Australia, so long mate! Asia here we come!

We willen zo snel als mogelijk weg uit Darwin. Niet omdat we het hier niet leuk vinden, maar de seizoenen van de Indische oceaan wachten niet op ons en nu staat er nog wind en deze neemt komende dagen alleen maar af.

John wil nog de filters van de watermaker vervangen en een aanpassing van de watertoevoer naar de pompen van de watermaker maken. Ik doe nog wat school, maar omdat alles uit de hut van Luuk in de salon ligt komen we lastig bij de school boeken. Op de Seaquest wordt hard gewerkt en als Maren klaar is met haar toets mogen Nick en Luuk komen spelen! Heerlijk om even wat ruimte op de boot te hebben en de chaos voor vertrek weer in orde te maken.

Na de middag halen we de kids op en Maren gaat ook mee. Met de bus naar de stad om de paspoorten, met visa op te halen, uit te klaren en wat laatste verse boodschappen te halen.

Rond vijf uur zijn we terug op de Boomerang en halen Linde nog even op, om nog een half uurtje te komen spelen. Ondertussen gaat de bijboot op het dek en de boodschappen in de koelkast. De zon zak snel en een half uurtje voordat de zon ondergaat varen we Fannie Bay uit. Op naar een nieuw continent, Azië, 470 mijl te gaan.

We zijn zes weken in Australië geweest en weer genoten! Tijd te kort! Veel gezeild en veel gezien, maar er blijft nog zoveel over……

Op 7/4/2013 11:00 AM (utc) was onze positie 11°04.29'S 126°12.42'E

Road trip Outback, Nortern Territory, Australia Rocks!

We pakken kleding, koelbox, boter, zout, peper en wat speelgoed in. Dan komt de crew van de 'Kailaini' aan varen in hun dinghy. We zijn ze onderweg een paar keer tegen gekomen. We vragen ze of ze op onze boot willen letten als wij er niet zijn en geven wat instructies. Dan húp alles in de dinghy en naar de kant. John gaat de camper ophalen en ik ga opzoek naar een goed plekje voor de dinghy . Nick en Luuk vermaken zich in de speeltuin van de Yachtclub. Dan komt John aan rijden in een witte Hyundai….. Om een lang verhaal kort te maken. De 4 WD camper is niet gelukt en het is een mooie nieuw Hyundai met 4 wielen geworden. John gaat terug naar de boot om de tent, matjes en slaapzakken op te zoeken en ik ga met de jongens terug naar het auto verhuurbedrijf. Om drie uur rijden Darwin uit met een auto vol campingspullen en lekkere boodschappen.

We rijden naar het Kakadu National park over de Arnhem Hwy. Direct is de uitgestrektheid zichtbaar als we de buitenwijken van Darwin uitrijden. We doen een spelletje. Zie je een krokodil dan krijg je twee snoepjes, een kangaroe één snoepje, een road train één snoepje. Onderweg komen we vele 'road trains' tegen. Een grote Truck met wel vier opleggers erachter en heel veel wielen, we tellen er meer dan zeventig onder één combinatie! Het zakje met snoepjes is snel leeg…..

We zetten onze tent op in het Kakadu park in Aurora. Een leuke camping met zelfs een zwembad. De tent staat binnen een paar minuten. De rest van de spullen blijft in de auto, zodat er geen enge beesten in kunnen kruipen. We klappen onze stoelen uit en genieten van een ijskoud biertje. Wat is dit weer leuk. Heel anders dan in Nieuw Zeeland. Hier op de camping is het testosteron gehalte aanzienlijk hoger. Dikke 4WD's en dito caravans of rooftop tenten, ruig. Ook al is het hier gort droog een vuurtje maken is hier geen probleem.

's Morgens lopen achter de camping naar een 'Billabong', een ondiep meertje vol met lelies. We speuren de Billabong af, maar zien geen 'Freshie' of 'Saltie'(krokodil). We herkennen de geur. 'Dit is wat we roken toen we de Van Diemen Gulf bezeilden in een vochtige nacht vol dauw'. Deze verfrissende lelie geur is niet wat je verwacht als je denkt aan 'The Northern Territory'.

We rijden via Jabiru door naar Nourlangie en hebben prachtig uitzicht op de wetlands en de rots formaties. We verlaten de Arnhem Hwy en rijden 45 km over een gravel road naar de volgende camping bij de Gunlom Falls. Tijdens het regenseizoen staat bijna het hele park onder water. Overal zie je borden en meetlatten die aan geven hoeveel meter water er dan staat. Nu, in de winter, het droge seizoen, is er weinig meer van te zien. We zeten de tent op, zoeken hout voor een vuurtje en maken hotdogs. Dan is het tijd voor Marshmallows. In het donker lopen we naar een grasveldje waar een Ranger een presentatie geeft over de historie van dit gebied, land van de Aboriginals. Er bevinden zich in dit gebied veel oude uranium-, koper- en tinmijnen, interessant.

Als we wakker worden breken we alles weer af en klimmen we nog even bij de waterval naar boven. Prachtige zwembaden (pools) bevinden zich boven de waterval en niet veel later liggen we in het koele heldere water! We rijden verder naar Katherine Gorge over de bekende Stuart Hwy. In Katherine een belangrijke stop-over voor mensen die doorrijden naar Alice Springs kopen we ijs voor in de koelbox en heerlijke biefstukjes. We vinden een mooi plekje op de camping van het National Park en al snel zien we Walibi's over de camping springen. Ook hier staat het weer vol met ruige 4WD combinaties. Aan het einde van de middag lopen we nog even naar de Barrawei Lookout en hebben we mooi zicht over de Gorge en de rivier. We hadden gepland om kano's te huren om zo wat meer van de 13 'Gorges' te zien, maar we vinden de huur te hoog en besluiten om de volgende dag terug te rijden naar het Lichenfield NP.

