Na een aanvaring met een walvis, 6 mijl uit de kust, komen we met een zwaar bonzend hart aan in Richards Bay, Zuid Afrika!

P1150918-001Met één been sta ik in m’n zeilbroek en met één hand hou ik ons bed voor in de punt vast en dan BOEMMMM, KLETS !! Ik wordt tegen de kast aangesmakt, BOEMMM, KLETS, SLETSCH!! Holey F@#, wat gebeurd er?! Ik sta op en met m’n zeilbroek half omhoog ren ik naar buiten en kijk of ik John zie. ‘Een walvis schreeuwt hij’ . Het water druipt van hem af…….. Ik grijp de Maglite en trekt de vlonders open. Geen water. John start de motor, die start. Hij voelt, roerdruk, die hangt er gelukkig nog onder! Alleen geen snelheid, het log zit net voor de kiel, daar waar ik net nog boven stond en waar de walvis de boot voor het eerst raakte. Met en bonzend hard neem ik het roer over als John het dek op gaat naar voren. Hij kan geen directe schade zien.

Een half uur eerder,  met nog twaalf mijl te gaan en ‘nog’ maar 50 meter water onder de kiel zien we land, Afrika , met een rode gloed achter de heuvels van de ondergaande zon en we zijn opgewonden! Afrika weer een mijlpaal! Met z’n viertjes kijken naar spelende walvissen. Met een glimlach van oor tot oor zien we ze ‘breachen’ en ‘tail slappings’ maken en een kalf oefend ‘spyhopping’.  Toen een moeder met een kalf wel erg dicht bij de boot een bommetje maakte zeiden we nog tegen elkaar; ‘Dit is wel erg dichtbij’.  Niet wetende wat een paar minuten later zou gaan gebeuren toen de zon helemaal was verdwenen en de maan nog niet op was gekomen……..

Met een lijf vol adrenaline zeilen we de laatste mijlen op de genua met 20 á 25 knopen wind van achteren. We laten de motor draaien, hopende dat ze ons horen.  Er schiet van alles door onze hoofden. Deze boot is ons huis, ons leven.  Een aanvaring met een walvis is voor een zeiler een van de ergste dingen wat kan gebeuren en er zijn al heel wat boten door gezonken… en je kan er niks aan doen, je ziet ze niet in het donker!

Om half negen liggen we veilig afgemeerd in de Tuzi Gazi Marina met de hulp van Frank en Marinus van ‘Frida’. Via de marifoon loodsen we Restless Spirit naar binnen en als ze zijn afgemeerd naast ons is het tijd voor een aankomst biertje en wel meer dan één! We wachten op ‘Imagine’ en net na één uur zien we Thor en Monica de marina invaren en niet veel later liggen ook zij veilig afgemeerd. Tijd voor bed.

We zijn niet gerust over de boot. We willen het onderwaterschip en het roer bekijken. Maar er zwemmen hier ook veel haaien in de haven, niet echt uitnodigend dus. Een politieman wil wel samen met John duiken, maar hij komt niet opdagen, net als de ‘Customs’. John haalt de duikuitrusting weer te voorschijn en verdwijnt onder de boot met een zaklamp. Hij kan precies zien waar de walvis de boot heeft geraakt, daar is de antifouling weer ‘mooi’ schoon. Hij ziet geen schade, maar helemaal gerust zijn we nog niet. We maken het log schoon en tussen de ijzeren schoepjes komen vele stukjes walvissen huid vrij. Na wat gepeuter draait het log weer en kan hij weer terug op z’n plek.

De boot stikt naar walvis en we besluiten de bilge maar direct helemaal schoon te maken, zodat we direct kunnen kijken of we nog schade kunnen vinden. Alle bouten van de kiel zitten nog goed vast, alleen vinden we twee kleine scheurtjes op de verbinding van de binnen mal op de heul. John gaat met epoxy aan de slag en zorgt ervoor dat dit gedeelte weer sterker wordt dan ooit.

We overwegen de boot uit het water te liften. Bij de Zululand Yachtclub, een klein stukje verderop hebben ze een bootlift. Als we daar gaan kijken horen we dat dit alleen mogelijk is met spingtij, geen optie dus.

Langzaam komen we een beetje over deze schok heen. En verdwijnt het vervelende gevoel uit onze lijven. Tijd om te genieten dat we in Afrika zijn, na een goede oversteek ook al ging dit niet ‘zonder slag of stoot’!

