Grijs op de ‘South Atlantic’!

De regen slaat tegen m'n gezicht. In m'n handen houd ik het roer vast. Het lampje op m'n reddingvest begint spontaan te knipperen, die denkt dat ik in het water lig…… De Hydrovane, onze wind autopilot, die de boot zojuist nog netjes op koers hield heeft moeite in deze omstandigheden om niet steeds op te loeven. De genua had ik al eerder helemaal weggerold, alleen op het gereefde grootzeil varen we nu door een veld van squalls, in de donkere nacht. Het houdt maar niet op! De windmeter komt niet meer onder de 35 knopen en schiet vaak enkele minuten boven de 40 knopen uit.

Natuurlijk hadden we een extra rif in het grootzeil moeten steken, maar aan het einde van de middag zwakte de wind af en de gribfiles lieten ons een heldere nacht zien. John wordt wakker , we kunnen niet veel doen…. Ik houd het roer nog steeds met m'n handen vast en val wat af, zodat de wind nu bijna van achteren in komt en de snelheid en de druk in het zeil wat af neemt. Als de windmeter geen waarden meer boven de 40 knopen weergeeft zet ik de stuurautomaat weer aan en droog me af. We moeten nog even wachten. Met 35 (7/8 bft.) knopen wind kunnen we geen tweede rif in het grootzeil zetten. Net als de bui voorbij trekt maken we gebruik van de stilte ná de storm. Ik stuur de boeg richting de wind en laat het grootzeil een stukje zakken. John haakt het zeil bij de mast opnieuw vast en ik haal de reef lijn binnen en hijs het grootzeil weer een stukje omhoog. Nog een zeilbandje om het gestreken zeil en zo zeilen we weer een stuk comfortabeler de donkere, natte winderige nacht door.

Grijs, grijs, grijs en nog eens grijs! De lucht is grijs, het water, de vliegende vis die raaklinks lang m'n hoofd vliegt en in de kuip beland, de grijze haai die komt kijken bij onze grijze sleepgenerator en zo kan ik nog wel even door gaan. We zijn weer terug op de 'North Atlantic', de temperament volle zus van de 'South Atlantic'.

Ondanks het grijze weer en onze zonnepanelen dus weinig opleveren blijven we toch aardig in balans. De accu's worden gevuld door de sleepgenerator ende windgenerator. Zeker nu de schijnbare wind continu boven de 30 knopen zit doet de windgenerator ook eindelijk z'n werk. We zeilen niet meer voor de wind maar op ongeveer 120 graden. Voor Boomerang is dit een ideale koers en voor onze stroombalans dus ook. We leggen zo per dag steeds ongeveer 175 mijl af!

We kregen vandaag nog een erg leuk e-mailtje. Nick en Luuk zijn volgend school jaar weer welkom op 'De Wegwijzer'. Een tafel en stoeltje zijn voor Luuk in groep 4 en en voor Nick in groep 5 gereserveerd, 1 september zijn ze weer welkom!

We varen nu op bijna 100 mijl uit de kust voor Frans Guyana. De equatoriale stroom geeft ons 1 tot 2,5 knoop snelheid cadeau. Nog 650 mijl te gaan en dan zit de deze oversteek van de Atlantic erop. We vertrokken op 12 januari uit Kaapstad en hopen na ruim 5500 mijl, 3 of 4 maart aan te komen in Tobogo, hopelijk nog net op tijd om iets van het carnaval mee te maken! Even geen lange oversteken meer, maar lekker van baaitje naar baaitje hoppen!

Groeten,

Debby

Op 2/28/2014 12:00 AM (utc) was onze positie 05°54.31'N 051°06.61'W

Free shower!

Het water komt met bakken uit de lucht. John had de gootjes aan de bimini al enkele dagen geleden bevestigd. Nadat de bimini eerst flink is gespoeld gaan de slangen in de jerrycans. Deze zijn al snel vol. De slang gaat nu direct in de watertank en ook deze is binnen 'no time' gevuld! Luuk trekt z'n onderbroek uit en gaat heel stoer bij de stuurwielen in de kuip in de regen staan. 'Brrr, mam dit is echt koud hoor!' De hitte spoelt van z'n lichaampje en heerlijk opgefrist met een verse onderbroek aan zit hij later met een grijns op de bank. 'Mam, I had a free shower!'