30 juni, John is jarig! Hij gaat eerst even hardlopen en wij versieren de tent, stoel en auto met slingers en ballonnen! Dikke kussen, mooie tekeningen en geen telefoon bereik. We zwemmen nog even en gaan dan in Katherine op zoek naar een lekkere taart. We rijden via de Stuart Hwy weer richting het noorden door het uitgestrekte land. We verbazen ons dat we hier op veel plekken 130km p/h mogen rijden, dat schiet lekker op. In Nieuw Zeeland mochten we nergens harder dan 100. We rijden een stuk via een B weg en vinden een mooi plekje voor een pauze met taart. Weer een stukje verder lopen naar de mooie Robin Falls. We tanken nog even in Batchelor en stoppen bij de 'Magnetic Termite Mounds'. Onderweg zagen we al vele hoge termieten hopen, maar nu bekijken we ze eens van dichtbij. Indrukwekkend om te zien hoe de mieren in en uit lopen en bouwwerken van wel meer dan 5 meter hoog maken die de elementen met gemak kunnen weerstaan en soms wel meer dan 50 jaar oud zijn.

We gaan opzoek naar een 'stof vrije' camping om onze tent voor de laatste keer op te zetten, zodat we alles weer schoon in kunnen pakken. We vinden niet ver van de Wangi Falls, na een stoffig stuk gravel road een camping met een mooi grasveldje, welke ze 's middags nog vers gesproeid hebben. John krijgt tomatensoep met balletjes en noedels voor z'n verjaardag, volgend jaar beter… Vorig jaar waren we in Kauehi, Tuamotu's, Frans Polynesië. Wat gaat de tijd toch snel en wat hebben we veel gedaan en mooie plekje gezien.

We drinken nog een biertje bij de buren en draaien nog snel even een wasje. De volgende ochtend is de was droog en maken we alles schoon. We laten de slaapzakken nog even luchten, gaan nog even onder een heerlijke douche en alles gaat schoon de auto in. Het is nog ongeveer 160 km rijden naar Darwin. Eerst rijden we 45 km over een 'dirt road'. De auto is rood van het stof, maar gelukkig blijft het meeste buiten. We stoppen nog even bij de Darwin River Dam, een bassin waar energie wordt opgewekt en de water voorraad voor Darwin tijdens het droge seizoen. Het waait hard, hopelijk gaat de wind zo liggen, zodat niet alle spullen nat zijn als we in de dinghy terug varen naar de boot.

Nu we nog een auto hebben stoppen we nog even in Palmerston. We vinden twee tweedehands DS'sen voor een goede prijs en een Coles supermarkt, niet veel later zit de auto goed volgestouwd. Als we aankomen in Fannie Bay zien ons huisje achterin de ankerbaai dobberen, gelukkig ze ligt er nog. Ook zien we de Seaquest en Luna Verde geankerd in de baai liggen. We brengen de auto terug en varen twee keer met een afgeladen dinghy naar de Boomerang en ruimen de boodschappen en camping spullen weer op. 's Avonds drinken we een borrel met Thijs, Wilma, Huib Jan, Jannet, Maren en Linde en vieren we John's verjaardag. Nick en Luuk zijn door het dolle heen om hun vrienden weer te zien! Leuk om iedereen weer even te zien, de laatste keer was 1300 mijl terug in Cairns. De dag en onze vakantie worden afgesloten met een spetterend vuurwerk. 1 Juli, het is Nortern Territory Day en dat wordt gevierd!

Op 7/4/2013 2:34 AM (utc) was onze positie 11°26.35'S 127°06.66'E

We gaan op vakantie!

We zijn aangekomen in  Darwin! Als we ’s morgens onze ogen open doen en de boot helemaal stil ligt in de ankerbaai, zien en voelen we langzaam de zon opkomen. Het begin van een mooie zomers dag! We genieten, wat is dit lekker even geen wind en die warmte! Ik ben benieuwd waar we ’s nachts ons anker hebben laten zakken en ga buiten kijken waar we zijn…. We liggen perfect, al is het best ver van de kant. Fannie Bay is een grote, ondiepe baai en goed beschut.

Bij het invaren van de ‘Van Diemen Gulf’ werden de golven snel lager. John begint aan het ‘tank project’.  De jerrycans worden uit de bakskist te voorschijn gehaald, maar eerst nog de laag spullen die daar voor liggen. De kuip lig vol skateboards, steps, duikspullen, een fiets in onderdelen en uiteindelijk ook de jerrycans.  De tank wordt bij gevuld en de bakskist uitgesopt. De lege jerrycans blijven aan dek, zodat we ze in Darwin weer kunnen vullen. Ondertussen is de stroom gedraaid  en geeft de gps aan dat we met 1 knoop vooruit gaan. Tijd om wat met de zeilen en de motor te gaan doen. Als even later de wind draait kan de motor weer uit. Hoog aan de wind zeilen we met een klein briesje verder. Heerlijk zeilen is dit.  De wind verdwijnt met de zon en zo varen we op de motor het laatste stuk met de stroom flink mee en een bijna volle maan boven ons naar Darwin. De watermaker gaat aan, de stofzuiger komt te voorschijn en de bedden worden gelucht. Heerlijk om met een schone opgeruimde boot aan te komen.

