Saint Helena

We kijken vanaf de boot uit op een grillige bruine rotswand. De witte Trophy Birds vliegen af en aan met hun mooie lange staart. De formaliteiten worden snel en efficiënt afgehandeld en met de watertaxi gaan we naar de kant.

We gaan terug in de tijd, in vele opzichten……. Jamestown is een prachtig in een vallei gebouwd stadje. Als we door de poort lopen zien we de kerk, het politie bureau de gevangenis en vele gezellige gekleurde huisjes. Door de straten rijden auto's van 'ver voor onze tijd' en dit gevoel komt ook echt over ons heen. Geldautomaten en mobiele telefoons kennen ze hier niet. We zijn verbaasd over het aanbod van levensmiddelen in de supermarktjes en ook nog redelijk betaalbaar, maar ook hier zijn de meeste producten hun houdbaarheid datum reeds voorbij.

We huren een auto voor de volgende twee dagen en komen de eerste dag vol indrukken terug op onze Boomerang. De BBQ wordt 's avonds op Duchess aangestoken. We hebben een erg gezellige avond samen met Leo en Karin en met de bemanning van de Seaquest. Leuk om elkaar weer te zien!

Na een lekkere lange nacht gaan we het eiland verkennen. Saint Helena is een vulkanisch eiland dat steil uit de zee oprijst. Het binnenland verrast ons. Bochtige wegen voeren ons langs tropische, groene hellingen, overal bloemen en prachtige gekleurde vogeltjes. De tijd lijkt hier te hebben stilgestaan. De mensen zijn vriendelijk, behulpzaam en iedereen groet. De wegen zijn op een paar stukjes na allemaal één baans en rechte stukken zijn zeldzaam. We rijden kris kras over het eiland. Veel historie is bewaard gebleven. Als we bij Longwood House, één van de huizen waar Keizer Napoleon Bonaparte verbleef tijdens zijn ballingschap, rijden we door naar het gebied waar het vliegveld wordt gebouwd. Een enorm indrukkende bouwput. Hoe zal dit eiland er over 10 jaar uitzien?

We rijden een stuk door een weiland omhoog, opzoek naar een mooi uitzicht een beginpunt van een wandeling als de auto er mee stopt. We hebben geluk; een terreinwagen van de bouwmaatschappij van het vliegveld komt net aangereden en daar zitten twee monteurs in. Onze vijventwintig jaar oude Ford Escort blijkt oververhit. We vullen de tank van de koelvloeistof bij met water, bedanken de mannen en keren om. Opzoek naar meer water. Rustig rijden we naar beneneden en proberen zo Jamestown te halen. Rook komt onder de motorkap vandaan en het stinkt… We stoppen weer en het laatste restje water gaat erin. We rijden de berg af en proberen zo de motor wat af te laten koelen. Bij het eerste huis dat we zien stoppen we weer voor water. Er blijkt een slag los te zitten, auto's stoppen, maar ze kunnen ons niet helpen. We laten onze Ford achter en krijgen een lift terug naar beneden, naar Jamestown.

We besluiten het bij één dag autohuur te houden. We doen wat klusjes aan boord en de jongens spelen met de surfplank. Maren en Nick kunnen beide al goed staan en roeien de hele baai door. Als we de waterskilijn aan de bijboot binden wordt het helemaal een feest. Zittend of staand scheuren we door het water met een rode plank achter de dinghy. De kids hebben een glimlach van oor tot oor!

John en ik varen met de dinghy een mijl van de kust af en speuren het water af….. Aan het einde van de middag laten de walvishaaien zich hier vaak aan de oppervlakte zien. Al snel zien we een aantal vinnen door het water snijden. Ik doe m'n camera in het water en een joekel van een haai komt die eens van dichtbij bekijken… langzaam driften we met de dinghy boven z'n hoofd. Dit is niet de bedoeling, maar we kunnen de motor nu niet starten. De kop van de walvis haai is bijna twee keer zo breed als onze dinghy! Hij is zeker 15 meter lang! John springt in het water en zwemt met de haai mee. Wat zijn deze nieuwsgierige, zachtaardige, prehistorische en plankton etende vissen indrukwekkend zeg!

Ruim voor zonsondergang komt Restless Spirit de ankerbaai binnen varen en zo hebben we precies nog tijd voor een gezellige sundowner!

