkig niet meer terug!

We zeilen Noordwaarts de ‘Guadaloupe Passage’ over en achter het eiland valt de wind weg en starten we de motor. We ankeren bij Pigeon Island voor een snorkel-stop in het ‘Jacques Cousteau’s Underwater Reserve’ hier in Guadeloupe. Het water is kraak helder en de vissen zwemmen relaxt rond, zich bewust van hun beschermde status. We zien vele soorten koraal en vissen. Samen met Nick zwem ik langs een ‘drop off’. Zacht koraal, hard koraal en grote scholen vissen. We zien zelfs bijna een schildpad (2 meter afstand)  over het hoofd, er is zoveel te zien! We zijn lekker opgefrist en klaar voor de laatste 8 mijl naar Deshaies. De jongens maken nog even een rondje op het het SUPboard door de baai terwijl John gaat inklaren, zodat we weer ‘kloppende’ papieren hebben als we in Antigua aankomen.

Op naar AntiguaStuk voor stuk zijn dit prachtige eilanden, maar twee jaar eerder zijn we hier al geweest. 18 April willen we in Tortola zijn, Eric, Bernice en ons neefje Marijn komen, dus de tijd is beperkt. We zeilen weer verder en laten Guadeloupe achter ons. Met een bakstag windje zeilen we naar Antigua, English harbour.

Het lijkt wel of ze hier Oyster boten bij een pakje boter weggeven overal waar je kijkt zie je de zo kenmerkende lijnen van de Oyster zeilboten. Hier in Antigua eindigt ook de Oyster World rally en vindt ook de Oyster Regatta volgende week plaats. Een van die Oyster boten is Duchess. Wat leuk om Leo en Karin hier weer te ontmoeten!

En zo zijn we nu alweer 1000 dagen samen onderweg. 1000 Dagen op slippers of blote voeten, nou op een paar natte en koude dagen in Nieuw Zeeland na dan ;-).

 

Terug op bekend vaarwater. We eilandhoppen van Mayreau naar Saint Lucia.

Mayreau Salt Whistle Bay

‘Mam, ik zou hier best kunnen wonen’. We zijn ondertussen al vijf dagen in Saint Lucia, terug op de plek waar we aankwamen na onze eerste oceaanoversteek. De marina is ruim opgezet, er is een zwembad en genoeg andere bekende ‘cruisers’ aanwezig die af en toe trakteren op een ijsje. Geen school, want papa en mama zijn druk bezig met onderhoud aan de boot. Ik begrijp heel goed dat Luuk hier wel zou willen blijven wonen;-).

Maar nu eerst even terug waar we gebleven waren. We zeilen van de prachtige Tobago Cays naar Mayreau, Salt Whistle Bay, slechts een half uurtje zeilen. Deze hoefijzer vormige baai is mooi beschut met kristal helder water en een prachtig wit strandje. Hier vermaken Opa en Oma en wij ons best! Toch varen we net voor zonsondergang door naar Seline Bay een paar mijl verderop, waar iets meer beschutting vinden.

CanouanEiland hoppend zeilen we richting het Noorden. Als we aankomen in Canouan moet ik me goed vast houden als ik naar voren loop over het dek om het anker te laten vallen. De wind valt hier over de berg en veel beschutting vinden we dus niet.

Jamestown is een leuk Caribbisch stadje. We lopen wat rond, kopen groente en fruit en vinden verschillende mooie vergezichten over de fel blauw gekleurde baai met haar riffen.

BequaiWe hijsen de zeilen weer en de 20 mijl naar Bequai staan zo op het log. Ruim voor zonsondergang vinden we een plekje in het ondiepe water recht voor Margarets Beach en Jacks Bar, waar we later aanschuiven en een heerlijke biefstuk eten! Opa en Oma nemen de kids mee en gaan het eiland verkennen. Een taxi chauffeur laat hun alle mooie plekken van dit kleurrijke, groene, bloeiende eilandje in de Caribbische zee zien. John en ik gaan samen op pad. We laten onze Camping Gaz fles hier zonder problemen vullen. We struinen de watersport winkeltjes af en lopen gewoon wat samen rond. Wat is het toch heerlijk hier! John gaat ‘s middags fietsen en wij gaan met z’n alle naar het strand. De jongens op het SUPboard en Opa , Oma en ik gaan met de dinghy.

