Marokko, hoogtepunt van deze reis!

We zijn nu alweer ruim 200 mijl onderweg richting Lanzarote. Nick heeft een Bonito gevangen, twee keer zijn we in een vislijn gevaren, we hebben dolfijnen en zelfs een walvis gezien!

Het is weer fijn aanboord. Afgelopen dagen hebben met een Peugot 206 de binnenlanden van Marokko verkend. Vanuit Agadir, terug in de ‘gewone wereld’, met zicht vanaf de boot op de Zara, Mexx en Aldo, zijn we vertrokken richting Tafraoute. Agadir is een toeristenoord en ligt aan de uitlopers van het Anti Altas gebergte. Al rijdend stijgen we snel via vele haarspeld bochten omhoog. Het straatbeeld veranderd snel als we de stad uitrijden. Ezels, vrouwen zonder kinderwagen en herders bepalen nu weer het ‘straatbeeld’. De wegen zijn smal, maar erg goed en het uitzicht indrukwekkend! Aangekomen in Tafraroute gaan we opzoek naar een hotel. We genieten nog even van het zwembad en gaan dan het stadje in. Hier zijn we snel klaar, erg gericht op toeristen. We verkennen de omgeving nog even met de auto en genieten later in een lokaal restaurant van een heerlijke Marokkaanse soep en Tajine.
We rijden richting het zuiden, het landschap veranderd continu, wat indrukwekkend zeg. Alpen, Dolomieten, Pyreneeën, Grand Canyon dit landschap heeft van alles iets en meer! Al snel houden de verharde wegen op, nou ja als je richting het zuiden wil blijven rijden. We besluiten om via een ‘dirt road’ richting de Westelijke Sahara te rijden. We dalen af ontwijken kamelen en rijden door een vallei een oasis binnen. Dit is echt te gek! Rij je opeens tussen honderden palmbomen, wonen er weer mensen en dieren en alles om je heen straalt vruchtbaarheid uit.

Op dit moment is de regentijd nog niet begonnen in Marokko en rijden met onze Peugot via een rivierbedding de rest van de vallei door. Op Google Earth zien we de weg niet meer, gaan we nog wel goed? We ontwijken diversen stenen en kuilen maar komen uiteindelijk op de N12 een weg, met weer een ander landschap (begin van de woestijn) en vele nomadententen komen we tegen. We besluiten naar Gouilem te rijden een handelsstad aan het begin van de westelijke Sahara. Ik sla de Loney Planet open en lees dat alleen de kamelenmarkt op zaterdag leuk is(zijn we te laat voor) en dat je als je er niet hoeft te zijn je er heel snel door of omheen moet rijden…. Via een toegangscontrole mogen we de stad in en besluiten door te rijden naar Fort Bou Jerif 40 km verderop. Via een dirt road komen we uit bij een klein paradijsje in ‘the middle of nowhere’. Hartelijk worden we ontvangen, er staat al een tent voor ons klaar om in te slapen. Na een plons in het zwembad eten we kamelen tajine en genieten nog van een heerlijke avond. ‘s Nachts als we met z’n viertjes op matrasjes in de tent liggen worden we verschillende keren wakker van dieren geluiden…..
We beginnen de dag met een heerlijk ontbijt en doen dan nog even wat school, bekijken nog het Fort en een stukje woestijn, voordat we weer verder gaan richting Sidi ifni. De weg naar Sidi ifni is weer prachtig, hier worden veel cactussen geteeld. Als we dichter bij de kust komen valt ons op dat het weer een bende wordt, veel afval langs de weg, niet verzorgd. We rijden langs de kust omhoog en komen lang vele surfspots. Via Tiznit komen we weer in Agadir. John gaat de auto schoonmaken en ik doe in de Marjane nog even inkoppen voor de komende dagen. Een mega supermarkt, met 20 kassa’s en 1 pin apparaat. Terug in de haven worden we door de Laissez Faire verwelkomt, de jongens spelen nog op de stijger en wij wassen direct alle spullen en ontdoen de gekochte boodschappen van hun verpakking, etiketten en hopelijk ongedierte……We zijn erg blij dat we Marokko, hebben aangedaan echt een hoogte punt van deze reis (tot nu toe) !