DSCN3515

 

 

 

Na regen komt zonneschijn! Zuid Afrika we komen eraan!

Na drie dagen wachten, zeilen we eindelijk weer in de goede richting! Nou ja goed…eerst nog een front. De barometer zakt, de lucht betrekt en dan vallen de eerste regendruppels . De wind draait naar het zuidwesten ( daar moeten we naartoe) trekt aan en de regen komt nu met bakken uit de lucht vallen! Het lijkt hier de Noordzee wel!

Paaltjes pikken, hoog aan de wind hakken. Maar gelukkig niet voor lang. We laten de boot 'iets vallen' en zeilen nu redelijk comfortabel met 80 á 90 graden met dubbel gereefde zeilen aan de wind. De wind blijft, maar de buien nemen af. Vandaag geen school, maar een DVD marathon. Madagaskar 1, 2 en 3, in het Engels en zo werken we toch nog een beetje aan onze tweede taal, educatief verantwoord dus……

De barometer blijft stijgen en zo zien we ook het weer opklaren en komt zelfs de zon weer te voorschijn. In de kuip, onder de sprayhood, beschut van de wind is het heerlijk en al snel is alles weer opgedroogd en ziet de wereld er weer een stuk gezelliger uit! De hengels zetten we weer uit en met succes. Een Wahoo van precies één meter.

We hebben vandaag de boordtijd met een uurtje aangepast (UTC +2) en zo is het verschil met Nederland sinds lange tijd niet zo klein geweest. Met nog 115 mijl te gaan tot Richards Bay zullen we vanavond, donderdag of vrijdag ochtend aankomen. Sinds een paar uur varen we nu op de motor, alle wind is op. Misschien kunnen we straks bij daglicht de Gennaker nog zetten. Maar eerst geniet ik nu even een boot waar je je niet continu schrap hoeft te zetten en de bakblikken gewoon in de over blijven staan.

Groeten,

Debby

Op 10/24/2013 1:00 AM (utc) was onze positie 27°59S – 034°02E

Aan stuurboord Madagaskar, aan bakboord Mozambique. Langzaam varen we verder weg van Richards Bay, Zuid Afrika.

We dobberen met drie knopen het Mozambique kanaal in. Aan stuurboord Madagaskar, aan bakboord Mozambique. We hebben een heel klein puntje genua uitstaan en de wind komt met 10 knopen vanachteren en zo gaan we langzaam 'de verkeerde kant' op.

We hopen dat dit 'de goede' kant is……. Het lagedruk gebied ontwikkeld zich nog steeds boven Afrika en diept zelfs wat meer uit. We proberen door de koers richting het noord, noordwesten te verleggen minder last te hebben van dit lagedruk gebied en de bijbehorende fronten en 'squash' zones. Het voelt als een wijs besluit om van koers te veranderen. We krijgen updates over de weersinformatie van het 'South Africa marine net' , praten met de anderen boten op het netje, maar zijn nu vooral bezig met wachten……

We zijn bijna een week onderweg, 900 mijl verder en zullen waarschijnlijk nog wel een kleine week onderweg zijn. De mijlen die we nu van de koerslijn af dobberen moeten ook weer terug gezeild worden. Dit zal onze langzaamste overteek worden tot nu toe.

Het verse spul in koelkast begint aardig schaars te worden. Het vlees is op. Morgen is er rustig weer voorspeld en gaan we de héle dag vissen, het is tenslotte zaterdag. De jongens hebben goed gewerkt op school, dus morgen alleen maar een beetje lezen en voor de rest dus vissen.

Vanavond zagen we nog walvissen in de verte. De golven nemen langzaam af en we hopen er morgen nog een paar te spotten.

Op 10/18/2013 9:54 PM (utc) was onze positie 25°43.65'S 042°48.72'E

De oversteek naar Zuid Afrika wordt waarschijnlijk een paar dagen verlengd, een lage drukgebied zit in de weg! Nog 750 mijl te gaan.

We varen aan de zuidkant van Madagaskar als we aan het einde van de middag het SSB netje op starten. Restless Spirit en Imagine melden zich, daarna meldt Brian van Tinopai zich. Ze zijn vandaag vertrokken uit Reunion, samen met Seaquest en Luna Verde. Dit geeft ons hoop op een goed weerbericht! Nog 800 mijl te gaan. ETA: maandag avond of dinsdagochtend vroeg. Vanmorgen zijn we ook de tegenstoom kwijt geraakt en hebben hem nu soms zelfs een beetje mee!