Zaterdagochtend zwaaien we de Seaquest uit en gaan we naar de kant. 'Jacob Ladder' staat vandaag op het programma, de trap werd ooit werd gebouwd om goederen te vervoeren van beneden naar boven en andersom. Vernoemd naar Jacobs ladder uit de bijbel, 'de ladder die tot de hemel rijkt'. Als we onderaan de 699 treden staan halen we diep adem en gaan omhoog. Nick & Luuk zijn druk bezig met tellen en zo doen we ondertussen gewoon nog een 'rekenles'. Het uitzicht over de vallei, het stadje en de baai zijn prachtig. We lopen onder de poort van 'Fort Ladder Hill' door en zien beneden in de baai onze Boomerang dobberen. 699 treden later zijn we weer beneden. Tijd voor een ijsje en wat afkoeling.

Met z'n viertjes gaan we in de dinghy weer opzoek naar de walvishaaien. Met een shorty en zwemvliezen aan en een duikbril en snorkel op het hoofd zitten we klaar om het water in te gaan. Klaar voor de biologieles van vandaag! Zodra we de eerste haai spotten springen John en de jongens in het water. Nick pakt de rugvin van de haai vast en laat zich zo mee door het water voeren. Luuk vindt allemaal wel erg spannend. Niet zo gek als je een vis naast je hebt zwemmen die zeker tien keer zo lang is als jij. Luuk gaat terug het bootje in en wij 'spelen' nog even verder met de haai. Wat een ervaring is dit, geweldig! Foto's volgen! Internet in Saint Helena is schaars, duur en erg langzaam.

's Avonds gaan we naar de kant, eten in het hotel en John, Phil en Magnus (nieuwe bemanningslid van S.Y. Frida) storten zich op het uitgaansleven van de 'Saints', zoals de inwoners van dit eilandje zichzelf noemen. Ik ga samen met Katrina en de kids met de ferry van half tien terug. De 'Ferrymen' zegt dat hij onze mannen veilig om middernacht terug zal brengen. De mannen hebben het erg naar hun zin. Overal zitten, staan en hangen mensen rond van alle leeftijden. Een country bandje speelt muziek en ook nu lijkt het wel of we veertig jaar terug in de tijd gaan! Even na middernacht wordt ik door John opgeroepen. Of ik ze op kan halen, want de Ferrymen is er niet en als het kan pas over een uurtje of twee, want het is erg gezellig. Ik besluit niet de boot met twee slapende kindjes achter te laten en met de bijboot in het pikke donker door een veld van mooring en drijvende lijnen naar de haven te varen. 'Ga het maar regelen'. Rond twee uur worden ze 'netjes' thuis gebracht, nadat ze een 'Saint' hebben omgekocht voor twintig pond.

Maandag morgen doen we nog wat inkopen, kijken nog even naar het weerbericht en dan is het echt tijd om te gaan. Op naar Ascension, 700 mijl te gaan!

Op 1/28/2014 7:00 PM (utc) was onze positie 14°03.87'S 007°35.52'W

Saint Helena – We zijn er!

De zon komt net op en de lucht is nog grijs. Voor ons doemt een grote bruin groene rotst op uit de oceaan, Saint Helena, land inzicht! We varen langs de Oostkant van het eiland en varen naar de aan de Noordkant gelegen James Bay.

We zien vinnen boven het water uitkomen….. toch geen walvissen hé…. Langzaam zwemt het beest onze kant op. Het is een Walvishaai! Hij zwemt ons nog steeds tegemoet een zwemt dan op een meter afstand naast onze boot. Een héle grote schaduw trekt langs de boot. Zeker zes meter lang. Z'n rugvin en staartvin komen uit het water. M'n hart klopt in m'n keel, waanzinnig, dit beloofd wat.

Tien minuten later varen het ankergebied binnen en zien vele bekende boten liggen. We pakken we een ankerboei op, we zijn er! Saint Helena we hebben er zin in!

Op 1/23/2014 7:00 AM (utc) was onze positie 15°55.56'S 005°43.53'W

Na 923 dagen zijn alle lengtegraden ter wereld gepasseerd, van Oost naar West!

We zijn nog steeds op weg naar St Helena, het eiland in het midden van de Zuid Atlantische Oceaan, waar Napoleon in ballingschap verbleef. Eén van de meest geïsoleerde eilanden ter wereld. Hier kan je enkel per boot komen, met de RMS St Helena. Ofwel vanuit Engeland ofwel vanuit Zuid Afrika, of natuurlijk met je eigen boot ;-).