De skateboards, een step en wij gaan in de bijboot. We varen naar de kant en trekken de bijboot op het droge. We willen de visums gaan regelen voor Indonesië, zodat we over een paar dagen weer verder kunnen. Fannie Bay ligt een flink stuk van het centrum, maar het is lekker om even in beweging te zijn. De jongens gaan steeds sneller op hun skateboards, erg leuk om te zien. Rond 14.00 zijn we bij het consulaat. John mag naar binnen met de reeds ingevulde papieren. De papieren die we van hun site hebben gedownload zijn niet goed en hij heeft het pinapparaat al afgesloten dus kan vandaag de aanvraag de deur niet meer uit…..pufff, ambtenaren….. Morgen ochtend mogen we weer terug komen. Het duurt dus nog zeker 5 (werkdagen) voordat de visums er zijn…. En we willen niet in het weekend aankomen in Kupang, Timor. Zo hebben we dus nog wat extra tijd hier.

We besluiten een auto te huren en de omgeving te gaan bekijken. Uiteindelijk wordt het een 4X4 campertje voor 4 nachten. Hopelijk zijn de visums er dinsdag middag. Ja, je kan ze alleen maar ’s middags ophalen, want ’s morgens zijn ze druk met de aanvragen….;) We hebben de Customs geïnformeerd over ons vertrek, de formulieren zijn aan boord en zo moet dus alles geregeld zijn dat we volgende week dinsdagmiddag of woensdag weer verder kunnen.

Maar nu eerst even lekker op vakantie! Yehhhh, we hebben er zin in!

 

 

Hokus pokus pilatis paz, ik wou dat er een Yellow fin tonijn van 70 cm aan mijn haakje zat. Hekx hekx ………

En zo gaat onze vishaak dus overboord. Volgens Nick en Luuk zijn die laatste twee woorden érg belangrijk. Ik heb ze duidelijk gearticuleerd, afwachten maar….

Het weer is opgeklaard en het waait nog flink door, waar we blij mee zijn, want zo schieten we lekker op. Nadat we het grootzeil hebben laten zakken varen we met genua op de boom verder. De Hydrovane (windvaan) kan hier het beste mee omgaan. We blijven proberen wat het beste werkt om de balans tussen zeiltrim, zeegang, snelheid en comfort aan boord te vinden en dat nog steeds na de halve wereld al bezeild te hebben. De zeilwisselingen houden ons lekker bezig en zijn direct een goede 'work out'.

De golven van de Arafura zee zijn steil en kort en als de wind even aantrekt vol met witte koppen. Het is een mooi gezicht als de zon schijnt. Na de buien van de eerste nacht is het overwegend zonnig en aangenaam in de kuip. John zit nog steeds met een pet op in de kuip. Z'n oor blijft geïrriteerd, de wind en vooral de tocht helpen daar niet bij. We trekken de boordapotheek open en halen een antibiotica kuur te voorschijn voor de komende zeven dagen. Hopelijk helpt dit.

We worden nog steeds goed in de gaten gehouden door de Customs vliegtuigen. Bijna dagelijks melden ze zich. Zo horen we ze praten met 'Lady of the Lowlands'. Een zeilboot die we heel kort hebben gezien in Neiafu, Tonga. We roepen ze op en kletsen even bij. We spreken dagelijks met Henk en Rietje af op de SSB radio, tot aan Darwin, leuk!

Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr……..BEEEEEEEETTTTT!!!! De genua rolt John snel weg. Ik wordt bruut wakker gemaakt en schiet in m'n jurkje….. wat zou het zijn? Niet veel later takelt John een mooie ronde dikke Yellow fin tonijn van 67 cm de kuip in! Niet slecht;). De boot blijft heftig schommelen op de golven en de tonijn geeft zich niet zomaar gewonnen, maar als John een tijdje met de puts en fileer messen in de weer is geweest, is de kuip weer schoon en staat er bakje vol met mooie steaks in de koelkast.

Ondertussen zeilen we met een volle maan en heldere hemel boven ons door een bijna lichtgevende zee, vol fosforescerende deeltjes langs de Cobourg Penninsula, Arnhem Land, Magisch! We willen met dag licht en stroom mee aan te komen bij de Van Diemen Gulf, spannend. Hopelijk kloppen onze berekeningen.

Op 6/23/2013 4:47 PM (utc) was onze positie 10°49.91'S 132°31.66'E

Na 14 maanden laten we de Pacific achter ons, met een hele rij zeilhandelingen als gevolg…..

We zeilen met de 'rem erop' om bij daglicht en het juiste tij aan te komen bij de Albany Pass. Met de stroom en wind in ons gat vliegen we langs het noordelijkste punt van Australië en ronden we Cape York. Daarna zeilen we langs de plek waar Kapitein Cook de 'Union Jack' op Possession Island plantte en zo de hele oostkust van Australië als Brits verklaarde.

Via de beruchte Torres Strait varen we richting de Golf van Carpentaria en zo de Arafura zee op. Een nieuwe zee, nadat de Pacific (de Stille Oceaan) 14 maanden, sinds Panama, de onze is geweest. De Pacific blijft favoriet. Ik ben benieuwd of ze te overtreffen valt.

Rond half elf vinden we een mooi plekje om ons anker te laten vallen in Seisia. Het is hier ondiep en er is niet veel ruimte, maar we passen er nog tussen. Seisia is een kleine Aboriginal nederzetting, met een pier, een paar huizen, een camping, een supermarktje en vriendelijke mensen. Een lang mooi wit strand en een mooie groene zee, met salties, dus ook hier kan niet gezwommen worden. Na het ronden van Cape York is direct de termometer met 5 graden omhoog gegaan, het is hier lekker tropisch.