Als het langzaam donker wordt is het tijd om met de SSB radio/modem verbinding te maken met een walstation. De verbinding met Zuid Afrika is nog steeds niet goed, ook al is dit 'nog maar'1000 mijl weg. Ik maak verbinding met Brunei, 5135 mijl terug de Indische Oceaan op en vraag gribfiles voor de komende dagen op. Ook vragen we een grote weerkaart op, om te zien waar het hogedruk gebied ligt welke we nodig hebben om aan te komen. We zien al snel dat het niet goed is. Een lagedruk gebied ontwikkeld zich boven Afrika en zakt naar verwachting schuin, te ver richting het oosten weg. Recht over Richards Bay en Durban heen. Met dit lagedruk gebied verdwijnen de noord-oosten winden en krijgen we er harde zuid-zuidwesten winden voor terug! Deze wind tegen de sterke Agulhas stroom uit het Mozambique kanaal in, maakt dit echter 'no go' zone. Zoals het er nu naar uit ziet blijven we ongeveer 250 mijl ten oosten van Afrika 'wachten' tot het lagedruk gebied weg is getrokken. Waarschijnlijk is het woensdagmiddag pas weer veilig om Richard Bay aan te lopen.

Terwijl ik dit stukje schrijf (03:05),roep ik meerdere malen een vrachtschip op wat schuin achter ons zit. Na de vierde keer krijg ik eindelijk een reactie. Als ik uitleg (voor de derde keer) dat we een zeilboot zijn en 5 mijl voor hun boeg en op aanvaringskoers varen en wij niet van koers kunnen veranderen, krijg ik te horen. I look. You sailing boat? Uhh… I see you now, uhhh..…yes. I call captain. You understand? Roger?…..puffff

We zeilen onder een bijna volle maan met de genua op de boom, recht voor de wind richting Afrika. De tempratuur blijft zakken, 22 graden in de salon, maar we hebben het nog steeds naar ons zin! Genoeg te doen. Nick heeft z'n Cito toets bijna af en is druk aan het oefenen op z'n fluit. John is met astronavigatie bezig, Luuk heeft weer een boek uit en heeft veel succes met het vissen op de Ipad en is daar succesvoller mee dan wij! Na een kleine Mahi Mahi (71cm) de eerste dag, brak de lijn van John z'n hengel gisteren helemaal af na een aanbeet van een te grote vis. Vandaag hadden we weer een mooie Mahi Mahi aan de lijn. Na een gevecht van ongeveer 20 minuten. John met de vis en ik met de boot, had John de vis bijna achter de boot. Nog een paar keer sprong hij uit het water en met succes. De haak liet los en de vis kon terug de diepte in zwemmen!

Groet,

Debby

Op 10/16/2013 11:46 PM (utc) was onze positie 26°52.32'S 046°10.27'E

Squash zone en stroom tegen!

Afgelopen 24 uur hebben we 'slechts' 100 mijl afgelegd, door het water waren dit er 150. Ruim twee knopen stroom hadden en hebben we nog steeds tegen. We wilden graag snel door deze 'squash' zone heen, maar bevinden ons nog steeds in het staartje. Achter ons nog steeds onweersbuien en squalls, zoals we die afgelopen nacht en dag vele van hebben gehad.

De wind is ondertussen van het noorden naar het zuiden en nu naar het zuid-oosten gedraaid. Dit maakt het zeilen en het leven aan boord een stuk comfortabeler, al voelt het wel of we 'op eens' van de zomer in de herfst zijn beland, met deze frisse wind en grijze luchten. Toen ik gisteren het stukje schreef was het om 19:30 uur nog 29 graden (87% luchtvochtigheid) in de salon. Nu is het 24 graden en een luchtvochtigheid van 75%, brrrr.

Ondanks de squalls, onweer en windstoten hebben we het goed en gezellig aan boord. Vandaag het eerste gedeelte van de Cito toets 'Begrijpend Lezen' bij Nick afgenomen, morgen het tweede deel. Ze vervelen zich nog geen moment. Het blijft bijzonder hoe snel kinderen zich aanpassen.

