Dromen, Durven, Doen!

P10602271140 dagen geleden gooiden we de trossen los en gingen we! Vol goede moed en klaar voor alle onbekende avonturen en werelddelen zetten we de zeilen en gingen we de horizon achterna. Angst voor het onbekende hadden we niet, maar de boot was wel gevuld met een dosis gezonde spanning. Nu komen we terug na een onwaarschijnlijk mooie reis, met een vracht aan avonturen, maar ook voelen we weer die spanning voor het onbekende. ‘Wat is nu enger vertrekken of aankomen?’ Deze vraag ‘spookt’ meerdere keren door ons hoofd.

ToetttttttIn Willemstad hijsen we alle landen vlaggen en tanken weer vertrouwd bij het tankstation en dan gooien we voor de laatste keer de trossen los en beginnen we aan de laatste mijlen naar Numansdorp.

We steken de vaargeul over. De zon schijnt uitbundig en witte wolken zorgen een mooie Hollandse lucht. Uiteindelijk tellen we veertien versierde en met vrienden en familie volgeladen boten! Wat is dit gaaf! Nick blaast vol overgave op z’n Conch en we blijven maar zwaaien.

 Aankomst Numansdorp

Marina NumansdorpWe varen onze thuishaven Marina Numansdorp weer binnen. Op de kade staan nog meer mensen te zwaaien. We grappen dat we ons nu een beetje kunnen verplaatsen in Sinterklaas, zo’n ‘intocht’ is echt leuk! Dan is het tijd voor landvasten en stootwillen. Bekende zonnige Caribische klanken vullen de haven, de zon schijnt nog steeds en de bomen zorgen voor beschutting. Dit is leuk ‘thuis’ komen.

Een gevoel van trots neemt het over. Trots op elkaar en trots op onze Boomerang. We hebben het geflikt! Op eigen kiel hebben we de wereld volledig rond gezeild en na 37.000 zeemijlen zijn we weer veilig en gezond thuis! Heerlijk om vrienden en familie weer in de armen te sluiten.

Lachen om de Burgemeester.We volgende de Caribische Brassband en komen aan bij het Scouting terrein, welke helemaal feestelijk is omgebouwd, inclusief Hollandse snackwagen, Fred en Ed met hun Pannenkoeken caravan en naast een biertap staat ook nog een ijskraam! Het is hartverwarmend om te zien dat er zoveel mensen de moeite hebben genomen om naar Numansdorp te komen. Zo ook de Burgemeester van Katwijk. Hij spreekt ons toe, zijn woorden en later die van Roland Oliemans en Opa Gerard raken ons.

AankomstbiertjeEn dan is het tijd voor een aankomst biertje. Deze traditie houdt ook deze dag stand en met een vers getapte biertje in ons hand zien we twee danseressen met een groot spandoek aankomen lopen. Geweldig!

Een onvergetelijke dag. Wat een leuk en gezellig feest. Een mooiere thuiskomst hadden we ons niet kunnen wensen! Bedankt!

Wat een feest!

Terug in Nederlandse wateren!

2014 - Europa-001 De sluis is gemaakt en we worden naar buiten geschud. We beginnen aan onze ‘laatste’ mijlen op zee. Het waait lekker door en we zeilen door het ondiepe water tussen de zandbanken door. We zien Vlissingen aan de horizon verschijnen. Donkere wolken pakken zich wéér samen. De lucht wordt inkt zwart,  in de verte zien we het flitsen. ‘Zullen we omdraaien? Nu kan het nog……’

Het is 19 Augustus, de koudste 19de augustus in 90 jaar! We zijn terug in Nederland! Een kippenvel momentje!  We varen de Westerschelde op en bij Vlissingen gaan we naar binnen. We kunnen direct de sluis in varen om in het ‘Kanaal door Walcheren’ te komen. Het avondlicht valt tussen de donker wolken door, een prachtig beeld. Wat is Nederland toch mooi op haar unieke wijze. We varen door naar Middelburg en vinden een mooi plekje in de binnenhaven. Peter, een trouwe volger van onze avonturen komt in de regen aangelopen met een fles wijn. ‘Welkom in Nederland!’ Wat een leuke verrassing!

Het voelt goed om terug in Nederland te zijn. Als Nick met z’n voeten de Hollandse bodem raakt staat hij te stralen. ‘Nu zijn we echt rond de wereld mam!’

PS We verwachten 23 augustus rond 15:00 uur onze thuishaven Marina Numansdorp weer aan te lopen.

Feesten in Oostende!