Als we door het dorpje lopen krijg je echt het 'Outback' gevoel. Overal staan dikke 4X4's. Stoere Toyota's, Nissan Patrols, ja hier gaat John's hart wel weer sneller van kloppen! Helemaal rood van het stof en modder. We lopen een rondje over de camping, met veel tenten bovenop het dak van hun auto's, cool. Luuk vraagt of we ook niet een nachtje nog hier kunnen kamperen. Tsja… De supermarkt is net bevoorraad en er is genoeg goed vers spul voorradig. Seisia is het aanvoerpunt van dit noordelijkste deel van Australië. We herkennen de boten die nu hier aan de pier liggen en we onderweg richting het noorden met de vracht zijn tegengekomen.

De volgende ochtend doen we een mastinspectie. John gaat de mast in en controleert de vallen, kort ze iets in en checkt de verstaging. Alles OK en weet een puntje van de 'to-do lijst' af. We liften naar Bamaga een stadje 13 km verderop. Leuk om te zien, maar er valt eigenlijk weinig te beleven. We zien een bordje met 'Swimming pool' en besluiten daar te gaan kijken. Geen croc's in de buurt dus tijd voor een bommetje! We liften weer terug naar Seisia en doen de laatste inkopen voor de komende 750 mijl richting Darwin.

Als we terug lopen naar het bijbootje vraagt Luuk: 'Zijn ze hier op dit eiland eigenlijk rijk mama?' Ik: 'Waarom, hoe bedoel je?' Luuk:'De speeltuintjes zijn kapot en er ligt veel vuil, de stoep is niet aangeveegd en de supermarkt ziet er heel arm uit…' Ik probeer uit te leggen dat we nog steeds in het zelfde land zijn en dat ze hier eigenlijk heel erg rijk zijn, omdat dit stuk land kostbare grondstoffen bezit, maar dat er verschillende stammen in het grote Australië wonen met hun eigen normen en waarden en verschillende dingen belangrijk vinden, lastig uitleggen aan een jongetje van vijf jaar. Na een goede nacht zijn we om zeven uur wakker en niet veel later halen we het anker op. De stroom loopt lekker mee en de wind blaast in de goede richting. Op naar Darwin!

We zeilen tussen de ondieptes van de Endeavour Strait door. De wind neemt af en de korte golven worden helaas hoger. We de zeilen klapperen, we moeten iets doen voordat er iets kapot gaat. We zetten de boom en proberen 'het melkmeisje' uit, geen succes. Later sturen we op en zetten de gennaker en het grootzeil, te weinig wind… Weer proberen we het 'melk meisje' uit zonder resultaat. Alleen een grootzeil, nee nog steeds flinke klappen. Het grootzeil gaat ook naar beneden, boom er uit en naar de andere kant en we hijsen nu alleen de gennaker. Zo halen we nog een kleine 5 knopen op het log en houden we de zeilen vol met wind en heel, zeilsport…..puff. Het gaat niet snel, maar het gaat. We moeten weer even wennen aan deze nieuwe zee;)

We zijn gelijktijdig vertrokken met de zeilboten Kattani en Tintin en we spreken een frequentie en een tijd af op de SSB radio. Net na zonsondergang komt er nog een groep dolfijnen spelen met de boeggolf van onze Boomerang! Een mooie afsluiting van deze dag.

Op 6/20/2013 10:33 AM (utc) was onze positie 10°53.65'S 141°04.56'E

De Yiithuwarra, de oorspronkelijk Aboriginal bewoners van Yindayin (Stanley Island) wisten dat we zouden komen!

Het landschap veranderd steeds. We krijgen steeds meer rots en minder regenwoud te zien. Het is mooi zeilen. Na het ronden van Cape Melvile, een surrealistische kaap bestaande uit reusachtige en heel veel grote keien, laten we het anker na 61 mijl in het ondiepe water van Barthurst Bay vallen. Er zouden hier veel schildpadden en dugongs moeten leven. Het is een beschermd gebied en de zeebodem is hier bedekt met zeegras. Nu hebben we vaker over 'dugongs' gelezen en gehoord, maar ik heb echt geen idee wat voor dier het is. In het woordenboek, pilot en in de Lonely Planet kan ik er niks over vinden…frustrerend. Ik droom er zelfs van…Volgens m'n droom is het een soort zoutwater otter…

Het is nog drie uur zeilen naar de Flinders eilanden groep. We ankeren eerst in het Owen Channel, tussen Stanley Eiland en Flinders Eiland. De wind accelereert hier tussen de twee eilanden door en we besluiten terug te varen naar de zandplaat. Achter 'Flinders' liggen we mooi beschut. Ruige eilanden met rotsen die me veel doen denken aan het 'Grand Canyon' gebied. Langzaam wordt het drukker en varen er steeds meer boten de baai in die we al eerder bij 'Lizard' hebben gezien. Veel boten varen het laatste noordelijkste stuk van Australië in lange dagtrips.

We gaan aan land en gaan opzoek naar sporen van krokodillen of iets anders spannends….. niks gevonden. Met de dinghy varen we nog wat rond, maar geen salties, schildpadden of wat volgens mij op een dugong moet lijken. We vragen nog wat rond waar de wandeling op Stanley eiland zou moeten beginnen. Niemand weet het en in de pilot staat er ook niks over geschreven. Over de marifoon doe ik een oproep en 'Juliana II' reageert. Ze leggen ons uit waar we een strandje tussen twee mangrove bossen moeten vinden, waar achter de track begint.

We besluiten nog een dag te blijven en de track te gaan zoeken. We bakken de vis en Luuk eet twee flinke stukken op; 'Niet slecht mam'. De koningsmakreel is goed gekeurd.