Voor de buien is er genoeg wind om te zeilen. Achter de bui/ squall blijft de wind vaak weg. De opbouwende golven in combinatie met de wegvallende wind zorgen voor klapperende zeilen! Als we aan het einde van de middag Brian van S.V. Tinopai spreken via de SSB radio, horen we dat wij niet de enige zijn die dit frustrerend vinden! Gedeelde smart is halve smart!

Ook hebben we nog steeds contact met S.V. Rhombus, onze New Zeelandse vrienden John Lee en Annet, met nog 100 mijl te gaan zijn ze bijna in Rio de Janeiro, ruim 1600 mijl hemelsbreed van ons vandaan. Morgen ochtend zullen we de stem van John Lee voor de laatste keer op de radio horen. Ze blijven dit seizoen in Brazilië en zo nemen we (helaas)weer afscheid van een leuk stel (jonge) mensen.

Langzaam wordt de wind steeds stabieler en zijn we de passaat winden van het Noordelijk halfrond aan het op pakken. Deze komen nu uit het Noordoosten en niet meer uit het Zuidoosten, zoals op het Zuidelijk halfrond. Ook de zon prikt soms langzaam weer door het grijze wolkendek. We zijn volgens de weerkaarten nu bijna door de Intertropical Convergence Zone (ITCZ), ook wel de Doldrums genoemd, daar waar de Noordoosten- en Zuidoosten passaatwinden samen komen, in het gebied rond de evenaar.

Met nog 900 mijl te gaan zijn we al weer over de helft van deze oversteek naar Tobago!

Op 2/26/2014 1:30 PM (utc) was onze positie 03°27.45'N 047°27.21'W

Terug op het Noorderlijk halfrond!

De ene squall volgt de andere met hoog tempo op. Het is donker buiten, ondanks een halve maan. Zwarte wolken en regenbuien…… Het is net kwart over drie in de nacht geweest en het is nu even droog en windstil. We zijn net de evenaar weer gepasseerd! Zo zijn we dus weer terug op het Noordelijk halfrond en hebben we dus nu ook afscheid genomen van het Zuidelijk halfrond. In m'n hoofd neem ik alle mooie herinneringen door…. Zoveel mooie plekken, leuke mensen en gebeurtenissen.

Aan boord gaat het allemaal goed. De pizza vandaag was goed gelukt en de kids hebben hard gewerkt op de Boomerang school. De lagen eelt op onze handen wordt steeds dikker. We hijsen en strijken heel wat zeilen en zo schieten lekker op. Nog 'maar' 1300 mijl te gaan tot Tobago. Het einde van de South Atlantic is dus 'bijna' inzicht…. Hopelijk zit het venijn hem deze keer niet in de staart…..

Op 2/24/2014 6:16 AM (utc) was onze positie 00°00.07'N 042°06.91'W

Fernando de Noronha

Het licht van de maan laat de spectaculaire contouren van de archipel Fernando de Noronha zien. De eilanden die vanaf 1628 in Nederlandse handen waren, voordat 'we' ze in 1737 terug gaven aan de Portugezen. De wind is terug en de met de Gennaker op zeilen we met 7 knopen op onze bestemming af. Net voor het eerste daglicht komen we aan in Baie de St. Antonio. We zien een paar vissersboten liggen en een aantal ankerlichtjes hoog in de mast door de lucht zwiepen. Op het voordek moet ik me goed vasthouden als ik het anker laat zakken. Een enorme swell, zeker 4 meter loopt door de baai. Het anker graaft zich goed in en bijna alle ketting gaat overboord.

Voldaan zitten we nog even in de kuip als het langzaam licht wordt. De eerste zonnestralen weerkaatsen op Morro do Pico, deze spitse 323 meter hoge karakteristieke rots torent boven alles uit, als een indiaan die zijn eiland bewaakt. Dolfijnen zwemmen onder de boot door en fregatvogels vliegen hoog in de lucht, wat een magische plek!