Land in zicht! Met de verrekijker kan ik nu in de donkere nacht Lanzarote zien. We hopen vroeg in de ochtend ons anker te laten vallen en dan met daglicht de onderkant van de boot nog even te inspecteren of de vislijnen geen schade hebben toegebracht aan de boot. Peter, Sabien en Leslie zijn er op vakantie, dus ga ik nu maar alvast het bier en de droge witte wijn koud zetten!
Groet, Debby

Verzonden via SSB

RTV Katwijk – In gesprek met… deze week op TV

In de eerste uitzending van het tweede seizoen van In gesprek met… praat Dick Oudwater met  John Schouten en Debby Kloos.

In gesprek met… is te zien bij RTV Katwijk vanaf maandag 3 oktober om 10.00 uur en 20.30 uur en wordt de rest van de week op deze tijdstippen herhaald. Ook te zien op zaterdagmorgen om 10.00 uur. RTV Katwijk nu ook digitaal via kanaal 951.

John, Debby en hun twee kinderen Nick en Luuk zijn op 10 juli j.l. vertrokken voor een reis van drie jaar rond de wereld met hun zeiljacht de Boomerang. In de week voorafgaand aan hun vertrek was de tv ploeg van RTV Katwijk te gast op hun boot in de jachthaven van Numansdorp. In het gesprek wordt ingegaan op hun hobby en passie, de voorbereidingen, maar ook over de gevaren en bijvoorbeeld de schoollessen van hun kinderen.

Kijk op http://www.vlok.net/ voor meer informatie. De aflevering wordt later ook online geplaatst op deze site.

Wanneer gaan we weer naar de gewone wereld?

Het is bijna 21.00 uur, buiten is het pik donker. Met 8 á 9 knopen zeilen we dubbel gereefd onder een volle sterrenhemel, zonder maan met 25 a 26 knopen wind richting Agadir en laten een wolk met fluorideerde fosfor in het water achter.
Alle mannen liggen in bed. Ik geef Nick nog een nachtkus als hij aan mij vraagt; "Mam, wanneer gaan we weer naar de gewone wereld? Ik bedoel naar de normale wereld?" Ik vraag hem wat hij bedoeld, of hij z'n vriendjes mist, maar dit is niet het geval. Hij vindt het leuk te emailen met z'n klasgenootjes maar heeft het prima naar z'n zin op de boot. En met Raf, Toon & Vera heeft hij er weer een paar nieuwe vrienden bij. Dan komt het hoge woord eruit. "Mam, ik bedoel waar ze normale winkels hebben en waar het niet zo stikt. Ik heb nu al ik vier stadjes gezocht naar een nieuw visje voor aan m'n hengel en alleen maar heel veel stinkende dode vissen gezien en géén viswinkel waar ze nep visjes verkopen! Ik vertel hem dat over ruim een week op de Canarische eilanden er weer 'gewoon normale viswinkels' zijn en met een zucht doet hij zijn ogen dicht en valt in slaap.

Samen met de Belgen van El Jadida richting Essaouira.

Na een paar dagen Mohammedia waar we het steeds beter naar ons zin kregen, zijn we donderdag avond dan toch vertrokken richting El Jadida. We varen samen op met de Belgen (Laissez Faire) die we tegen zijn gekomen en als we de volgende morgen aankomen blijken we de enige twee jachten in de haven van El Jadida, meer plaats voor jachten is er overigens ook niet in deze haven.