Afgelopen nacht zijn we de lengtegraad van 004°25 Oost gepasseerd. Dit was ook de lengtegraad waar we 923 dagen geleden uit Numansdorp vertrokken. Alle lengtegraden ter wereld zijn nu dus bezeild van Oost naar West tijdens deze reis en zo hebben we de wereld dus 'officieel' rondgevaren. Een goede reden dus voor een oceaanfeestje met verse Sashimi van Tonijn en een biertje! In de Caribbean zal door ons gevaren lijn pas echt rond zijn, weer tijd voor een feestje dan. Maar wat voor ons écht telt, is als we met onze Boomerang in Numansdorp in augustus terug zullen keren.

Ook zijn we vandaag voor de vierde keer de Steenbokskeerkring weer over gevaren en dat betekent dat we weer in de Tropen zijn! De eerste keer van Fiji naar Nieuw Zeeland, de tweede keer van Nieuw Zeeland naar Nieuw Caledonië, de derde keer van Reunion naar Zuid Afrika en nu dus voor de vierde keer over de Steenbokskeerkring gezeild van Zuid Afrika naar Sint Helena.

Boomerang is back in the tropics, again!

Op 1/19/2014 3:00 AM (utc) was onze positie 22°39.42'S 001°36.61'E

Valdivia Bank

'Mam, zijn er meer bergen of is er meer water?' Ik: 'Nou Nick de wereld bestaat voor het grootse gedeelte uit water, wel 70%, dus ik denk dat er meer water is dan dat er bergen zijn.' 'Maar als je nu al de onderwaterbergen ook mee rekent, die in de oceaan zijn dan blijft er echt niet zoveel water meer over hoor mam.' Tsja, misschien heeft hij wel gelijk…..

Het blijft fascinerend, waar we ook kijken zien we blauw water, maar vandaag varen we over een heus onderwatergebergte, de Valdivia Bank. Waar de oceaan gisteren nog bijna 5 kilometer diep was, varen we nu langs de toppen van de 'bergen', sommige maar 25 meter onder het wateroppervlakte. De diepte loopt terug naar 3200 meter, 2800 meter, 350 meter. 25 Mijl aan de bakboordzijde van onze Boomernag een bergtop die maar 38 meter onder het wateroppervlakte 'uitsteekt'. Langzaam wordt het weer dieper en de oceaan weer wat rustiger en nu zeilen we weer veilig, met een mooi windje met 5 kilometer water onder ons!

Vandaag stond er Shashimi van Tonijn met Wasabi en Indonesische stroop (vindt Luuk beter klinken dan Ketjap) als voorgerecht en een Tuna Tortilla wrap als hoofdgerecht op het menu, wij genieten!

Geelvin Tonijn op het menu vanavond!

Ik hoor John rommelen aan dek en hij start de motor. Het is alweer negen uur geweest, mijn vier uurtjes slaap zitten er weer op en dus tijd om m'n bed weer uit te komen, tijd voor ontbijt. Rustig varen we op de motor verder. De watermaker gaat aan en de accu's worden weer even flink opgeladen.

En dan RRRRRRRRRR de ratel op de molen gaat af! John zet direct de motor in z'n stationair en pakt de hengel waar het visdraad in snel tempo vanaf rolt….. John voelt direct aan de weerstand dat er een 'serieuze' vis aan zit. Moe maken is het motto. Deze vis willen we niet verspillen, we willen graag verse vis op ons bord vanavond!

De motor gaat uit en met een halve knoop snelheid dobberen we rond. Na drie kwartier geeft de vis zich nog steeds niet gewonnen. We lassen een koffie pauze in en dan gaat John weer verder. Hij haalt de lijn een stukje binnen, de vis is nu aan de beurt en trekt en rolt zo de vislijn weer een stukje af, dwars door de slip van de molen heen. Dit gaat nog eens drie kwartier door. John's armen krijgen het zwaar te voorduren. Langzaam zien we een schim onder het wateroppervlakte te voorschijn komen. 'Wat is het?'

Al snel zien we de gele gloed en verwachten dat het een Geelvin tonijn is, een héle grote. Misschien wel te groot voor ons…. Laten we nu in Kaapstad net voor vertrek een vriezertje gekocht hebben speciaal voor dit doeleinde, maar nu eerst dit monster maar eens binnen zien te krijgen…. Met vishandschoenen aan en een vishaak in m'n hand verhuis ik naar het zwemplatform. Als we de kop van de vis uiteindelijk iets boven water krijgen kan ik de haak in z'n kieuwen slaan. Samen trekken de hem de kuip in en spuiten direct verdovende alcohol in z'n kieuwen. Whoohoo, wat een kanjer! Luuk pakt z'n rolmaat en we meten precies 1,50 meter. Met een val en de lier hijsen we hem omhoog voor een foto en dan gaat John ermee aan de slag.