Onze lege diesel tanks zijn al meegenomen als we een paar uur later wakker worden. We schommelen door de boot en ik merk dat ik echt nog even moet inslingeren en dit na een oversteek van 1100 mijl! Phil komt onze gevulde jerrycans weer brengen, top. Met z'n allen gaan we naar de kant. John gaat inklaren en Nick, Luuk en ik gaan in de knal gele buggy van Phil en Katrina mee, op naar het vliegveld, want daar is een geldautomaat. We crossen over het eiland. Met z'n drietjes en later met z'n viertjes zitten we met wapperende haren achterin met een grote glimlach op ons gezicht!

's Middags gaat John terug naar de boot. Een van de pompen van de watermaker heeft het begeven en een koppelstuk lekt weer. De Braziliaanse archipel Fernando de Noronha bestaat voor het grootste gedeelte uit een natuur- en marine park. We wandelen over smalle paadjes langs witte stranden en diepe kliffen met prachtige vergezichten. Ik blijf met verbazen over de hoeveelheid verschillende tinten blauw van het oceaanwater.

De hoge swell zorgt ervoor dat de surfers vandaag hun hart op kunnen halen, geweldig om te zien! Wij vinden een plekje op het strand. De pier zorgt er hier voor dat de golven niet zo groot zijn. 'Mam, ik ben weer waterdicht hoor!' Luuk komt drijfnat uit de zee naar me toe rennen. 'Er komt geen water door m'n litteken naar binnen hoor mam!' Met een lach van oor tot oor rent hij snel weer terug naar de zee en duikt direct door een golf het heerlijke lauwwarme water in.

De zon neemt in kracht af. Boven op een klif staat een leuk restaurantje met zicht op de baai en op onze Boomerang. We schuiven aan bij Brian en Sheryl (Tinopai), Phil en Karina (Restless Spirit) en de Noorse Anita en Bjorn (Linea). John heeft de watermaker weer gemaakt. Morgen alleen nog opzoek naar een koppelstuk. Tijd voor een aankomst biertje, Skol! Terug aan boord ben ik blij dat we nog een restje nasi in de koelkast hebben staan, niet normaal hoe de boot hier ligt te slingeren. John verliest zijn evenwicht en 'valt' tegen de gashendel aan en deze ligt direct afgebroken op de kuip vloer. Weer een 'projectje' erbij. Zo blijf je op een boot altijd bezig. Heb je net het ene punt op de 'To-do lijst' afgevinkt kan je het volgende er weer bij schrijven…….

De volgende morgen zwaaien we Restless Spirit en Tinopai uit, doen nog wat klusjes, drinken koffie, maar dan is het toch de hoogste tijd om naar de kant te gaan. We willen eruit halen wat erin zin! We vinden al snel een lift naar het dorp en gaan daar opzoek naar wat onderdelen voor de watermaker. Er hangt een erg relaxt sfeertje op het eiland, vrolijke mensen, leuke eettentjes en overal zie je kleurrijke buggy's rijden, met vaak een surfboard op het dak. Als we na de lunch stoppen bij een hardware zaak is deze nog dicht. De 'Harbourmaster' stopt zijn auto en spreekt ons aan. We moeten om 14.00 op zijn kantoor zijn voor de benodigde stempels, anders kunnen we niet uitklaren en dan direct door naar de haven….. We dwalen nog wat rond en John probeert in z'n beste Braziliaans (lees handen en voeten) het gewenste onderdeel te pakken te krijgen. Niet veel later pakken we de bus weer terug, met het gewenste onderdeeltje in de rugtas, om uit te klaren bij het havenkantoor.

'Nee kom om 16.00 maar terug!' Roept de man bij het havenkantoor dan is Immigratie er pas….. John gaat terug naar de boot en ik ga met de jongen wéér terug naar het dorp waar we net waren opzoek naar wat verse boodschappen. We krijgen al snel een lift. Nick en Luuk spelen in de speeltuin en ik vind vers brood, eieren, wortels, uien en tomaten. Daar moeten we het de komende oversteek mee doen. We lopen via het fort terug en stoppen op het strand. De jongens spelen in de golven. Net achter hun komt er steeds een kop van een schildpad boven water. Als ik de jongens er op wijs halen ze hun schouders op en roepen ze; 'Ja, dat weten we!' als of het de normaalste zaak van de wereld is.

We klaren dan eindelijk uit en John krijgt het voor elkaar dat hij een dag minder toeristenbelasting hoeft te betalen, toch weer € 60, die we later op een terrasje weer spenderen samen met onze laatste Braziliaanse Real's.