We varen met de dinghy ongeveer anderhalve mijl richting de Castle Peaks van Stanley Island. Daar onder staan twee grote rotspartijen in het water net links daarvan zien we een strandje. We komen al snel vast te zitten en varen terug en proberen het langs de andere kant van de rosten. Er schieten flinke schildpadden onder ons bootje vandaan en zwemmen met ferme slagen weg, nog geen spoor van een dugong… Als we ongeveer 50 meter van de kant zijn zitten we weer vast. Het water is troebel en de mangrovebossen dichtbij, we zien geen krokodil, maar….. De peddels bieden uitkomst en met iedere golf komen we iets dichterbij de kant. De laatste 10 meter stap ik dan toch uit en kijk of ik het begin van de track kan vinden. Ik zie het bord en zet de kindjes over op de rotsen en we slepen de boot naar de kant. We zijn blij met de wielen onder de boot.

We steken het eiland over en lopen via Wongai Beach naar het begin van de 'Ship shelter track'. Het verbaasd ons iedere keer weer dat een eiland waar je vanaf de boot naar hebt liggen kijken er zo anders uitziet als je er bent. Uiteindelijk komen we dan aan bij het huis van de Yiithuwarra, de oorspronkelijk Aboriginal bewoners van Yindayin (Stanley Island). Een beschutte grot vol met 'Aboriginal tekeningen'. De kinderen zijn onder de indruk als ze begrijpen dat de mensen hier leefden en sliepen. Dit was hun huis en het eiland en de zee gaven hun meer genoeg voedsel en materiaal. Ik zie tekeningen die verhalen vertellen over walvissen, boten, krokodillen, roggen, slangen en vogels met grote poten en nog een paar on identificeerbare dingen. Zal daar de dugong bijzitten?

We lopen naar de volgende grot en zien daar een tekening van een zeilboot met daaronder een Boomerang! Ze wisten al dat we zouden komen!

We gaan ankerop als we terug zijn op de boot. Wat een leuke wandeling zeg. We besluiten door te varen tot….. Dat weten we eigenlijk nog niet. Het weerbericht geeft aan dat er een trog over komt. Veel regen, wind en bewolking en geen goed weer dus om achter een klein eilandje of rif te gaan ankeren. We varen de nacht door tot Margrets Bay en wachten hier een paar uur voordat we weer verder kunnen, zodat we met het juiste tij door de Albany Pass kunnen varen om zo 'The Tip' van Australië te kunnen ronden en een westelijke koers kunnen gaan varen.

Op 6/17/2013 11:51 AM (utc) was onze positie 11°32.30'S 142°57.46'E

Cruising again! We zeilen via Port Douglas tussen de riffen van het Great Barrier Reef door naar Lizard Island.

Groene bergen met regenwoud die grenzen aan het water, mooi, ruig. Het zonnetje schijnt en kleurt het water mooi groen/ blauw en met 4 á 5 bft een mooie windje. De 40 mijl vliegen dan ook voorbij en zijn we eigenlijk net iets te vroeg bij de smalle riviermonding van Port Douglas. Er liggen wat zandbanken, drempels voor. Volgens de kaart kunnen we er met laag water nog net over heen. Het water is opkomend, altijd prettig. Vele charter boten komen terug van het rif en de 'Low Islands'. Op het laatst net voor de ingang komt er een motorboot catamaran aan varen, nou ja scheuren . Hij trekt een hekgolf van zeker een meter en mindert geen vaart…… Dit gaat net goed, maar niet veel later lopen we toch aan de grond. Snel in z'n achteruit en bij de volgende golf komen we weer los. We proberen het een beetje verder richting stuurboord en nu komen we wel over de drempel heen.

We varen de rivier op met aan beide kanten mangroves. Het ligt hier vol met boten, tussen palen en aan moorings. We varen langs de marina verder de rivier op. We vragen of we langszij mogen tussen de palen, maar dit vinden ze maar vreemd. Waar we kunnen ankeren is het diep en smal en met de zoutwaterkrokodillen in de buurt is het zetten van lijnen naar de mangrove bomen ook niet zo aantrekkelijk. We keren om en komen een man tegen in een bootje. Een nachtje in de Marina kost 70 dollar…. Toch maar terug de rivier op om te ankeren. Doug de man in het bootje zegt dat hij iets voor ons zal proberen te regelen en uiteindelijk mogen afmeren aan het ponton voor de Port Douglas Yachtclub, perfect en gratis! We trakteren onze 'nieuwe vriend' op een biertje !

John gaat 's avonds aan de slag in de mast. Hij boort de oude popnagels uit de rails en vervangt alle 20 door de nieuwe RVS bouten. Ondertussen doe ik de was, want er is ook nog water beschikbaar. Het beddengoed krijgt nog een paar tropische spoelingen, de rest hangt vrij droog onder de bimini.

We staan vroeg op en John springt op z'n mountainbike. Hij ziet een krokodil in een vijvertje liggen en niet veel later ook de aanval op een vogeltje, wow. Ik doe school en daarna op zoek naar een fietsenwinkel, want twee kabels zijn aan vervanging toe. Ik op de step en de kids op het skateboard. We zien nog een mooi skateboard, welke vele male beter rolt dan ons Panamees exemplaar en Luuk heeft alvast z'n verjaardagscadeau te pakken.

Ruim na de middag varen we Port Douglas weer uit. Een leuk stadje en een goede stop. We ronden in de schemer Cape Tribulation en varen in de nacht langs Cooktown, door naar Lizard Island. Het navigeren vraagt steeds meer aandacht. De afstand tussen de riffen en het vaste land wordt steeds kleiner en het wordt steeds drukker met vissers. We proberen 'het Melkmeisje' weer eens uit. Genua over stuurboord op de boom en een gereefd grootzeil over bakboord. De swell neemt af en de wind blijft stabiel, dit zeilt super. Net na zonsopkomst hebben we Lizard Island inzicht en niet veel later zien we het anker op 8 meter diepte op wit zand vallen.