Onze kuip verandert in een mum van tijd in een bloederige visafslag. Maar rond twee uur hebben eindelijk de vis gefileerd, alles weer schoon gemaakt en opgeruimd en een koelkast en vriezer vol met mooie tonijn steaks! De eerste verdwijnen direct in de koekenpan als lunch en 's avonds staat er tonijn afgeblust met Kikoman op het menu! En morgen en overmorgen en die dag daarna en daarna eten we dus tonijn!

We zetten de Gennaker en we zeilen weer heerlijk verder! De wind is terug, nog 875 mijl te gaan naar Sint Helena.

Op 1/17/2014 3:00 AM (utc) was onze positie 25°22.95'S 006°08.30'E

Oversteek naar Sint Helena – Dag 5 – nog 1000 mijl te gaan.

Zo! De eerste 700 mijl zitten er op! De eerste zes honderd 'vlogen' op de teller. De 'Benguela current' zorgde voor één knoop extra snelheid en soms zelfs twee. Maar gisteren avond was de wind op, raakte we de stroming kwijt, maar de hoge oceaan deining die bleef…….

Niets zo frustrerend als klapperende zeilen. Onze Belgische vrienden van de Laissez Faire hebben er vorig jaar nog een mooi stukje over geschreven; 'Warum ist das leichte so schwer?'

We hebben de Genua op boom en het grootzeil over de andere kant geprobeerd, klapperende zeilen, 2,5 knoop op het log….. Daarna de Gennaker, toen weer de Genua, gegijpt. Boom over de andere kant. Genua uit, Genua weer in, motor aan, Genua uit, nee toch weer in….. Motor uit, Gennaker op, te hoge golven, of te weinig wind….. Gennaker weer naar beneden, Genua weer uit. Zo kan ik nog wel even door gaan. Toch hebben vandaag 87 mijl gevaren, krijgen we langzaam weer wat eelt op onze handen, zijn we 'lekker sportief' bezig geweest en zijn we weer een stukje dichter bij St. Helena.

Ondanks de klapperende zeilen vermaken we ons best. De water tempratuur is de afgelopen dagen zes graden omhoog gegaan en de kleur van het water is weer mooi 'Atlantisch' blauw. Het is weer lekker in de kuip overdag en zitten weer graag buiten. De nachten zijn lang niet meer zo koud, vandaag zorgt de volle maan ervoor dat het niet helemaal donker wordt, genieten.

Morgen ochtend gaan de vislijnen weer uit. Toe nu toe drie aanbeten gehad, één lure verloren, maar nog geen vis in de kuip. Ik ben benieuwd wat er morgen avond op het menu staat, want het verse vlees is nu op.

Groeten vanaf onze schommelstoel op de Atlantic!

Debby

Op 1/16/2014 2:00 AM (utc) was onze positie 26°36.73'S 008°05.26'E

Baie Kaapstad

Wat is Kaapstad toch mooi! Vanmorgen met een zacht briesje, helder blauwe lucht en een boot vol verse spullen hebben we de landvasten losgemaakt. De brug van de V&A Marina wordt om kwart voor tien voor ons geopend en we werpen we nog een laatste blik op 'Het Waterfront', afgelopen maand ons 'thuis'. De zeeleeuwen spelen rondom de boot en zwaaien ons uit. Het uitzicht wordt steeds mooier. Wat is de Tafelberg toch imposant en zo tekenend voor Kaapstad. Iedere dag of beter gezegd ieder uur van de dag ziet 'de berg' er weer anders uit, vaak met een indrukwekkende wolkenpartij er boven.

We zetten de zeilen varen weer richting het Noorden. Het voelt echt alsof we zijn begonnen aan de eerste stap van onze terugreis. Gelukkig duurt deze nog acht maanden en met nog ruim 10.000 mijl voor de boeg zijn we er nog lang niet!

We genieten weer van het zeilen. Rust, ruimte, regelmaat. We blijven maar kijken. Robben eiland, Blouberg, de Tafelberg en de witte zandduinen bij Bokpunt, dolfijnen en vele spelende en jagende zeeleeuwen.

Sint Helena here we come! Nog 1700 mijl te gaan!

Op 1/12/2014 2:00 AM (utc) was onze positie 32°36.78'S 016°05.85'E