Terug op de boot gaan we met de afgebroken gashendel aan de slag. Een ding is duidelijk, die krijgen we niet meer gemaakt. John maakt een noodrepartie. We hebben dus nu een rood touwtje voor; achteruit, neutraal en vooruit en een zwart touwtje en een schroevendraaier om gas te geven……….. In het Budget Marine boek vinden we de juiste 'Gas throttle' en bestellen deze direct per mail. Over twee weken is deze voor ons in Grenada. We wijzigen ons plan en besluiten niet naar Frans Guyana en Suriname met haar rivieren, zandbanken en getijden stomen te varen. Met een slecht manoeuvreerbare boot is dit volgens ons geen veilig plan, er moet toch nog wat overblijven voor de volgende keer ;-).

Op naar Tobago, 1900 mijl te gaan!

Balansdagen

Voor ons zijn de dagen op de oceaan echte balansdagen. Na bijna drie maanden Zuid Afrika, waar we veel gereisd hebben, altijd in een haven moesten liggen, met haar vele terrasjes, restaurantjes en gezellige mensen om ons heen zijn de dagen op zee een welkome aangelegenheid . Balansdagen; geen alcohol, geen restaurantjes, geen supermarkten, ja dat doet ons budget, lichaam en geest goed.

Maar dan nu Brazilië, Fernando de Naronha. We wisten dat het duur zou zijn, maar $ 96 (US dollar) ankergeld per dag voor de boot, $ 24 per persoon per dag toeristenbelasting en dan nog $ 75 per persoon per dag als we het National Park willen bezoeken ….. We hebben nog 200 mijl te gaan en zullen dinsdag ochtend aankomen. We zullen de komende 'balansdagen', 1300 mijl, richting Frans Guyana/ Suriname weer hard nodig hebben ;-).

Een feestje vandaag op de Boomerang. De teller van het log stond vanmiddag op 30.000 zeemijl! We hebben 30.000 mijl door het water gevaren tijdens deze reis en al bijna 40.000 mijl sinds ze de onze is! Onze 11 jaar oude Boomerang doet het super, wat zijn we nog steeds blij met haar!

Onder een nog bijna volle maan, met de gennaker op varen we rustig verder de nacht in. De stroom zorgt voor een extra knoopje snelheid. Het is nog steeds heet in de boot. We merken echt dat we steeds dichter bij de evenaar komen.

Op 2/16/2014 8:30 PM (utc) was onze positie 04°33.45'S 029°02.22'W

Waterpas en zeilen, geen goede combinatie!

'Nou dat is ook waardeloos!' Ik kijk Luuk aan met een vragend gezicht. 'Ja, de waterpas! Ik kan zo écht niet kijken of de vloer recht is hoor!' We zitten samen buiten in de kuip, hij met z'n gereedschapskoffer en ik met m'n boek, we hebben pauze. De Gennaker trekt onze Boomerang door het water. Luuk vindt het 'een lekker weertje' Ik sluit me daar bij aan. De bimini zorgt voor welkome schaduw en de wind voor een beetje afkoeling. De zon zorgt ervoor dat de accu's weer gevuld worden. We genieten er nog maar even van, want de weerberichten laten veel bewolking, regen, onweersbuien en wind zien voor het komende stuk langs de Braziliaanse kust.

De Gennaker maakt overuren. Als de wind aantrekt zetten we de genua op de boom, maar dit is meestal maar voor een paar uurtjes. Vandaag hebben we weinig stroom mee gehad waardoor onze Boomerang soms door het water lijkt te huppelen. Gelukkig hebben we nu weer en halve knoop stroom mee en glijden we weer door het water.

Na het eten, heerlijke lasagne, hebben we de Gennaker net op tijd laten zakken. John wilde de val (waarmee de Gennaker is gehesen) controleren. Deze bleek al bijna door gesleten te zijn. Vanmorgen hadden we het zeil nog gewisseld en de val nog gecontroleerd, puff, geluk gehad. We weten uit ervaring dat een Gennaker in het water geen pretje is ;-).

De jongens werken hard op school. Nick is bijna klaar met groep 4. De laatste toetsen hoop ik deze week af te nemen. Hij kan dan flink blijven oefenen met lezen en verder werken in de werkboeken van groep 5. Luuk heeft nog een programma voor drie maanden, dus zoals het er nu naar uit ziet kunnen we in de Carieb een paar weken vakantie houden! Daar is de juf wel aan toe ;-).