Wat ons opvalt als we door de mooie beschutte baai kijken is dat we geen huur boten meer zien en weer veel verschillende nationaliteiten, als we even later worden uitgenodigd voor een sundowner met de rest op het strand krijgen we 'cruise' gevoel weer een beetje terug. Na het afronden van de Citotoets 'Begrijpend lezen', trekken we onze wandelschoenen aan en klimmen naar de 358 meter hoge top naar Cook's Lookout, een mooie wandeling. Het punt waar Kapitein Cook naar toe ging opzoek naar een veilige doorgang tussen de riffen. Wij zaten in de wolken, jammer van het uitzicht, maar Luuk vond het erg spannend, 'Hij was helemaal naar de wolken geklommen!'.

De wind is wat afgenomen en de lucht is overwegend blauw. Tijd om de snorkel spullen weer eens te voorschijn te halen. We gaan eerst naar de 'Clam garden'. Zo veel en sommige 'Clams'(grote schelpen) wel groter dan 1 meter. Zoveel Clams hebben we nog nooit bij elkaar gezien. Ook zien we veel soorten koraal, hard en zacht, echter niet zoveel gekleurde vis. Het is weer even wennen; een duikbril, snorkel, fototoestel, flippers… maar gelukkig went het snel. Ook de jongens gaan weer als vissen door het water en Luuk heeft het duiken en het leeg blazen van z'n snorkel nu ook onder de knie. Het water is 23 graden, lekker, maar we koelen toch snel af. We warmen op op het strand en gaan dan langs de kant van het eiland nog snorkelen, hier is het koraal minder, maar wel veel vis.

Tijdens de sundowner op het strand ontmoeten we weer leuke mensen en een paar boten die dezelfde kant opgaan. Leuk!

Na een korte nacht gaan we vandaag om vijf uur ankerop. We willen nog meer van het rif en het noordelijkste puntje van Australië zien. John gaat rond half zeven weer terug naar bed. De koelkast begint aardig leeg te raken en ik dacht; 'Het is ook wel weer tijd voor een visje'. Nu hebben we weinig succes de laatste tijd en was onze laatst gevangen vis(je) en wolf haring, ja zo zag hij er ook uit en deze hebben we terug gezet. Nadat ik de hengel had uitgezet hadden we al snel twee aanbeten en na een half uurtje was het beet! Een Konings Makreel van 95 cm, vanavond in Bathurst Bay maar wat filets uitdelen!

Op 6/14/2013 3:00 AM (utc) was onze positie 14°22.05'S 144°42.87'E

Cairns in het teken van kuipkussens, bouten, sandalen,ankeren, Ironman, skateboarden en regenbogen.

Met een heel klein puntje genua op zeilen we richting Cairns, mooi zeilen! De wind trekt nog verder aan rond de kaap de windmeter schiet een paar keer voorbij de 40 knopen… De swell valt weg als we de kaap hebben gerond en we vinden een mooie ankerplek in de monding van de rivier tegenover de (dure) jachthaven van Cairns. Het waait flink door, maar we liggen relatief rustig.

We gaan opzoek naar nieuwe kuipkussens en boutjes voor in de rails van de spinakerboom. Onze in 2008 aangeschafte kussen van de Watski uit Zweden zijn echt op. Na iedere oversteek wordt het zout eraf gewassen en liggen ze dan meestal in de brandende zon te drogen… Nu kennen ze de in Nederland zo bekende Kapok-kussentjes hier en in Nieuw Zeeland ook niet en een echt kant en klaar alternatief hebben ze in de watersport winkel niet. Corry, die we bij Magnetic Island hebben ontmoet gaf ons de tip om bij Bunnings te kijken, zeg maar de lokale Gamma.

Het is bewolkt, grauw en af en toe een buitje. Gewapend met een plattegrond gaan we opzoek. Het is een flinke wandeling maar we vinden al snel kussentjes en een paar kilometer verderop de bouten, maar helaas niet genoeg. Als we even schuilen voor een bui bij een Harley Davidson winkel vinden we de rest van de juiste boutjes. Zo, dat kan ook weer van het lijstje af! Bij de volgende bui schuilen we even bij een tweedehands winkel. We vinden hier een mooie 'long rider' voor een goede prijs. Een lang skateboard met rubberen wielen een opschietertje zeg maar. Ook kijken we in iedere sport en outdoor winkel of ze Teva sandalen hebben. Het is hier winter (27graden…) dus hangen de winkels vol met lange broeken en dichte schoenen en zijn de door onze kinderen en Maren zo geliefde sandalen niet voorradig, zomer collectie;).

We ploffen neer bij The Salthouse , voldaan! Als we in het donker terug varen naar de Boomerang ligt ze gelukkig nog keurig op haar plek. Het water klotst langs de heul, maar we liggen rustig en slapen goed, tot dat om half acht de buurman aanklopt. We liggen op een stuk waar een rif (volgens hem)ligt en vele boten zijn gaan krabben. Hij adviseert ons ankerop te gaan. Het tij is twee keer om geweest, 45 knopen wind gehad, 20 uur verder en we liggen nog steeds op dezelfde plek. Het zal wel, we gaan anker op en vinden al snel een ander plekje. Onze jerrycans zijn s 'nachts weer helemaal gevuld. De goten aan de bimini doen hun werk goed!