Zeilen op e NoordzeeWe varen de drukke Solent af. Op naar Oostende, naar de eerste sluis sinds het Panama kanaal! De wind trekt aan en we zetten de zeilen. Als we een dubbel tij stroom mee willen ‘pakken’ moet de motor toch een beetje helpen om de snelheid boven de 6,5 knopen te houden. Steeds meer wolken pakken zich samen boven de horizon, de wind trekt aan en de zeilpakken komen uit de kast. De motor kan uit. Niet veel later staan we in het donker, in de striemde regen en gierende wind een rif in het grootzeil te trekken, te laat…… Het is fijn om te constateren dat we nog steeds op elkaar ingespeeld zijn en het rif zit er dan ook zo in. Toch blijft het spannend als ik John op het voordek zie staan en de windmeter boven de 30 knopen uit komt. De wachten zijn intensief, zoveel lichtjes op het water en aan de wal. We houden zo daarom ook maar kort.

Circo Dans - PauluspleintjeHet is inmiddels weer zonnig als we voor de kust van Duinkerque zeilen. We kijken elkaar aan. Varen we hier echt voor de kust van Frankrijk? De kleur van het water doet ons denken aan de Atlantische oceaan voor de kust van Brazilië en Suriname, niet aan Frankrijk. Tjsa ons referentiekader is iets groter geworden……..

We zien dat de werkzaamheden aan de pier in Oostende klaar zijn. We varen naar binnen en strijken de zeilen. We worden door de Mercator sluis geschut en krijgen een mooie plek toegewezen. Oostende, het voelt als thuis komen. De eerste ‘buitenlandse’ haven van onze wereldreis welke we drie jaar geleden aandeden. We liggen goed beschut tegen weer en wind en vermaken ons hier prima. De Paulusfeesten beginnen en het programma is leuk en lekker. Muziek, straatartiesten, workshops, Belgische wafels en koud bier en dat een week lang! Ook is het lekker om weer te bewegen. We trekken onze hardloopschoenen aan en rennen en spelen met z’n vieren door het park en skateboarden ‘downwind’ over de boulevard.

Verrassing

12 Augustus, mijn verjaardag. De eerste keer tijdens deze reis vierden we dat in Bayona, Spanje een jaar later in Maupiti, Frans Polynesië. Het jaar daarop in Bali, Indonesië en dan nu in Oostende, België. Wat hebben we in ruim drie jaar toch veel avonturen beleefd en mooie plekken gezien!

‘Ik zzzzie Debby niieeet.’ Ik sta binnen en ben bezig met lesgeven als ik dit hoor. Als ik m’n hoofd naar buiten steek zie ik een koppie met twee staartjes en blauwe ogen me aankijken. Een gezichtje welke ik ken van foto’s en filmpjes maar niet ‘live’, Tirza! Niet veel later zie ik m’n lieve vriendin Mariska en Maarten. Wat een verrassing om ze hier te zien!

Thaisemarkt met fam. Kerkvliet!We hadden gepland om nog een paar dagen te gaan kamperen met Willem, Reineke en kids (uit Tortola). We hebben alle kampeer spullen die we in Nieuw Zeeland hebben gekocht nog aan boord en hebben er zin in. Helaas staat er heel veel regen en wind in het weerbericht, dus dit plan laten we varen. We hebben twee gezellige dagen in Bredene op de camping en bij ons in Oostende. We gaan naar de Thaise markt, bekijken kunst van Lego, John en Willem gaan hardlopen, de kids spelen op de camping en in de boot en tot slot eten we kippetjes van ‘Koekoek’!

Met Toon, Raf en VeraOp de valreep komt de bemanning van de LaissezFaire ook nog op bezoek. Het waren Wim en Riet die in Fatu Hiva (Markiezen eilanden) met stokbroden en vers fruit ons opwachtten na een oceaan oversteek van bijna drie weken. Anderhalf jaar geleden hebben we ze voor het laatst gezien in Nieuw Zeeland. Ze zijn toen door gezeild naar Australië en hebben daar hun LaissezFaire verkocht. Toon, Raf en Vera, ze zijn een stukje gegroeid, maar als ze weer binnen op de bank zitten te spelen, lijkt het net gisteren. Heerlijk om hun weer te zien en zoveel om bij te praten!

Het is weer tijd om een stukje verder te varen, maar eerst moeten we door de sluis. Alleen deze is kapot. We moeten dus nog even wachten……..

Boomerang in Devon, Dorset en Hampshire.

Ja we hebben gewonnen!‘Mam, gaan we zo weer terug naar de pub?’ We hebben net onze ‘Scampi’s and Chips’ op en kijken uit over de baai vanaf de Salcobe Yachtclub, als Nick mij deze vraag stelt. ‘Waarom?’ ‘Nou er is een Pig Race en dat lijkt me erg leuk.’ Als ik hem vraag hoe hij daar bij komt zegt hij: ‘Nou dat heb ik gelezen op het bord en ik geloofde het niet en toen ben ik het aan de bar gaan vragen en er is echt een race met varkens vanavond en dat lijkt me heel leuk!’ Als we bij de Ferry Inn aan komen blijkt dat er niks mis is met het Engels lezen en praten van Nick, want hij heeft het goed begrepen. Wat volgt is een hilarische avond met varkens (op Duracell baterijen), muziek , pints en een hoop onzin.