Volgens het 'stroom' kaartje hebben we de ergste stroom tegen gehad. Over ongeveer 60 mijl gaat de stroom naar verwachting mee lopen. Met een 3,5 á 4 knoop over de grond (6 á 7 knoop op het log) zal dit dus nog wel de hele nacht duren. Om ons heen zien we veel vrachtverkeer. Continu zien we vrachtschepen op de AIS, op het computerscherm en buiten om ons heen. Het blijft een mooi staaltje techniek en zeker met slecht zicht in de buien is het prettig dat deze grote jongens ons zien!

Groeten,

Debby

Op 10/15/2013 5:17 PM (utc) was onze positie 25°27.31'S 049°03.17'E

Nick en Luuk bevestigen wat we in het weerbericht lezen, er is wind op komst!

De zeilen klapperen als de oceaandeining loom onder de boot door glijd. Er is niet genoeg wind meer om ze te vullen. We strijken de zeilen en starten de motor.

De watermaker wordt opgestart en met een rode ondergaande zon douchen we allemaal in de kuip en doen we ondertussen de was. Langzaam vaart er een vrachtschip achter ons langs…….mogen we misschien wat privacy hier op de oceaan?!

Nick en Luuk zijn druk, heel druk en worden steeds drukker…. Puff. Er is wind op komst…. We varen langzaam een 'squash zone' binnen een gebied zonder wind tussen twee hogedruk gebieden. Een Atlantisch hoog en een Indian Ocean hoog. De wind komt nu nog, al is het weinig uit het noorden en zal straks binnen een paar uur 180 graden 'om' gaan en uit het zuiden komen en 'aan' gaan. Naar verwachting zal de wind tegen de klok in om het hogedruk gebied (we zijn op het zuidelijk half rond) waaien en dus steeds verder van achteren komen. Perfecte wind om onder Madagaskar langs te varen.

Maar eerst moeten we straks een paar uur hoog aan de wind zeilen en hopen dat de zuidelijke wind snel richting het zuid- oosten draait.

Op 10/14/2013 12:07 PM (utc) was onze positie 24°22.94'S 050°23.85'E

Even terug in de Europese unie.

Rechts……. rechts……. rechts…….. rechts……… zijn de woorden die zich herhalen in m'n hoofd. Na ruim anderhalf jaar en 15.000 kilometer verder is het raar om weer aan de rechterkant van de weg te rijden. Ruitenwissers gaan ´spontaan´ aan als we bocht om gaan en de richting aanwijzers blijven zo uit.

Zaterdag ochtend lopen we richting ´Centre ville´. Charmant is de omgeving rondom het havengebied niet, dus we besluiten op zoek te gaan naar een huurauto. We laten ´Le Port´ achter ons en rijden landinwaarts. Het straatbeeld veranderd snel. Mannen met stokbroden onder hun arm en bloembakken met geraniums vullen nu het straatbeeld. We rijden over goed onderhouden wegen met vele haarspeldbochten, via ´Riviere des Gallests´ omhoog richting Cap Noir en krijgen dan het indrukwekkende ´hart´ van het eiland te zien. ´Wauw! Mam moet je dit zien, echt waanzinnig!´ Nick is onder de indruk als hij na een korte wandeling zicht krijgt op groene, grillige ´Cirque de Mafate´.

Even een korte uitleg over Reunion, het laatste eiland van de Mascarene groep welke we bezoeken en heel anders blijkt te zijn dan de andere twee eilanden die we reeds verkend hebben. Drie miljoen jaar geleden is Reunion ontstaan door twee (onderwater) vulkanen. Het oude massief Piton des Neiges is vanuit een diepte van Indische oceaan, 4000 meter naar boven gekomen. De 'Piton des Neiges' is met haar 3069 meter het oudste en hoogste punt van het eiland. De oceaan, wind en de regen, hebben twee vulkanische massieven een spectaculair en uniek gevormd landschap gegeven met ravijnen, pieken en drie natuurlijke amfitheaters 'Cirques' genaamd.

We zijn onder de indruk van dit landschap en bekijken de kaart. We maken ´s avonds een plan voor de komende dagen en al snel is ´onze´ Clio volgepakt met kampeerspullen. We rijden over een tweebaans snelweg naar de badplaatsen met jachthavens, St. Gilles les Bains en St. Pierre. Het is zondag, de zon schijnt en overal zijn de terrasjes gezellig vol. We rijden de berg op, langzaam wordt het groener en geur van bloemen sterker. Er zijn veel picknick plaatsen, met hutjes, bankjes en BBQ´s. Overal zijn mensen aan het genieten van de ´zondagsrust´ erg leuk om te zien! Ook hier is het weer een smeltkroes van culturen; Indiërs, Creolen, Chinezen en (meer)Fransen.