We hebben nog 460 mijl te gaan naar Fernando de Naronha en dus alweer ruim over de helft!

Op 2/15/2014 5:30 AM (utc) was onze positie 05°27.50'S 024°52.05'W

Op naar Fernando de Naronha, Brazilie!

Dit keer geen Bulldog sharks, zoals in Reunion. Of Tiger sharks, zoals in Richards Bay, maar hongerige Trigger fish, familie van de piranha's, zwemmen hier in het water rond de boot als we (lees John) het water in moeten.

Vanmorgen zijn we nog terug geweest in het Georgetown Ziekenhuis. Luuk's wond geneest mooi, al is het wel een flinke jaap geworden. Het is nog wel een beetje gezwollen, maar ziet er goed uit. Van de dokter mogen we vertrekken. We betalen de rekening en halen de laatste boodschappen en dan zijn we er klaar voor om ankerop te gaan. Luuk loopt aan stuk rechter en sneller en als hij de speeltuin ziet zou hij het liefste direct in het klimrek klimmen……..

Langzaam halen we de ankerketting binnen. 70 Meter hebben we uitstaan, maar nadat de eerste 15 meter is opgehaald staat de ketting strak en rolt bijna weer van de lier. We proberen van alles, maar de ketting zit vast! Tijd om een kijkje onderwater te nemen.

Vanmorgen had ik nog een poging gedaan om een leuke foto van deze Trigger fish te maken, maar ze kwamen direct naar m'n hand af om daar venijnig in te bijten. De camera lieten ze met rust…. Bewogen foto's als resultaat……. 'Ga jij het water in of zal ik gaan?'

John springt het water in met een duikbril op, snorkel en vinnen aan en een spoor van zwarte visjes achter hem aan. Hoofdschuddend komt hij boven. De ketting zit onder een oude ijzeren pijpleiding en kan niet 'zomaar' los gevaren worden. De vissen laten hem gelukkig met rust. We bouwen de duikset op en John probeert de ketting vrij te krijgen als ik langzaam de boot naar voren vaar. Dit lukt niet en zit en niks anders op om de ankerketting van de boot los te maken, maar niet voordat John een borglijn dichter bij het anker op de ketting heeft gezet. Ik maak deze aan de boot vast en zo kan John op 15 meter diepte de ketting onder de pijpleiding doorhalen. Samen halen de lijn binnen en hebben we ons potje sport voor vandaag weer gehad. Na ruim twee uur pielen is het anker op en alle ketting weer binnen!

Als we weg varen 'pikken' we nog net een streepje van de wifi hotspot van de US Air force basis op en zien we dat het podium weer helemaal Oranje gekleurd is! En dit op de 500 meter. Grandioos!

Langzaam zien we Ascension Island achter ons steeds kleiner worden. 1100 Mijl te gaan tot Fernando de Naronha.

Op 2/11/2014 4:30 AM (utc) was onze positie 07°48.52'S 015°24.60'W

Goud, Ascension Island

Ascension

Luuk is weer gemaakt!Na vier dagen gaat het steeds beter met Luuk. Samen hebben we (Luuk en Debby) één nachtje in het ziekenhuis geslapen en toen mocht hij weer naar huis, naar de boot.  Maandag ochtend mogen we nog een keer terug komen en als alles goed is mogen we weer verder zeilen richting Brazilië.

De week vliegt om. Vrijdag tot en met zondag hadden we een auto en dat is erg prettig, want lopen gaat nog erg langzaam bij Luuk.

Ascension - Moon base one

Doctor Bill Hardy, de arts die Luuk heeft geopereerd, nodigt ons uit om mee te gaan duiken zaterdag. De kinderen kunnen we bij de andere dokter, Doctor Malinka,  thuis brengen.  In English Bay springen we van een pier af in het water. Heerlijk warm, helder water! We zien veel morenen in alle soorten en maten en vooral veel trigger fish. Het voelt weer goed om na onze laatste duik in Indonesië weer onder water te zijn! Bij de Ascension Island duikclub worden onze flessen weer gevuld. Erg leuk om te zien hoe zo een vereniging werkt op zo een klein eiland.