We doorlopen weer de hele inklaar procedure en dat neemt wel een uur of drie in beslag en kost ons twee pakjes sigaretten en een pen. Uiteindelijk betalen we bijna 50 euro voor 1 nacht, je betaald hier voor 24 uur en ja, dat je er niet uit kan met laag water……. Alle paspoorten en scheepspapieren worden handmatig drie keer overgeschreven en elke ambtenaar wil daar toch wel voor beloond worden, ze schamen zich er ook niet voor om dat te vragen. Aangezien we er toch wat gang in willen houden en hun hulp nodig hebben bij het vinden van een onderdeel voor de motor geven we hier maar aan toe. Het lijkt te lonen, binnen een half uur hebben ze een  techneut opgetrommeld en als ik het kapotte onderdeeltje laat zien gaat hij op de fiets de stad in om het te regelen. Na drie kwartier komt hij het aan boord brengen en rekent daar slechts 4 euro voor. De mensen moeten hun werk doen maar zijn allemaal erg vriendelijk, helpen ons perfect en we zijn helemaal blij met het onderdeel. Dat ze daar wat presentjes voor vragen nemen we maar op de koop toe, zo is het hier nou eenmaal.

El Jadida is weer heel anders dan Mohammedia, er is hier niet echt een medina maar het leven vind ook hier op straat plaats en allerlei spullen en etenswaren worden in talloze kleine kraampjes / winkeltjes aangeboden, het is een drukte van belang op straat. Het is even wennen als je een grote supermarkt gewend bent maar we slagen erin onze boodschappen te doen en voor een euro of 7 hebben we weer verse groente, fruit en brood voor de komende dagen.

Zaterdag middag zijn we vertrokken naar Essaouira, een trip van ongeveer 135 mijl. Er staat nog een flinke deining en niet echt veel wind. We hebben geen zin in een klapperend grootzeil (veroorzaakt door de deining) dus varen we op alleen de genua. Uiteraard gaat de vislijn overboord en binnen 10 minuten vangen we al een grote makreel, lekker borrelhapje maar tekort voor een maaltijd. Rond 6 uur is het weer beet! Dit keer een prachtige tonijn waar we 4 dikke moten en 4 flinke filets uit snijden. We hebben weer vis voor de komende dagen. De wind zou vannacht wat aantrekken maar helaas bleef die wind uit en hebben we vannacht gemiddeld maar een knoop of 4,5 per uur gevaren (ja ja, wie verzint het? rond de wereld met een vervoermiddel dat gemiddeld niet harder dan 10 km per uur gaat….)

Inmiddels is er wel weer wat wind en staat de gennaker erop en lopen we weer dik 7 knopen. Over twee uurtje zijn we in Essaouira, ben benieuwd wat we daar aantreffen, het landschap is behoorlijk veranderd, we zien langs de kust hoge zandduinen en daarachter uitlopers van het atlasgebergte… We zullen zien.

We zijn blij dat we toch via Marokko gevaren zijn, dit fascinerende land en de totaal andere cultuur hadden we niet willen missen! Het plan voor de komende dagen is om wat rond te kijken in Essaouira en dan in een dagtochtje naar Agadir te varen. Vandaaruit willen we met een auto richting de Sahara woestijn rijden en een beetje het binnenland van Marokko verkennen. Vanuit Agadir zullen we dan vervolgens oversteken naar de Canarische Eilanden.

Groet, John

 

 

 

Marokaanse cultuur opsnuiven.

Mohammedina is een uitgestrekt dorpje vol tegenstrijdigheden en weinig oude gebouwen. Waar oude mannen met ezels vuil ophalen en mannen in pakken in hun Porsche Cayenne door de straten schuren. Sommige stukken zijn mooi aangelegd en verzorgd en direct daarnaast is het een bende! We lopen hel wat af en nemen veel (geuren) in ons op. De kinderen vinden het allemaal vrij normaal, maar als we op het strand wat gaan drinken in een strandtent uit de jaren 50 en het toilet niet meer dan een gat in een paar tegels vang ik toch een vage blik van Nick op.