We wandelen naar het Belvédére uitkijkpunt en kijken zo recht naar beneden ´La vallée perdue´ in. Luuk: ´Maar goed dat Opa Gerard in Nederland is, want dit is veel te hoog en te steil voor hem.´

We lopen nog even over een marktje. Het is voorjaar, bijna zomer hier op het Zuidelijk halfrond en de aardbeien zijn er weer volop! Smullen. Dan is het tijd om de camping op gaan zoeken. Als we Plaine des Palmistes binnen rijden zien we direct het kleine bordje ´camping´. We volgen de weg, verder en verder de berg op. Het hek is dicht en er staat geen tent…. Maar al snel komt er iemand aangelopen. We zetten de tent op en hebben de camping voor ons zelf alleen. Nick en Luuk spelen met hun Boomerang en wij genieten in het zonnetje van de omgeving, een gerookte ham en een aankomst biertje. Het leven in Frankrijk is zo slecht nog niet!

500.000 jaar geleden, toen het vuur van de Piton des Neiges nagenoeg gedoofd was, ontstond er aan zuidoostzijde van het eiland een nieuw vulkanisch massief, de 'Piton de la Fournaise', die met haar 2600 meter de jongste top is en nog steeds jaarlijks lava uitspuwt. We rijden 2400 meter ophoog, krijgen prachtige vergezichten te zien en dan gaan we per voet verder. Eerst dalen we af naar ´Formica Leo´ een kleine inactieve krater. Over het lava lopen we door naar ´Le Cathedrale`. Door lopen naar de top van de krater helaas is te ver. Via het ´verse´ lava van de laatste uitbarsting in 2007 lopen we terug.

We rijden door naar St. André en daar gaan we via een slingerende bergweg omhoog naar ´Cirque de Salazie´. We tellen wel 33 watervallen vanuit de auto als we na vele bochten aankomen in het kleurrijke creoolse dorpje Hell-bough. Vol ideeën voor de volgende dag vinden we de camping. We willen hier twee dagen blijven en een paar wandelingen hier in de prachtige omgeving maken. De volgende morgen is John echter ziek. Misselijk, overgeven, diarree….. Balen! We pakken alles in en rijden terug naar ´Le Port´, waar John op de boot uit ziekt.

Ik doe wat boodschappen, geef les, doe de was, hou het weerbericht in de gaten en ruim alle camping spullen weer op. Woensdag gaat het wat beter met John en donderdag rijden we nog naar Maïdo. ´s Avonds net voor het donker vaart de Seaquest naar binnen! Het weerbericht voor de komende week ziet er goed uit. Hogedrukgebieden bepalen het weer. We plannen om zaterdag te vertrekken. John drinkt weer bier, dus die is weer beter!

Vrijdag wordt er op een uurtje school na de hele dag door Maren, Nick, Luuk en Linde buiten gespeeld. Ik doe nog wat boodschappen en John de laatste klusjes aan de boot. Zaterdagochtend gaan we nog even ´op de koffie´ bij de Sauquest en dan moeten we alweer afscheid nemen. Maren pakt op het laatste moment snel haar knuffels, dat is alles wat ze nodig heeft om met ons mee te varen naar Zuid Afrika. Teleurgesteld blijft ze zwaaiend achter op de Seaquest. Afscheid nemen blijft een terugkomend element in een wereldreis….

Samen met Imagine, Frida en Restless Spirit varen we uit en laten dit mooie wandelparadijs achter ons en varen we van 'Europa' naar naar Afrika, ongeveer 1350 mijl te gaan naar Durban of Richards Bay. Er staat het eerste stuk geen wind, later hijsen we gennaker. We genieten van het vlakke water. Zo kan de oceaan er dus ook uit zien! Rond vijf uur strijken we de Gennaker de wind is op. We zoeken we Restless Spirit op die 2 mijl achter ons varen. We hebben geen haast. Als we een bootlengte naast elkaar varen, is het tijd voor een sundowner. We zitten in het gangboord met de afstandsbediening van de stuurautomaat in de ene hand en een drankje in de andere, een mooie afsluiting van een eerste rustige dag op zee!

———-

radio email processed by SailMail

for information see: http://www.sailmail.com

Golven van 6 á 7 meter en een windmeter die te vaak boven de 40 knopen kwam…. de tocht van Mauritius naar Reunion was heftig!