Bold HeadSalcombe is een mooi en toeristisch stadje. Het ligt vol met boten aan meerboeien, soms wel met vier boten aan één boei. Ruimte om te ankeren is er niet en wij krijgen de laatste vrije ankerboei  een stuk verder de rivier op. Met de bijboot zijn we zo in het stadje. We knopen de bijboot vast tussen de 57 andere bijbootjes en vinden al snel een mooi pad welke ons via een aantal strandjes brengt naar de (lava) rotsformaties van Bolt Head.

Laagwater in de haven - Brixham

We spoelen de rivier af en motorzeilen weer een stukje verder. We laten ons anker vallen en vinden beschutting achter de pier in de baai bij Brixham. Jong en oud staan hier met een netje of een knijper met een stukje spek eraan krabbetjes te vangen.  Emmers vol staan er op de kade. Er is ruimte genoeg rondom het droogvallende haventje en zo staan Nick en Luuk er later ook tussen.

‘Engelands vrijheid door Oranje Hersteld’ dit is de tekst die op het standbeeld van Willem van Oranje staat, die hier in 1688 met zijn invasievloot landde en de Engelse troon veroverde.  Het is indrukwekkend hoe de historie ‘levend’ wordt gehouden in Engeland.

TorquayHet regent de hele dag! Achter ons anker dobberen we met uitzicht op grijs, grijs en nog eens grijs. Toch vermaken we ons prima. We hebben genoeg klusjes te doen en Nick en Luuk bouwen een hut en spelen op hun spelcomputer en we doen nog wat schoolwerk. De volgende dag schijnt de zon weer en rijden we met de bus langs de kust, ook wel de ‘Engelse Riviera’ genoemd  via Paigton, waar we vijf jaar eerder met de stoomtrein vanuit Dartmouth zijn geweest, naar Torquay. Ja er staan palmen, er bloeit veel en het strand ligt vol, maar om dit nu de ‘Engelse Riviera’ te noemen….. Met onze jassen aan (en dicht) lopen we door de winkelstraten en boulevard, tsja het Britse volk blijft ons verbazen.

Portland BillVoor het eerst sinds lange tijd zetten we de wekker. We willen graag in één tij, met de stroom mee naar Weymouth zeilen. We hijsen het grootzeil en gennaker. Voor dat we het weten zien we de beruchte kaap ‘Portland Bill’ al aan de horizon verschijnen en is het tijd om de gennaker te verruilen voor de genua. Portland Bill behoort tot de legendarische verschikkingen uit de mythologie. Op zich is er niks geheimzinnigs aan en is het ‘gewoon’ een ongelukkige botsing van geologische omstandigheden. Hier hebben we jaren geleden de hoogste en steilste golven ooit gezien! Maar vandaag komt er geen spatje water in de kuip. We ankeren naast de haveningang voor het strand. Weymouth blijft een gezellige stad, met een leuke haven en een lang strand. Nick en Luuk vangen weer krabben in de haven en we eindigen uiteindelijk in de pub.

Het voelt echt of we nu vakantie hebben. We hoppen van havenstadje naar havenstadje, maar na iedere zeiltocht beseffen we dat we weer een stukje dichter bij Nederland komen en zo ook dichter bij een nieuw avontuur!

The NeedlesWe zien de indrukwekkende Needles opdoemen aan de horizon. Even later varen, beter gezegd ‘spoelen’ we de Solent weer op. Als we Yarmouth binnen varen zien we dat de haven is veranderd. Er zijn geen meerpalen meer om tussen af te meren, maar vele nieuwe steigers zijn er gekomen. We vinden een mooi plekje en Willem en Martine staan klaar om onze lijnen aan te pakken. Wat leuk hun hier, met hun ‘Flying Swan’ weer te zien. St. Lucia, Caribbean drie jaar terug hebben we elkaar ontmoet en voor het laatst gezien. Yarmouth blijft een van onze favorieten, toch varen we weer verder naar Lymington om daar Walter en Kitty te ontmoeten. Ze zijn met hun camper op vakantie en onderweg naar Cornwall. Wat leuk hun hier te treffen!