Nu we toch zo lekker wakker zijn ga ik met de jongens naar de groente en fruitmarkt en John op de 'Long rider' terug naar Bunnings voor nog een paar kussentjes. Op de markt worden we verrast door zoveel lekkers. Alles ziet er zo goed uit, maar we kunnen niet te veel meenemen, want bij Thursday Island, Torres Strait, komen we in een andere 'zone' en zal de Quarantaine inspecteur al het vers weer in beslag nemen. We stoppen nog even in een Outdoor winkel en vinden Teva's en ook nog in de uitverkoop en zo te zien ook nog in Maren's maat!

De jongens helpen me goed met boodschappen doen. Met een kar vol lopen naar het Dinghy Dock en laden we alles over in het bootje en varen we de haven uit naar de Boomerang. John stopt later bij dezelfde Outdoorwinkel. Als hij de Seaquest in de haven ziet liggen wordt de info direct doorgeven. Als ik Maren en Linde later die middag ophaal om te komen spelen staan er twee hele blije meiden met 'mooie' nieuwe sandalen klaar op de steiger. We gaan aan het eind van de middag terug naar de wal en komen er achter dat Luuk een van z'n sandalen is verloren…. Morgen maar weer op zoek. Samen met Thijs en Wilma van de Luna Verde en Huib Jan en Jannet van de Seaquest gaan we terug naar The Salthouse. Ondanks de regen hebben we het erg gezellig en staan onder een overkapping lekker buiten. Je kan merken dat we weer een paar graden dichter bij de evenaar zijn! We schuiven door naar het restaurant, heerlijk gegeten. John gaat met Huib Jan nog op stap en ik blijf met de kids op de boot. Als John rond vier uur in de nacht terug vaart naar de boot, het was erg gezellig met Huib Jan, ziet hij tot zijn verbazing dat onze buurman die ons gisteren nog wakker maakte nu op 'ons' oude plekje ligt, of is het toch de drank…

Het weer blijft wisselvallig. Buien, zon en veel regenbogen! Vanaf de boot hebben we zondagochtend goed zicht op de baai waar het zwemmen plaatst vind. Het eerste onderdeel van de 'Ironman'. Later gaan we naar de wal en varen nog even langs de buurman. We krijgen een vaag verhaal opgehangen dat de mooring waaraan hij lag was gaan krabben en hij nu z'n anker voorbij het rif had laten zakken en dus nu wel goed lag (op 'ons'plekje), Yeh right…

In de stad bruist het. We genieten van alle drukte rondom het evenement. Leuk om te zien hoe goed dit allemaal georganiseerd is en al die mensen te zien die gaan voor een hele, of halve triatlon. John, Nick en Luuk skateboarden heel wat af, leuk om te zien hoe goed ze het doen. We vinden als snel nieuwe sandalen in de juiste maat voor Luuk en lopen/ skateboarden langs het parcours terug. We wisselen het aanmoedigen af een duik in de Lagoon, een openbaar zwembad hier langs de boulevard. John raakt helemaal enthousiast en als hij de woorden uit de luidspreker hoort: 'Congratulations, You are an Ironman' heeft hij er weer een nieuw doel bij.

Op 6/11/2013 9:33 AM (utc) was onze positie 16°00.73'S 145°31.39'E

We zeilen via Orpheus Island door het Hinchinbrook Channel en stop op Fitzroy Island naar Cairns.

We gaan ankerop en laten de Luna Verde en de Seaquest achter ons. We rollen de genua uit en varen 40 mijl richting het Noorden naar Orpheus Island, één van de Palm eilanden. In de beschutte Little Pioneers Bay pikken we een mooring op en springen met z'n alleen in de bijboot. Het water is helder en vanuit het bootje zien we schildpadden en mooi koraal. Bij het Marine research centre aangekomen worden we welkom geheten en krijgen een rondleiding. Erg leuk om te zien wat ze allemaal doen. Veel herkennen we van het Marine research centre in Makogai, Fiji, alleen kan je aan alles zien dat het budget hier net even anders is;). Een paar maanden geleden hebben ze hier nog een krokodil gevangen die ze tijdens het snorkelen tegen kwamen en een Bullshark van 4 meter geregistreerd die van Sydney (daar getagd) naar hier was gezwommen. We laten het snorkelen even voor was het is, ook al hebben ze hier een hele mooie 'tuin' met Giant Clams.

Bij het eerste daglicht gaan we weer verder, het waait flink door. We komen precies met hoogwater aan bij de ingang van het Hichinbrook kanaal, om zo met genoeg water onder de kiel over de zandbanken heen te zeilen. Hinchinbrook Island is van het vaste land gescheiden door een smalle waterweg vol mangrove bossen en zandplaten. De contouren zijn ruig en doen ons denken aan de eilanden van de Marquesas. Een eiland vol regenwoud, rotsen, bergen en valleien. We navigeren onze Boomerang er tussen de ondieptes door en speuren het water af op krokodillen. Helaas is het bewolkt en zien we niet heel veel van het eiland en ook de krokodillen verstoppen zich goed, maar de geur van een vochtig regenwoud maakt veel goed.

We varen de nacht door naar Fitzroy Island. Onze tijd in Queensland vliegt voorbij. Het is nog bijna 500 mijl zeilen naar 'De Tip' van Australië en dan nog de oversteek over de Arafura zee naar Darwin van z'n 800 mijl, waar we nog ons visa voor Indonesië moeten regelen en ook nog wat van de Outback willen zien. We willen ons vast houden aan ons schema om eind eerst week juli in Indonesië aan te komen. Het is frustrerend dat we nu we hier zijn en zoveel mooie plekjes niet kunnen bezoeken, maar tegelijkertijd beseffen we ons ook hoe bevoorrecht we zijn om dit te kunnen doen.