Ascension ’s Middag rijden we naar het groene hart van het eiland. Langzaam zakt de tempratuur en zien we de omgeving steeds groener worden. Phill had voor ons al een flinke tros bananen mee genomen, maar we kunnen het niet laten om er nog een paar mee te nemen.  Het is heerlijk boven op de berg. We lopen nog een stuk door en zien daar een aantal oude barakken uit 1800 staan. We wandelen een stukje van Elliot’s Pass, we lopen van tunnel naar tunnel en dit vinden Nick & Luuk heel spannend.

GOUD - Sven Kramer US BaseWe stoppen bij de RAF basis op Travellers Hill en doen nog wat boodschappen in hun winkel. De bar is uitgestorven dus gaan we verderop bij de basis van de Amerikanen kijken. De kids gaan basketballen en wij drinken een Corona, proost! In de snackbar zien we een ‘terroristen alert’ hangen, tot nu toe niks van gemerkt, de Vulcano club hamburger smaakt er niet minder om. Als het donker is geworden wordt de buiten bioscoop gestart. The Smurfs II, Nick en Luuk vinden dit wel wat en voor ons komt dit goed uit want binnen kunnen we naar de 5 kilometer schaatsen kijken! En zo zien we Nederland goud, zilver en brons winnen. Top gedaan mannen!

Green turtle - gaat eieren leggenWe stoppen nog even bij het strand. Een rode zaklamp in de hand en heel zachtjes lopen we het strand op, op zoek naar schildpadden. In de nacht komen de ‘Green Turtles’ naar het strand, graven ze een kuil waar een gemiddelde Duitser jaloers op is en leggen en begraven daar hun eieren. We zien een heel groot exemplaar heel langzaam door het zware zand zwoegen, steeds verder van de zee en een enorm spoor achterlatend. We wachten en kunnen steeds dichter bij komen. Iets verderop zit er al een schildpad in een kuil. Wat geweldig, uniek om deze beesten hier te zien. De hele week zien we ze al continu rondom de boot zwemmen of zijn ze uren bezig om op elkaar te klimmen en te paren. Wat een gouden dag!

AscensionAls je langer op één plek bent is het altijd lastiger om weg te gaan. Ondertussen weet het hele dorp wie wij zijn en ‘kennen’ we zelf het halve dorp. Ook zie en hoor je zoveel meer als de ‘druk’ van het vertrekken er even niet is en worden er zo veel meer ‘geheimen’ bloot gegeven. Dit speciale eiland, met haar extreme landschappen ,  duizenden antennes, schildpadden en vriendelijke en behulpzame bevolking heeft een ‘gouden’ indruk op ons gemaakt!

Ascension - blowhole!

Ascension Island – Midden in de Atlantische oceaan, maar met een ziekenhuis!

Dolfijnen! St. Helena -> AscensionDe zon verliest al wat van haar kracht. Op de motor varen we met 6 knopen in de goede richting. Dolfijnen wijzen ons de weg. Nick en Luuk staan voor op de punt en genieten van de show die de dolfijnen weggeven, wij genieten volop mee. Het zijn hele donkere, grote dolfijnen en ze zoeken steeds oogcontact als ze voor de boeg van de Boomerang zwemmen.

Net na zonsondergang varen we de baai binnen. We krijgen duidelijke instructies van Satika, die hier al in de baai ligt.

Ascension Island, almost there!

Na bijna vijf maanden laten we het anker weer zakken en deze graaft zich direct in het witte zand in. Een heerlijk gevoel na maanden in Marina’s, havens of aan een mooring gelegen te hebben. Weer 700 mijl op het log! Tijd voor een aankomst biertje!

We zijn hier midden in de Atlantische oceaan, het eiland dat door de Portugezen werd herontdekt op Hemelvaartsdag en wat nu een Brits overzees gebied is en Ascension Island heet. Een vulkanisch eiland met vele antennes en een militaire basis voor de Britten en een voor de Amerikanen.

De dinghy tussen twee lijnen - AscensionZondagochtend stappen we in de dinghy. Een lange lijn en een ankertje gaan mee. We hebben verschillende verhalen gelezen en gehoord dat het erg lastig is om hier aan land te komen. Onderweg bevrijden we nog een enorme ‘green back’ schildpad uit een touw van een mooring. Vanuit Brazilië zijn vele schildpadden hier aangekomen om op het zelfde strand als waar ze geboren zijn hun eieren te begraven.