Beaulieu River - Bucklers HardWe maken weer los en varen de rivier af terug naar de Solent. Vijf mijl verder varen we de volgende rivier op, de Beaulieu River. ‘Wat doen we hier?!? Lagerwal, harde wind een smalle invaart, regen….’ We slingeren de smalle rivier af en vinden beschutting  tussen de bomen, maar we ontkomen niet aan een nat pak. Even later ziet de wereld er een heel stuk mooier uit en als we bij Bucklers Hard vlak bij de plek waar vroeger ten tijde van Hendrik de VIII schepen werden gebouwd,op het terras van de Pub, in de zon met een pint in onze handen uitkijken over de rivier weten we weer waarom we hier naartoe wilden!  Even later schuiven Ruben en Ollie van de ‘Tante Betje’ aan en spelen Nick en Luuk met Puck en Dirk op het enorme grasveld en spelen een potje Jenja.

Aanslingeren!Met de bijboot gaan we de rivier verder af richting het dorpje Beaulieu. Het is bijna laagwater en afmeren in het dorpje zonder door de blubber te lopen lukt niet. We vinden een stukje terug een plekje en lopen langs de rivier over het mooie pad verder en gaan terug in de tijd. De ezeltjes en paarden lopen hier nog los door de straten en vele auto’s moeten nog aan worden geslingerd. Er staat bijna geen wind en de zon schijnt volop, echt genieten in een prachtige omgeving!

Jenga!Het is de laatste dag van de Cowesweek als we de rivier weer afvaren. We willen daar een goed plekje vinden om te ‘schuilen’ voor het weer wat ex-orkaan Bertha met haar mee brengt.  Als we de rivier afvaren en eindelijk weer bereik hebben halen we nog een nieuwe gribfile op.  Tot het einde van de gribfile (8 dagen) zien we continu 20 á 25 knopen wind staan en veel regen. We besluiten om de koers te verleggen en een nacht door te zeilen naar Oostende, nu de condities nog goed zijn.

‘De meest gestelde vraag.’

Toen we drie jaar geleden vertrokken was dat: ‘Hoe doen jullie dat s ’nachts op zee?’ en ‘Hoe hou je het samen uit op één boot.’ Later gedurende de reis vroeg men: ‘Wat is de mooiste plek waar jullie zijn geweest?’ en ‘Wat is het slechtste weer dat jullie op zee gehad hebben?’ Nu met het einde van de reis in zicht is met stip de meest gestelde vraag: ‘Wat gaan jullie doen als jullie weer in Nederland zijn?’

Daar hebben we natuurlijk drie jaar lang de tijd voor gehad om over na te denken, maar met nog drie weken te gaan moeten we erkennen dat we er nog niet helemaal uit zijn. De eerste prioriteit is om het leventje thuis weer op te pakken en de jongens in de schoolbanken te krijgen. Verder kijken we wat er op ons pad komt en beginnen we weer aan een nieuw avontuur!

DSC_3400

John heeft gedurende  de reis zijn papieren gehaald om te mogen ‘Schipperen’ en duiken en wil daar zeker wat mee gaan doen. Boten overvaren van en naar vakantiebestemmingen, racejachten naar de volgende wedstrijdlocatie overzeilen, verkochte jachten naar het vaargebied van de nieuwe eigenaar brengen of mee als crew tijdens het maken van een (oceaan)oversteek, hij hoopt zo lekker op het water te blijven. Dus mocht je iemand nodig hebben, laat het weten en ehhh om terug te komen op één van de eerste vragen, ja het is best goed met hem uit te houden op een boot, ik doe het al ruim drie jaar ;-).

Bijna terug in Nederland

We gaan ook weer dag charters organiseren met onze Boomerang. Een gezellige geheel verzorgde dag varen en genieten van de sfeer op het water en aan boord. Uiteraard vertellen we graag over de vele avonturen die we tijdens de wereldomzeiling hebben beleefd.

Voor mensen die plannen hebben om een langere reis te gaan maken hebben we een speciaal arrangement. We zullen dan gedurende de dag uitgebreid ingaan op allerlei aspecten die bij het cruisen horen zoals bootuitrusting, voorbereiding, stroom aan boord, ankeren, budgeten etc etc. We willen de toekomstige vertrekker zeker niet vertellen hoe je het moet doen, aangezien er vele manieren zijn om rond te wereld te zeilen, maar we willen onze ervaringen en wat we om ons heen gezien hebben graag delen.

Dus heeft u interesse in een gezellig (bedrijfs) uitje op de Boomerang en wilt u één van de eerste zijn die na haar wereldomzeiling bij ons aan boord stapt of bent u een aanstaande vertrekker met de vele vragen en overwegingen die daarbij horen, neem dan nu contact met ons op!

 

Cornwall

Costal footpath‘Good afternoon my dear. Sorry, but by law we can not take you. We only have tree belts in the back.’ We staan met onze duim omhoog langs de kant van de weg en dit is de vijfde auto die stopt en de eerste die plek heeft en dan hoor je dit! Ja, we worden met onze neus op de feiten gedrukt, we zijn weer een stukje dichter bij ‘huis’. Over het Costal  footpath zijn we vanuit Penzance naar Newlyn gelopen. Met de bus zijn we verder naar Mousehole gereden en toen weer verder over het prachtige Coastal  footpath naar Lamorna gelopen waar we nét de aansluitende bus naar Land’s End misten.