De nacht is donker, we zeilen lekker, af en toe een Squall welke ervoor zorgt dat de wind weg valt en dan weer hard aantrekt… Om drie uur in de ochtend komen we aan in een donkere baai. We speuren de horizon af met onze zaklamp op zoek naar geankerde boten en een vrij plekje waar we ons anker kunnen laten vallen. Voldaan kruipen we niet veel later ons bedje weer in.

Tien jaar geleden zijn we ook wel eens op Fitzroy Island geweest. Als we aankomen herkennen we er niet veel meer van. Het resort en zwembad zijn flink verbouwd. We wandelen de Secret garden track en trakteren ons zelf op koffie en de kids op een ijsje, daarna mogen ze zich nog even uitleven op de watertrampoline. We gaan terug naar de boot en slaan de schoolboeken nog even open. John pakt de 'to do' lijst erbij en besluit de bakstagen in te korten, zodat als we ze niet gebruiken we ze beter weg kunnen zetten. We gaan terug naar de kant. De kids spelen op het strand en wij genieten van een Jug XXXX. De wind blijft hard en de tropische buien blijven komen. Na een onrustige nacht gaan we ankerop richting Cairns.

Op 6/6/2013 8:41 PM (utc) was onze positie 16°55.75'S 145°59.24'E

We zeilen verder in het kielzog van Captain Cook naar Townsville en Magnetic Island.

Door een donkere natte nacht zeilen we voor wind in het kielzog van Captain Cook naar Townsville. Komende dagen wordt er weer veel wind voorspeld. De haven in Townsville is duur, maar nog te betalen. We kunnen nog net met genoeg water onder de kiel binnen varen. We liggen in een mooie ruime box, met aan beide kanten een lange vinger steiger, zodat John de huil weer eens goed kan soppen. Binnen wordt onze Marokkaanse stofzuiger opgestart en binnen no time is alles weer aan kant.

We lopen door het stadje. Townsville doet een beetje doods aan. Je ziet dat er veel opgeknapt wordt, met resultaat, maar de roering blijft (overdag) uit. We blijven ons verbazen over de mooie parken en speeltuinen in Australië. In Nieuw Zeeland zijn de speeltuintjes mooi, maar hier kunnen ze er ook wat van! 'The Strand' is een park van 2,5 kilometer lang, een soort boulevard met onder andere een briljante waterspeeltuin. Het duurt niet lang of Nick en Luuk rennen, springen, klimmen, lachen en zijn kletsnat en na drie kwartier zijn de lippen blauw van de kou.

Zaterdag kunnen we rond de middag weer de haven uit met hoogwater. De jongens zijn vroeg wakker en gemotiveerd om het schoolwerk snel af te maken, zodat we nog even naar de waterspeeltuin kunnen. Als Nick even buiten is zie ik opeens een enorme grijs op zijn gezicht, gevolgd door 'Maren'! De Seaquest is vanmorgen aangekomen, eerder dan wij verwachtten. Het schoolwerk gaat weer terug in de kast en ik ga met onze jongens en Maren en Linde naar de waterspeeltuin, kortom feest!

We zeilen naar Horseshoe Bay, Magnetic Island en houden ons kompas goed in de gaten. Captain Cook heeft dit eiland haar naam gegeven, nadat hij op onverklaarbare redenen een flinke afwijking van zijn kompas registreerde. Ondertussen halen we de schoolboeken weer te voorschijn…. Na 12 mijl laten het anker vallen en genieten van deze mooie beschutte baai met aparte rotsen, groene bergen en een lang strand. We zien direct een flinke schildpad naast de boot zwemmen, nou dat belooft wat.

'Goedemorgen, welkom!', Geo en Corry (weten we nu) komen met hun dinghy aangevaren, zwaaiend met een pakje stroopwafels. Jaren geleden uit Nederland geëmigreerd en nu met hun zelf gebouwde catamaran(Sol) in deze baai. Ondertussen is het weer zondag en tijd voor een flinke wandeling. We besluiten via Radical Bay en Arthurs Bay naar The Forts te lopen. Geo en Corry zetten ons af op de Seaquest, die ondertussen ook is aangekomen en we nemen Maren, Nick , Luuk en onze dinghy mee naar de kant.

We maken er een 'Walking Picknick' van. Een broodje in deze baai een slokje drinken daar en een snoepje in de volgende baai, zo wandelen we lekker rond. Het is eindelijk rustig weer (geen 5/6 bft of meer) en we genieten van de stilte en de zon. De wandeling is prachtig over steile rost paden en smalle weggetjes en mooie vergezichten. Het stuk naar The Forts (uitkijkposten, een erfenis uit de tweede wereld oorlog)zouden we Koala's kunnen spotten. Gemotiveerd zoeken de kinderen eucalyptusbomen af, zonder resultaat, maar het uitzicht maakt veel goed! Moe en voldaan komen we rond drie uur weer aan in Horseshoe Bay en ploffen neer op het strand naast Huib Jan, Tjalling en Linde. Later komen Jannet en Tineke aanlopen met een enorme glimlach op hun gezicht en vele foto's van een Koala beer die tijdens de wandeling naar the Forts met hun mee liep en klom naar boven….. We sluiten de zondag af met een gezellige Cobb avond, samen met de Seaquest. Eindelijk weer eens lekker tot laat buiten zitten zonder wind. Maren en Linde mogen blijven Logeren, dus het feest is compleet!

Op 6/5/2013 12:07 AM (utc) was onze positie 18°28.56'S 146°13.04'E