Bequia - Jack'sAl snel spelen Nick en Luuk met de Nederlandse Julian en Rosa samen op de surfplank. Opa en Oma hebben een strandbedje en schaduw onder de bomen gevonden. Best vol te houden hier! Twee jaar terug vierden we hier oud en nieuw met Fam. Jongejan. De kostbare herinneringen komen weer boven. Wat zijn we toch bevoorrecht dat dit kunnen doen en dit af en toe met dierbare vrienden en familie kunnen en mogen delen.

St. Vincent - Walliabou BayDe golven zijn kort en steil. We zeilen hoog aan de wind verder Noord. Rond de kapen van het eiland trekt de wind aan en de windmeter komt geregeld boven de 30 knopen uit. Gelukkig houdt de bemanning van de Boomerang zich goed! Als we achter het eiland St. Vincent komen valt de wind weg. In Wallilabou Bay komen de boatboys één voor één op ons af. De één helpt ons met de mooring en lange lijnen naar de wal. Bij de ander kopen we kettinkjes en Julian onze groenteboer gaat het bos in om limoenen voor ons te plukken. John springt op de fiets en wij lopen naar de Walliabou Falls. St. Vincent is ruig, groen en vruchtbaar. De waterval is niet ontzettend indrukwekkend, maar de omgeving is mooi. De waterval geeft ons verkoeling en wat hebben we een lol!
St. Vincent - Walliabou Bay
Bij het eerste daglicht maken we de lijnen los en beginnen we aan de 45 zeemijlen naar St. Lucia, Marigot Bay. Ook nu zijn de golven weer kort en steil. Tussen de eilanden hebben we veel wind. Te veel. Achter eiland verdwijnt ook nu weer de wind. Het heiig en zo is helaas het zicht op de indrukwekkende Pitons, de twee kenmerkende bergpieken van Saint Lucia slecht.

Rijpe banenen!We vinden een mooi plekje in Marigot Bay. Leuk om ook hier weer te zijn. Deze smalle inham met in het midden een strandje met palmbomen blijft favoriet. Ook nu weer zien we hier de kleine zwarte banaan etende vogeltjes. We beschermen onze twee trossen, nog groene bananen, afkomstig uit het regenwoud van Grenada. Als Ella de volgende ochtend de handdoek van de bananen af haalt ziet ze tot haar verbazing dat de helft van de bananen helemaal geel gekleurd zijn, smullen maar! Gerard gaat aan de slag om de fenders schoon te maken. We hadden een reiniger en een polish gekocht in Grenada welke op de bijboot erg goed werkte. Op de fenders weer dit ook perfect, ze zijn weer als nieuw!

Rainforest HidewayGerard en Ella trakteren ons op een etentje in ‘The Rainforest Hideway’. Wat een geweldig restaurant, mooi verstopt in de mangrove bossen van Marigot Bay. Het ziet er allemaal even prachtig uit, bijna jammer om op te eten. De laatste mijlen die Ella en Gerard met ons mee zeilen naar Rodney Bay zijn comfortabel. De Boomerang meren we af en dan is het tijd om de tassen in te pakken.

Saint Lucia met Roland en MarijkeWe ontmoeten Roland en Marijke van de Albatros. De schipper en het schip zijn voor ons een grote inspiratie bron geweest, en nog steeds. John heeft meegezeild op dit schip van IJmuiden naar Lagos. Ik ben in Spanje opgestapt om het laatste stuk mee te zeilen, toen net zwanger van Nick. Ook Gerard heeft een reis op de Albatros met Roland gemaakt in Kroatië. En dan nu een rendez-vous met ons allemaal in Saint Lucia, bijzonder.

Na twee heerlijke weken is het tijd om afscheid van Opa & Oma te nemen. Wat hebben we veel gezien en gedaan. Onvergetelijke kostbare momenten. Tot in Numansdorp Ella en Gerard!

Het was top!