Met liften hebben we vandaag geen geluk dus lopen we gewoon maar weer een stuk verder tot we bij de ‘Merry Maidens’ aankomen. 19 Stenen die volgens de mythe maagden waren die op een zondag in een kring dansten, dit kon niet ongestraft en dus vormen ze nu al decennia lang een perfecte steencirkel.

Lands EndWe kijken vanaf de steile kliffen uit over het water, de ‘Longships’ vuurtoren en de gelijknamige rotsen. Daar aan de horizon waar we enkele dagen geleden nog zeilden. Er is een leuke speeltuin en wederom een mooi wandelpad langs de kaap. Via Sennon Cove, met haar prachtige witte stranden en het oude stadje Saint Buryan rijden we met de dubbeldek bus over de smalle weggetjes met hoge heggen door het groene landschap van Cornwall.

Boomerang in PenzancePenzance is een leuke stad en we liggen in de rommelige binnenhaven afgemeerd naast een visboot goed beschut tegen weer en wind. Alleen een beetje jammer dat de was welke we fris ruikend naar de  ‘Ocean breeze’ wasverzachter, aan het einde van de dag ruikt naar de vangst van de visser achter ons; kreeften en krabben.
Het is weer even wennen om terug op getijden water te zijn. Enkele uren per dag, als het hoog water is gaan de sluisdeuren open en kunnen er boten in en uit. Dit blijft een leuk schouwspel.

Met de bus naar St. Micheal's MountMet de wind door onze haren rijden we met een ‘cabrio’ dubbeldek bus naar het stadje Marazion. Tijdens onze reis hebben we veel ruïnes gezien welke voorheen kastelen waren  en Luuk wil nu graag een ‘heel’ kasteel zien. Dus varen we even later met een bootje naar St Micheal’s Mount. Een heus kasteel gedateerd uit de veertiende eeuw, welke fier op de top van de rotst gebouwd is en nog steeds wordt bewoond door Lord John en Lady Mary Aubyn.

P1050576Bij aankomst krijgen ze een ‘Castle quiz’. De antwoorden kunnen ze in het kasteel vinden. En zo lopen ze dus even later met hun neus bovenop de ‘travelling trunk’ van kolonel St. Aubyn’s te zoeken naar een jaartal en in de kapel de prachtige glas in lood ramen te bestuderen op zoek naar de ‘favorite pet’ van de Aubyn’s familie. En zo combineren we dus een lesje Geschiedenis met een les Engels en hebben we het vooral erg leuk hier met z’n vieren en verdienen Nick en Luuk zelfs een medaille! Ondertussen is het laagwater geworden en is het pad opgedroogd, zodat we gewoon terug kunnen lopen.

CheersHet is ondertussen steeds warmer en zonniger aan het worden en dit bevalt goed. Op zondag belanden we na een rustig ochtendje, gezinstraining hardlopen en boodschappen doen op een zonnig terras waar een DJ staat te draaien en een springkussen klaar staat voor de kinderen. De ‘pints’ smaken goed en het Britse volk is erg toegankelijke en gezellig! Een groot verschil met de Portugezen uit de Azoren, dat waren echte waaghalzen, maar op de tafels dansen zat er niet bij.

Helford RiverHet is bijna hoogwater als de sluizen van de haven weer open gaan. We varen uit en motorzeilen met de stroom mee richting Lizard point, het meest Zuidelijke puntje van het vaste land. Net als de stroom kentert varen we de Helford River op en vinden een mooi ankerplekje bij Polgwidden Cove.  We eten in de kuip en genieten van de zonnestralen. Wat is het hier mooi en zeker als de zon schijnt!

Reis 2009 Met de bijboot varen we naar dorpje Helford. Precies vijf jaar geleden, 21 juli 2009, waren we hier ook, maar toen liepen we er in de regen. Ondertussen zijn we ruim 40.000 mijl, heel wat jaren en avonturen verder, wat gaat de tijd toch snel!

Het is windstil en lijkt alsof we nog steeds afgemeerd liggen in de beschutte haven van Penzance, maar als ik buiten kom zie ik de aalscholvers onder water duiken en het water zachtjes langs de boot stromen.  In de bijboot varen we de rivier af. Deze wordt steeds smaller en er staat steeds minder water. Als we in Gweek aankomen staat er precies genoeg water om onze bijboot langszij een andere boot af te meren die in de blubber is weggezakt en tegen de havenwand aanstaat.