We stappen in een petit taxi en gaan met de trein richting Rabat en Sale. Een dag lang slenteren we door smalle straten, steegjes van de medina’s en kasbah’s.  Alles van schoenen, schriften, kussens, schildpadden, kippen en kruiden wordt hier verkocht. In Sale zijn we de enige ‘toeristen’, ik noem ons liever reizigers. Dit had ik niet verwacht, het is echt nog een stuk uit het dagelijks leven van veel Marokkanen.

Als we om half twaalf eindelijk weer thuis zijn na een gemiste trein en een petit taxi die verkeerd reed, gaan we eerst allemaal nog even onder de douche en al snel is het water zwart…..

Luuk 4 jaar! Morokaanse taart en Mahi Mahi!

Veel te vroeg was Luuk natuurlijk al wakker. De boot versiert met slingers en ballonnen en een tafel vol met cadeautjes. Wat een feest! Iedereen enorm bedankt voor de lieve kaartjes, cadeautjes en berichtjes. Kijk naar de foto’s dit zegt genoeg!

Helaas was het zwembad waar we Luuk z’n partijtje wilde geven dicht. Dus terug naar de boot en de nieuwe opblaasboot vullen met water en een stijgerborrel!

Eerste 1 meter + vis aanboord!

We hadden net geluncht, een heerlijke salade met tonijn, toen Nick riep dat we weer beet hadden. Ik dacht meer aan een plastic zak, maar nee hoor na een kwartier ploeteren was er dan toch echt een grote schaduw te zien in het water. OK en nu? Hoe krijgen we dat ding aan boord? Gewapend met een fles pure alcohol en een mooringpikhaak (flinke ijzeren haak) in de aanslag, lag deze beauty vrij gemakkelijk in de kuip.  Maar wat is het? Echt een prachtige vis, geel met groen en een hele grote blauwe vin op z’n rug. Het vissen boek vertelt ons dat het een Dolfijnvis is. Ook wel een Dorade of Mahi Mahi.

Een marinade van limoensap, sesamolie, sinasappelsap, knoflook, honing en wat kruiden gemaakt en zo hadden we weer een heerlijk diner. Je zou bijna vergeten dat we ondertussen aan het zeilen zijn…… De nacht is onrustig. Normaal halen we altijd de genaker weg in het donker, maar er is weinig wind voorspeld en om nu de hele nacht te dobberen, naar klapperende zeilen of een motor te luisteren hebben we besloten toch maar de Genaker te laten staan.

Als we nog 15 mijl  uit de kust zijn komen we al veel vissers tegen. Hier wordt veel op tonijn gevist met hele grote netten, opletten dus. Maar zonder problemen hijsen we de Marokkaanse en de gele inklaringsvlag en lopen Mohammedina binnen. Nashinashi (zo noemen we de havenmeester) is de vriendelijkste en behulpzaamste havenmeester tot nu toe. Binnen tien minuten is de kuip gevuld met mensen van de immigratie, douane en haven politie, maar eindelijk hebben we nu een stempel in ons nog verse paspoort!

Op naar Afrika, eindelijk weer eens zeilen!

Het is net 4 uur geweest. De maan is niet meer vol, maar geeft ons veel licht. Voor het eerst deze reis zit ik in alleen m'n zeilbroek (tegen het vocht) en een dunne trui tijdens een nachtwacht buiten, genieten.

Het was fijn om familie en vrienden om ons heen te hebben en hebben genoten van de Algarve, maar het geeft ons ook een goed gevoel om weer verder te gaan met onze reis. Gisteren hebben we Gabry's tweede verjaardag gevierd, compleet met gebak en partijtje in het zwembad. Nadat Jan Willen, Nathalie en Gabry rond 14.00 uur vertrokken richting het vliegveld van Sevilla, hebben wij de laatste weerberichten opgehaald en de boot klaargemaakt voor vertrek. We hebben gepland om 2 nachten door te varen en zo waarschijnlijk met daglicht aan te komen in Marokko.

Ik ga nog even buiten kijken, loggen en dan mag John deze wacht van me overnemen!

Marion Gefeliciteerd!

Positie: 36.10.10 N – 08.15.23 W
Verzonden via SSB