We zijn rond!

union IslandWe komen aan bij Union Island en vinden een plekje in de drukke baai om ons anker te laten vallen. Schuin voor ons zien we een grote Nederlandse vlag wapperen; de Seaquest. St. Helena, 3700 mijl terug was de laatste keer dat we ze zagen. Nick en Luuk staan te springen op het dek! Maren ziet Nick en zwemt helemaal van het rif naar de Boomerang. Nick springt in het water een zwemt de laatste meters naar Maren toe. Ik zie twee hele dikke glimlachen, een hele speciale vriendschap!

Union IslandWe kijken uit op Palm Island. Het eiland waar we in januari 2012 ook lagen samen met Peter, Aliece en hun vijf lieve dochters, 805 dagen geleden. 25906 mijl staan er sinds die tijd op ons log, werkelijk hebben we er nog meer gezeild, de stroom heeft ons er een paar duidend cadeau gedaan. De motor hebben we 810 uur gebruikt en daar zal nog een half uurtje bij komen als we hier uit Union Island wegvaren en werkelijke over de door ons gevaren lijn zullen varen! Het doet echt wat met ons om zo uit te kijken op onze ‘finish lijn’. Gemengde gevoelens: ‘ons doel bijna bereikt, bijna terug op bekend vaarwater, dit hebben we toch maar mooi met z’n viertjes gedaan, wat is de wereld eigenlijk klein, wat vliegt de tijd voorbij, wat hebben we toch een hoop bijzondere mensen leren kennen,  is ons avontuur nu echt bijna voorbij? ……..’

Boomerang returns!

Zon en regen wisselen elkaar af. Voor Maren, Nick, Luuk en Linde maakt het allemaal niks uit. Ze zijn erg blij elkaar weer te zien en spelen in het water achter de boot, of het regent of niet. We wandelen een stuk over het eiland en maken er een rustig dagje van.

Nadat we maandag ochtend zijn ingeklaard in St. Vincent en the Grenadines gaan we ankerop en maken we ons klaar voor de laatste mijl naar de finish. Ella en Gerard maken dit speciale moment met ons mee. De wereld is rond! We worden gefeliciteerd met een flinke splash water in de kuip. De zee hier tussen Palm Island, Union Island en Mayreau is onstuimig.

Tobago Cays

Drie mijl verder zijn de ‘Tobago Cays’. Als snel vinden we beschutting achter het ‘Horseshoe Reef’ en zorgt de wind ervoor dat de windgenerator de accu’s vol houdt.  Een prachtige plek om een feestje te vieren!

We halen de meiden op bij de Seaquest en varen samen met opa en oma met de bijboot naar het strandje. In dit gebied zijn veel zeeschildpadden en die krijgen we ook te zien! Grazend in het heerlijke warme blauwe water zwemmen ze om ons heen!

P1080113Aan het einde van de middag gaan we naar het strand voor een ‘Lobster Beach Party’ en vieren samen met Seaquest, Restless Spirit en Tinopai dat wij én de Seaquest rond de wereld zijn gezeild.

De kids spelen op het strand en maken een kampvuur. Met kinderchampagne, kip en marshmallows vieren ‘onze matrozen’ hun wereldomzeiling, en wat zijn we op ze!

Around the world!

 

Spice Island Grenada & Carriacou, het eiland van de riffen.

OMA!Na twee heerlijke uren zeilen komen we aan in Saint George. Een kleurrijk stadje gebouwd tegen de groene heuvels van Grenada. We vinden een plekje in de Port Lois Marina.

Nick; ‘Mam, papa heeft de winkel wel zeven keer helemaal rond gelopen en iedere keer vond hij wel weer iets!’  Met z’n drietjes komen ze terug van Island Water World, de  andere grote watersport winkel hier op het eiland. John is blij hij heeft weer een hoop onderdelen kunnen vinden en zo is z’n lijstje weer een stukje korter geworden.

Yes! Ze zijn er!

Ondertussen zijn de kids ‘hyper’. Als we dan eindelijk in de taxi zitten naar het vliegveld kunnen ze echt niet meer stil zitten.
Het BA vliegtuig is al geland, maar toch moeten we nog wel even wachten. Maar dan komt Opa door de deuren naar buiten. Luuk springt in z’n armen. Nick blijft kijken naar de deuren. ‘Waar is oma?’

Customs en immigratie wil weten waar de Boomerang afgemeerd ligt en dat wist Opa niet. Dus samen met een meneer van de Customs komt hij dit even vragen en Oma zit dus nog steeds op het bakje bij de immigratie! Niet veel later komen ze samen door de deur lopen en sluiten we ook haar in onze armen en dan kan de vakantie beginnen.