Waar is het 'footpath'?We lopen de scheepswerf af en lopen het eerste ‘public footpath’ op welke we tegen komen. Al snel zijn we het pad kwijt, en lopen we door de graanvelden, klimmen over hekken en kijken uit voor los lopende stieren.  Op de terugweg stoppen we bij Helford Passage. Nick en Luuk staan al snel in hun blote barst en korte  broek in het water met hun ‘nieuwe vrienden’ te spelen en  wij vinden een lekker plekje op het terras van de ‘Ferryboat Inn’.

Als ik het anker de volgende dag ophaal zit deze vol met zeewier, ja dit is gezond, maar ik wordt er toch niet echt blij van. Uiteindelijk heb ik het meeste wier terug gegooid in de rivier, maar de boeg zit onder en het stinkt lekker in de ankerbak!

schoonmakenEr staat een vervelende deining en te weinig wind om te zeilen. We ronden Pendennis Point en varen de Fal op. We vinden een goed plekje in de visitor’s haven dicht bij het levendige stadje Falmouth. We gaan flink aan de slag. Eerst wassen we de kotterstag. Deze was vooral in Durban erg zwart geworden door de Zuidwesten winden vol met stof van de kooloverslag plaatsen. Daarna krijgt het teakdek een ‘grote beurt’ en daarna wassen we de het dek en de kuip en zetten deze in de was, Indonesië was de laatste keer, dus het werd weer eens tijd. Nick en Luuk werken ondertussen op de computer aan hun spelling en spelen met ‘nieuwe’ vriendjes op de steiger en vangen vele garnalen. Net voordat het begint te regenen zijn we klaar.

2014-07-29 21 22 26

Iedere dag komen er weer schepen aan en vertrekken er weer een hoop ‘vakantiegangers’, we zien  steeds meer Nederlandse vlaggen. We realiseren ons dat we nu echt het oceaan zeilen achter ons hebben gelaten. Het gesprek gaat al gauw over; ‘Hoe laat gaan jullie morgen weg, waar komen jullie vandaan en waar gaan jullie naartoe?’  ‘Naar huis en zijn op de terugweg vanaf Auckland’ is het antwoord wat ik het liefste geef, je ziet de mensen dan denken……

We ontmoeten Rolf en Nikki. Ze maken zich op voor hun eerste ‘lange oversteek’, de Golf van Biskaje. We hebben leuke bijzondere gesprekken. Ook zien we ‘Wanda’ met het want vol vlaggen Falmouth binnen varen, Kevin en Pipa zijn weer terug in de UK, dit vieren we met een pint in de Chainlocker Inn.

Het aftellen is voor ons nu echt begonnen. Zaterdag 23 augustus  is het zover. Na een ruim drie jaar durende, geweldige, reis rond de wereld met onze Boomerang zullen wij rond 15:00 uur onze thuishaven Marina Numansdorp, weer aan lopen.  Natuurlijk vinden wij het hartstikke leuk als jullie dit speciale moment met ons willen delen.

Vind je het leuk om te komen en heb je dit nog niet kenbaar gemaakt? Stuur dan even  een mailtje naar Gerard Schouten (gerardschouten49@gmail.com), zodat er voor iedereen voldoende aankomstdrankjes en bitterballen aanwezig zijn. Wie weet tot de 23e!
Picknicken

 

 

Iles of Scilly – Met nog één been in de Noord Atlantische Oceaan en de andere al in het Engelse Kanaal.

St. Mary's PoolEr staan ruim 1200 mijl op het log als we na acht dagen op zee de vuurtoren op Bishop Rock aan de horizon zien verschijnen.  We nemen ‘afscheid’ van Jan en Annelies op de Anna Sophia, ze zeilen door naar Falmouth achter Seaquest en Luna Verde aan om daar hun generator te repareren. D-Jay vaart nog schuin naast ons en Restless Spirit vaart daar weer een klein stukje  voor.

We zien de ‘The Isles of Scilly’ opdoemen aan de horizon. Met nog één been in de Noord Atlantische Oceaan en met het andere al in het Engelse Kanaal. We hebben het beide moeilijk met het feit dat we de oceaan achter ons laten, maar met hernieuwd enthousiasme kijken we naar de rotsformaties, vuurtorens en eilanden.  We ronden St. Agnes en varen door de St. Mary’s Sound naar St. Mary’s Pool een mooi beschutte ankerplaats voor het stadje Hugh Town. We zijn in de Iles of Scilly, Cornwall, Groot Brittannië en weer een heel gebied om te verkennen!

Suppen - Scilly'sDe bijboot gaat in het water, de fiets wordt in elkaar gezet, het SUP board wordt opgepompt, terug in de ‘cruise mode’! Deze eilanden zijn Subtropisch en bevinden zich in de Golfstroom waardoor het water warmer is en het er bijna nooit vriest.  ‘Mam!!! Dit is echt koud, nog kouder dan het vorige eiland!’ We gaan opzoek naar de wetsuits en even later zitten er twee blije kindjes op het SUP board.