We zijn in La Reunion een stukje Frankrijk in de Indische oceaan.  De geplande ontspannen 135 mijl naar St. Pierre werden er 185 en we kregen ze niet cadeau!

De kuip blijft niet droog!

Na het uitklaren in Mauritius konden we rond twaalf uur weg. Eerst nog even langs de Seaquest, Luuk z’n knuffel ophalen. Buiten zetten we een gereefd grootzeil en een puntje genua. De zee is ruig en de swell vervelend. De nacht is donker en de ene squall volgt de andere snel op. De wind trekt aan, draait en valt weg, de hoge golven blijven…… Als we bij daglicht aankomen bij de zuidkant van Reunion halen we het grootzeil weg. De wind slaat om het eiland heen, we bevinden ons in een acceleratie zone. Met golven van 6 á 7 meter, de wind ruim boven de 30 knopen en met uitschieters tot wel 47 knopen is dit niet relaxt zeilen! De kuip, John en ik blijven dan ook niet droog! We roepen St. Pierre en de Coastgard op. We moeten door varen richting het Noorden. De haven van St. Pierre is dicht!

40+ knopen wind!Het zonnetje schijnt vrolijk, maar het blijft maar waaien. Op een heel klein puntje genua zeilen we met ruim 14 knopen van een golf af! Uiteindelijk valt de wind weg en moet de motor nog aan om bij daglicht Le Port aan te lopen. Als we binnen komen zien we Dana liggen. Blij zijn we dat we heel en voor het donker heer zijn. Dana is een Deens schip welke zich altijd meld op ‘ons SSB netje’. De kade is vol en we vragen of we langszij mogen. Het antwoord is resoluut ‘Nee’. Als het voor maar één nachtje is dan mogen we de boot wel omkeren en langszij komen, want ze willen graag wat privacy. We halen schouders op en varen verder…. Wat een rare lui heb je toch. Om tien uur worden we door twee vriendelijke heren van de douane ingeklaard en zijn alle formaliteiten afgehandeld en dan kunnen we eindelijk moe, maar toch voldaan naar bed.

Luuk

One island, many peoples all Mauritians!

Port Lois - MauritiusNa ruim 300 mijl zien we Mauritius aan de horizon verschijnen. Onze ogen vinden verschillende contouren, hoge steile bergen/ rotsen met vlaktes daartussen. We worden welkom geheten door spelende walvissen. Ze zwaaien met hun vinnen en staart en springen uit het water! Helaas is m’n camera weer kapot en van de andere de batterij leeg, dus geen foto’s, maar wat hebben we genoten van deze uitbundige show!

We zitten vast op een rots!

Achter het eiland is het prachtig zeilen. We zijn de oceaan deining kwijt en gelukkig blijft er genoeg wind over. We zien hier direct dat Mauritius heel anders moet zijn dan Rodrigues. We zien vele resorts, horen verkeer en zien al heel veel vrachtschepen liggen. Als we de door de Nederlanders in de 17de eeuw genoemde ‘Noordt Wester Haven’ binnenvaren ziet Nick  zelfs wolkenkrabbers, al moet de bewolking dan wel ‘laag’ hangen! We meren af aan de kade bij ‘Customs’. Katrina en Phil van Restless Spirit verwelkomen ons en nemen onze lijnen aan.  We zijn zo klaar met inklaren, al zijn er wel zeker 30 papieren voorbij gekomen.

We liggen vast...op een rots - Port Lois.

We varen een stukje terug naar het bassin waar de jachten liggen.  Ik ben druk bezig met het verhangen van de als we met een klap stil staan! We varen midden in de haven ruim van de wal en een rood/witte boei, maar toch liggen we vast? Motor in z’n achteruit, boegschroef aan, we zitten muur vast en moeten er vanaf getrokken worden. John roept de Coast gard op en vraagt assistentie. Niet veel later komt er een boot kijken, maar dan varen ze weer weg. Het is afgaand water en we hebben haast. Onze Boomerang wil water onder haar kiel! De Coast gard komt nog een paar keer kijken, maar helpt ons niet. John springt in het water en ziet dat we letterlijk boven op een smal lang rots plateau staan! Phil maakt Restless Spirit los en kom aanvaren om ons te helpen! We verlengen de val aan de mast en geven die aan hun. Langzaam vaart Restless Spirit achteruit en komt er spanning op de lijn te staan en worden we schuin getrokken. Motor in z’n achteruit en we drijven weer!