NoodmuskaatNootmuskaat, kaneel, kruidnagel, cacao dit zijn een paar voorbeelden van de bomen en struiken die hier op het eiland groeien. We worden geconfronteerd met de natuur en haar pure kruiden en specerijen en realiseren ons dat we soms toch wel erg ver van de natuur verwijderd zijn. Als ik aan kruidnagel denk, dan zie een potje met gedroogde, bruine kleine ‘doorntjes’ voor me. Nu zien we de mooie rode bloemen. We kneuzen de bladeren en ruiken direct al de speciale noodmuskaatgeur. Overal zie we bomen en struiken groeien die wel ergens voor worden gebruikt.

Bananenman.Straks hangen ze op de Boomerang!We rijden via de West kust naar Gouyave en dan gaan we richting het groene hart van het eiland. Hier wordt van alles verbouwd. We kopen twee stammen bananen voor drie euro en zien vele mensen op het bewerkte land werken. De weg is smal en de vele haarspeld bochten brengen ons omhoog en later weer omlaag. Het is opvallend dat er zoveel verschillende bomen groeien. Ook zien we veel bamboe en breadfruit bomen.

We wandelen naar het begin van de track van de‘the Seven Sisters’. Met slippers aan, een ontstoken knie en een pad wat na een regenbui in de morgen is verandert in een modderpoel, blijkt niet echt een succes combinatie te zijn. We besluiten om te keren. En zo krijgen we de watervallen niet ‘live’ te zien. We rijden door naar het ‘Grand Etang Lake’  een kraker meer, waar de aapjes in de bomen spelen! We zijn net op tijd terug voor een plons in het zwembad en een sundowner met Restless Spirit. En zo zagen de eerste 24 uur van Opa en Oma er uit!

Opa Gerard en LuukDe dertig mijl naar Carriacou varen we op de motor. Achter  ons  ontwikkeld zich een flinke donkere wolk, maar gelukkig blijft de bui achter ons hangen. We ankeren in Tyrell Bay, mooi beschut en ondiep water. Niet veel later liggen we er met z’n allen in!

Vanaf de kant zien we de zon in de Caribische zee zakken. We genieten! Wat is dit toch een heerlijk paradijs voor cruisers. Zoveel eilanden, beschut, warm en helder vaarwater, mooie stranden, gezellige strand barretjes en zo dicht bij elkaar.

Sandy Island, een eilandje uit een brochure ligt net om de hoek een half uurtje varen. Het anker valt in het witte zand, wauw! Ik schrijf niet verder, de foto’s vertellen genoeg!

Sandy Island - Carriacou

 

Sandy Island - Carriacou

Boomerang zeilt van Tobago naar Grenada.

TobagoTobago, het eiland wat meer dan 30 keer van ‘eigenaar’ is verwisseld en ooit in Nederlandse handen was. Het kleine zusje van Trinidad met een groen hart vol regenwoud en vele mooie baaien. Wij varen na de carnaval naar Store Bay, negen mijl varen. Nick en Luuk zeilen mee op Restless Spirit. Wat was dit leuk! Hier in Tobago is het carnaval niet zo groot als in Trinidad, maar juist dit lokale sfeertje, weinig toeristen maakt dit voor ons echt speciaal.

Voordat we ankerop gaan in Scarborough hebben we contact met Ella en Gerard. We nodigen ze uit om van Grenada naar St. Lucia mee te zeilen op de Boomerang en zo samen de laatste mijlen van de wereld omzeiling samen af te kunnen leggen. Ze zijn blij verrast en hebben nog maar een paar dagen om hun spullen te pakken!

‘The day after Carnival’ gaat alles weer gewoon verder. Het is druk in de straten van Scarborough. Op de kleurrijke markt wordt weer  flink gehandeld. We kopen groeten en fruit, zodat we weer de nodige vitamines aan boord hebben.