Aangekomen! Cheers!In de ‘Atlantic Inn’ drinken we een welverdiend aankomstbiertje en kijken we terug op een goede oversteek. Genoeg wind om te kunnen zeilen op de eerste 14 uur na. We hebben veelal aan de wind tot halve wind gezeild, met prima daggemiddelden en comfortabel zeilen. Wat grijze dagen, maar ook prachtige zonnige dagen en dan is het in de kuip achter de sprayhood, uit de wind echt genieten. Genoeg afleiding onderweg ook. Twee wedstrijden van Nederlands elftal op het WK, dagelijks technisch overleg om de generator van de Anna Sophia weer aan de praat te krijgen en  de D-Jay en Anna Sophia  continu op de AIS om ons heen.

Nick & John - St. Mary's - Scilly'sWe huren fietsen. Luuk wil ook zelf op een fiets, maar de laatste keer dat hij heeft gefietst is een jaar geleden in Australië.  Een fiets met een aanhangfiets biedt uitkomst. Nick is het nog niet verleerd en zo fietsen we even later door de smalle straten van St. Mary’s. We gaan van de weg af en fietsen over de paden door de natuur verder, mountainbiken! Als we bij Pendennis Head aankomen springen Nick en Luuk direct van hun fiets. Allemaal grote graniet blokken waar ze naar hartenlust op kunnen klimmen!
Mountainbiken St. Mary's - Scilly's
In de twee middagen dat we fietsen huren hebben we iedere weg of pad gehad op dit prachtige eiland.

Op dinghy safari naar TrescoVanaf de Boomerang hebben we zicht op het bewoonde eiland Tresco en Bryher. We laten de boot liggen en gaan met de bijboot op safari. Net te laat gaan we weg en moeten met de bijboot ‘klunen’ over de zandbanken om in het 3 mijl verderop gelegen Dolphin Town te komen, maar wat ebben we een lol. Samen lopen we met Phil en Katrina het eiland rond. Prachtige flora, vergezichten en ruïnes van oude kastelen. Met 18 PK, hoog water en wind mee zijn we aan het eind van de middag zo weer terug om later in de Mermaid de troost finale van het Nederlands elftal te bekijken.
Iles of Scilly

St. AgnesSt. Agnes is met Gugh verbonden door een zandbank die even na hoogwater boven komt. We ankeren in ’ The Cove’ en spelen even later ons eerste potje ‘French Cricket’ op het strand. We lopen het eiland rond, picknicken en John en Luuk bouwen een steenmannetje. We gaan opzoek naar de boerderij waar ze ijs maken en lopen over de zandbank naar Gugh.

We eindigen de dag in de Turkisch Head Pub. Uit de wind in de zon is het heerlijk. De dagjes mensen gaan met de boot weer terug en wij blijven.  Gelukkig hebben we de bijboot hoog genoeg op het droge getrokken, want als we terug komen is de zandbank weg en de blauwe luchten verdwenen. Alle boten draaien een andere richting op, het weer is omgeslagen, het is guur, maar het is een mooi schouwspel.

St. Mary's - Scilly'sDan is het weer tijd om verder te zeilen en deze prachtige archipel achter ons te laten. Er wordt veel wind en onweer verwacht, dus tijd om een beschutte haven op te zoeken. We hijsen de zeilen en met nog wat stroom mee zeilen we richting het 35 mijl verderop gelegen Penzance.  We steken de drukke ‘traffic lane’ netjes haaks over en zien Lands End, het meest westelijk punt van Cornwall, Engeland aan de horizon als we een grote zwarte rug- en staartvin boven het wateroppervlakte zien uitkomen. Dit moet een Basking Whale zijn. We herkennen de ‘manier van zwemmen’, hetzelfde als een Walvis Haai. Toch staat er nu niet iemand te springen om het water in te gaan, zoals we wel in St. Helena deden…..

Whale Shark

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fata morgana

Waar is die kroeg?'En hoe doen jullie dat dan 's nachts, waar leggen jullie dan aan of ankeren jullie?' Dat is een vraag die regelmatig voorbij komt als het over oceaanzeilen gaat. 'Je hebt soms van die leuke drijvende eetcafétjes midden op de oceaan. Dan schuif je lekker aan voor het diner, slaap je en bij het eerste daglicht pak je nog even snel een vers broodje voor dat je los maakt en weer verder vaart.' Dit is vaak gekscherend ons antwoord. Maar nu zijn we anderhalf keer de wereld rond en hebben nu dé plek gevonden!