Er loopt inderdaad een flinke swell door de baai, maar met de juiste timing is het geen enkel probleem. Met een lange lijn knopen we de dinghy vast aan een boei en zo blijft deze mooi vrij van de rotsen drijven.

Inklaren AscensionOndanks dat het zondag is kunnen we gewoon inklaren. Eerst bij het havenkantoor en later bij de politie. Van te voren hadden we alle formulieren al ingevuld en gemaild en onze landing permit al ontvangen. We betalen 50 pond en vullen nog een formulier in met onze vertrek datum en zo zijn we ook direct weer uitgeklaard.

Het is uitgestorven in Georgetown. We lopen naar het ziekenhuis in de hoop dat daar iemand is die naar Luuk kan kijken. In St. Helena zijn we net voor vertrek nog naar het ziekenhuis geweest en daar is geconstateerd dat Luuk een liesbreuk heeft en hieraan geopereerd moet worden. Zij vonden het niet dringend, dus zijn we vertrokken. Onderweg hebben we met verschillende mensen contact gehad en verschillende opties overwogen. Gaan we naar Brazilië, Suriname of misschien door naar de Carieb om hem daar te laten opereren. Kan het zolang wachten? Wat zijn de risico’s?

We speken in het ziekenhuis een verpleegster en later nog Jim van SY Stiarna, een gepensioneerde arts. Beiden geven aan dat het risico aanwezig is dat zijn darmen klem komen, met alle gevolgen van dien……

Luuk & Doctor Bill - AscensionMaandag gaan we terug naar het ziekenhuis en dokter Bill uit Zuid Afrika onderzoekt Luuk.  Hij kan hem de volgende al dag opereren en hij blijkt een heuse kindervriend. Hij laat Luuk de operatiezaal zien en verteld heel rustig wat er allemaal zal gaan gebeuren. Luuk is ontzettend stoer, hij weet dat dit ‘probleem’ opgelost moet worden. ‘ s Middags speken we nog met de anesthesist en is alles geregeld voor de operatie.

Restless Spirit is ondertussen aangekomen en zij nemen Nick mee. Hij mag daar logeren, zodat wij met z’n drietjes op tijd naar het ziekenhuis konden gaan. Top!

Ziekenhuis AscensionEn zo zit ik nu naast een bed in een ziekenhuiszaaltje met een heel verdrietig jongetje dat net uit z’n narcose ontwaakt.  De operatie is goed en snel verlopen en de zusters zijn allemaal even lief en zorgzaam voor ons. Luuk en ik mogen vandaag hier samen blijven! Gelukkig gaat het snel beter met Luuk en mag hij kiezen wat hij wil eten voor de lunch. Het menu van de Pub wordt gebracht. Hij kan kiezen uit Fish & Chips of Chips en Kipnuggets…… Even laten zit hij heerlijk te smikkelen en kan er zelfs weer een klein lachje vanaf.

Lunch - Patat en Kipnuggets???

 

Oversteek van St. Helena naar Ascension.

weinig wind....De wind komt recht van achteren en de windmeter komt niet boven de 13 knopen uit, gisteren niet boven de 10. Langzaam glijden we door het water, de Gennaker maakt overuren en zo komt Ascension steeds dichterbij.

Lange broeken, donzen dekbedden en truien hebben we opgeborgen. We zijn nu écht in de tropen. De tempratuur komt niet meer onder de 27 graden, ook 's nachts niet en de temperatuur van het oceaanwater is nu ondertussen 29,5 graden!

We genieten weer van het buiten zitten en dan vooral tijdens de heldere nachten. John 'schiet'ze. Tijdens deze oversteek maakt hij drie keer per dag een positiebepaling met behulp van de sextant. De sterren, planeten en de zon, allemaal komen ze aan de beurt. Voor het Yacht master Ocean certificaat heeft hij dit nodig en zo is hij dus 'lekker' bezig.

Met nog 85 mijl te gaan hopen we vanavond voor het donker binnen te zijn.

Op 2/1/2014 4:00 AM (utc) was onze positie 08°44.26'S 013°09.50'W