Store Bay - TobagoStore Bay is een ruime baai en er is genoeg plek. Prettig, want manouveren met een gebroken gashendel blijft lastig. We doen nog wat klusjes aan de boot en huren een auto. Het eiland is ‘maar’42 kilometer lang. Over smalle bochtige wegen afleggen rijden we richting  het groene hart van het eiland. Van dorpje naar dorpje rijden we met kleurrijke huizen, vaak van hout. Als we het even niet meer weten welke kant we op moeten worden we direct geholpen. Waar je ook kijkt er zit wel iemand op straat, vaak met een ‘Carib’ (lokale bier) in z’n hand.

Little TobagoAls we bovenop Flagstaf Hill zijn aangekomen hebben we  een prachtig 360° zicht over het eiland. We zien het regenwoud en de ‘Pigeon Peack’, ‘Little Tobago’, het eilandje ‘St. Gilles’ en kijken neer op de ‘Man of War Bay’ en Charlotteville.

We rijden via de westkust terug naar ‘Crown Point’, zo heet het gedeelte waar we nu geankerd zijn, het toeristische gedeelte van het eiland, maar eerst zien we nog de prachtige baaien, grenzend aan het regenwoud, met kleine standjes met palmbomen.

Daar worden we blij van!De volgende ochtend gaan we met de auto nog even boodschappen doen en tanken. Het is in Tobago relatief goedkoop en de voorraden zijn afgelopen 5500 mijl flink geslonken. We tanken 38 liter diesel en 50 liter benzine voor 21 euro!  Als de bilge weer mooi gevuld is met blikjes Carib en Coors Light brengt John mij eerst even naar de dokter en brengt dan de auto terug. Mijn knie is ontstoken en pijnlijk. Dokter Bailey schrijft antibiotica en ontstekingsremmers voor. ‘You relax, that’s the thing what is best for you!’ Met dit advies loop ik zijn kamer uit, nadat ik 80 TT Dollar (9 euro) af  heb gerekend.

´Onze´ Zweedse zusjes Elli en Cissi.’s Avonds komen Elli en Cissi aan boord. Twee Zweedse zusjes die we in Scarborough hebben ontmoet. Ze zeilen mee naar Grenada. Om 5 uur gaan we ankerop en zeilen de 75 mijl naar Grenada.

Eerst nog even op de motor, maar al snel kan deze uit. De golven zijn hoog en kort, maar onze Boomerang en haar vaste bemanning heeft er totaal geen moeite mee, de Zweedse doen het rustig aan en krijgen steeds meer kleur op hun gezicht ;-).

Inklaren - Prickly BayWe komen ruim voor zonsondergang aan in Prickly Bay. Het anker pakt voor de eerste keer deze reis de eerste keer niet! We doen het nog een keer over, maar dan gaat het toch niet zo soepel en snel om de boot, als het anker zakt in z’n achteruit te zetten, met de touwtjes en de schroevendraaier, maar het lukt en zo genieten we van een aankomst biertje en de ondergaande zon! De volgende ochtend klaren we in en zwaaien Elli en Cissi uit. Ze gaan op zoek naar een andere boot die hun kan brengen naar het volgende eiland!

Luuk helpt graag!Maandag ochtend gaat John naar Budget marine en de bestelde gashendel unit ligt klaar! Niet veel later heeft hij alles geïnstalleerd en kan de schroevendraaier worden opgeruimd. Ik ben ondertussen binnen aan de slag gegaan. Ella en Gerard komen woensdag aan en we willen graag één hut voor hun vrij hebben, en ja wat hebben we toch veel aan boord……..

Vandaag, woensdag, zeilen we naar St. George. En dan aan het einde van de middag zijn Opa & Oma er weer!
Tobago

Back in the Caribbean!

We zijn er! Maandag rond de middag zijn we aangekomen in Tobago en na het inklaren stonden we direct midden de in de straatfeesten in Scarborough. Twee dagen carnaval, wat een timing!

Carnaval Tobago

 

De ankerplaats is erg krap, maar we liggen.  Een pier beschermd ons tegen de golven en eindelijk liggen we eens niet te rollen in bed. We ruimen de boot op, doen de was en ‘genieten’ van de keiharde muziek die uit de rijdende trucks komen. Louder!!!!
Carnaval Tobago

Jong en oud dansen op straat. Mobiele Steel bands en truck met gigantische installaties rijden door de straten, kortom feest! Het voelt goed om weer terug in de Caribbean te zijn.
Happy people