Het wordt steeds drukker op de AIS, naast de D-Jay en Anna Sophia komen er van alle kanten boten aan varen. Al snel loopt het hele scherm vol en tellen we zeker 35 boten, hier midden op deze grote blauwe plas. Allemaal varen ze kris kras door elkaar en zo ontstaat er een kluwe van lijnen op het beeldscherm. Het kan niet anders, hiér moet die plek zijn! Opvallend is dat we ook hier steeds meer vinvissen voorbij zien zwemmen……….

We zien op de boten in het kraaiennest en op het voorsteven mannen in oliegoed staan. Ze speuren de oceaan af…… waar is nou die gezellige kroeg? Als er even later een boot dicht achter ons langs vaart zien we allemaal lange stokken staan, voor de rest geen visgerei te zien. Klopt dit wel? Even later zien we in de verte een grote pluim rook naast een boot. We zien een grijze wolk met wat vlagen rood en een lange stok ergens schuin in….. Het is ver weg maar wij vermoeden toch echt dat hier op walvissen wordt gejaagd! Zoveel boten op één plek, met AIS, het kan bijna niet waar zijn………
Op zoek naar walvissen?

En zo vervliegt ons 'fata morgana' hier midden op de oceaan. Geen gezellige kroeg, geen eetcafé, geen aanlegsteiger, geen ankerplek……. 24 uur per dagen zeilen en zelf zorgen voor een warme maaltijd, vers gebakken brood, school, en gezelligheid. We wisselen de wachten af en slapen zo meerdere keren per dag een paar uur achter elkaar. We zien de zon achter de horizon verdwijnen en weer opkomen, de dagen rijgen zich aan één. Hoeveel dagen en nachten hebben we afgelopen drie jaar al zo door gebracht?
Een nieuwe dag begint

Met ruim 850 mijl op het log zie ik nu weer een rode gloed aan de horizon op komen. We zeilen halve wind, 5 bft. en hebben nog 390 mijl te gaan naar Falmouth. La Coruna was helaas niet bezeild. Misschien stoppen we wat eerder bij de Scilly eilanden, als het weer rustig blijft. Nu eerst John wakker maken en dan mag ik lekker onder m'n donzendek kruipen!

Op 8/7/2014 5:00 AM (utc) was onze positie 48°04.12'N 014°23.45'W

Terug op de oceaan!

95 cm Geelvin TonijnWe laten de 'Baai van de Heldenmoed' achter ons en zien het mooie Stadje Angra do Heroismo steeds kleiner worden. Voor ons zien we een zeiltje aan de horizon, de D-Jay. De zeilen zijn gezet en de hengel met 'Trina', John's nieuwe roze lure eraan staat uit. We gaan overstag, maar helaas staat er niet genoeg wind om te blijven zeilen. We rollen de genua in en starten de motor.

'BEEEEEEEETTTTT, mam wakker worden, papa heeft een grote vis aan de hengel en je moet helpen!' Nick rent weer naar buiten en ik kruip m'n bed uit en volg hem. John voert een strijd met de vis, maar lijkt hem te gaan winnen. Ik leg de messen en alcohol klaar en trek m'n vis handschoenen aan. De vis blijft duiken, maar als hij een paar meter onder het water oppervlakte is, zien we zilver met geel, 'Geelvin Tonijn' roepen we in koor. Ik sta op het achterplecht en zie de vis om het roerblad zwemmen, o nee! Ik grijp de vislijn en John laat de lijn vieren. Ik krijg hem met moeite boven water en ben blij als John me helpt hem het laatste stukje in de kuip te trekken. Yes! Bijna een meter lang en 25 kilo zwaar!

Seaquest, Luna Verde en Anna Sophia zijn een uur na ons vertrokken een hele Nederladse kolone hier op het water. Gezellig druk op de AIS en op de marifoon! De D-Jay wil graag wat tonijn en 6 tonijnsteaks in een Ziplock zakje vliegen even later door de lucht! Diana vangt ze en even later liggen ze in de pan!

We motorzeilen, net voor middennacht staat er genoeg wind om de motor uit te zetten we zeilen! Met een koers van 20 graden, zeilen we richting het Noorden om zo wat wind op te zoeken. Het gaat niet hard, maar het gaat. Alle boten zien meedere keren vinvissen zwemmen. Het blijft spannend en bizar, zoveel walvissen en zo dicht bij.
Verse vis!

De Seaquest heeft problemen met haar genua, maar vaart verder met het grootzeil en kotterzeil. Zo blijft de 'vloot' aardig bij elkaar en wordt er flink wat informatie uitgewisseld over de marifoon.

Ondertussen zijn we bijna 250 mijl onderweg en is de wind gedraaid naar het westen en iets aangetrokken. We varen weer de goede kant op en hebben komende dagen volgens de voorspellingen goede wind!

Op 7/4/2014 5:00 AM (utc) was onze positie 41°55.01'N 024°27.53'W