We meren af en drinken gezamenlijk met ‘onze redders’ een aankomst biertje! We liggen aan de kade en hebben water en walstroom, wat een luxe en dat voor 10 euro per dag!

Klussen - Nieuwe valEerst gaan we aan de slag op de boot. Al het beddengoed laten we wassen en de stofzuiger maakt overuren, lang leve walstroom! John gaat met Phil en Rashid, de taxichauffeur Port Lois door en komt terug met een nieuwe val, gevulde gasflessen en 40 liter diesel (Bali-Mauritius, 2800 mijl). Dan gaan we op zoek naar het ziekenhuis. John heeft nog steeds last van z’n oor en we willen wat meer duidelijkheid. De rijen zijn lang in het ziekenhuis, maar er wordt efficiënt gewerkt. Een kleine drie uur later, met een zak medicijnen en vier x-rays verder,  staan we weer buiten. Niks geks gevonden alleen een ontstoken bijholte en een scheve nek…

Blue Bay - MauritiusWe verkennen het eiland met de bus, gaan naar Grand Baie en later huren we nog 48 uur een auto. Eerst gaan we richting Blue Bay via de hooglanden bereiken we Cirepipe de industriestad van het eiland. Hier staan vele textiel- en suikerriet fabrieken. Dit is het echte Mauritius, ver weg van alle super de luxe resorts. Het is een drukke kleurrijke chaos op straat. Blue Bay is een prachtige lagune.

Grand Bassin - Ganga Talao (hindoe Tempel)Via de thee route komen we aan bij het vulkaan kratermeer ‘Grand Bassin’. Het Ganga Talao Hindu tempel complex is hierom heen gebouwd, het grootste Hindu bedevaartsoord hier. Nick en Luuk vinden de grote alen in het ‘heilige’meer geweldig en later ontdekken naast vele kleurrijkebeelden en tempels ook nog mooie grijze apen! Het standbeeld van Lord Shiva (zie onder) is indrukwekkend groot.

Shiva -In het Grande Riviere Noire National Park zien we de Alexandra Falls, wandelen we in een prachtige groene omgeving en kijken we uit over de ‘Black river Gorge’ en wanen we ons even op een heel ander eiland. We verkennen de westkust via Grand Rivere Noire en Flic & Flaq rijden we terug naar Port Lois. Het is opvallend hoe levendig en in ontwikkeling dit eiland is. Veel nieuwe grote gebouwen zijn net af of in aanbouw, ook hebben we al heel wat gloed nieuwe shoppingmalls gezien, er gebeurd hier wat!

En dan is het eindelijk zover, de Seaquest ligt aan de kade! Helaas zijn Maren en Linde niet aan boord. Met hun skateboard gaan ze de terrasjes af en al snel vinden ze hun vrienden!  Half augustus in Bali hebben we ze voor het laatst gezien, dus genoeg gespreksstof!

La PouceWe beklimmen ‘Le Pouce’. Prachtige vergezichten over Port Lois, de hooglanden en de omliggende ‘Pitons’. Dan gaan we via allemaal kleine wegen, lang leven de Ipad, naar Belle Mare. Dit stukje strand is aan de West kant van het eiland, waar veel resorts staan. We gaan naar de ‘public beach’ en genieten van een heerlijk ijsje en picknickende mensen in het bos achter het strand.

Mauritius

Zo leuk om te zien hoe hier mensen met een verschillende komaf, op verschillende manieren recreëren.  Een Indiase familie zit op een prachtig kleed in prachtige zondagse gewaden te eten. Iets verderop hebben Afrikaanse mannen een tent opgezet en zijn druk aan het drummen op hun Djembe. Aan de andere kant staan vijftien Afrikaanse dames in (te)strakke kleding een dansje te oefenen en achter ons zijn ze een BBQ aan het aansteken. We rijden terug  door valleien met de ananas- en suikerrietvelden. Het is opvallend hoe de verschillende culturen en rassen mooi naast elkaar leven hier op Mauritius.

Citadelle - Mauritius, Linde, Maren, Nick en LuukDe kinderen mogen logeren bij hun vrienden op de Seaquest. Door vier kinderen wordt er op het Seaquest college hard gewerkt, één groot feest! Het is vooral gezellig in Port Lois. We beginnen de stad en de mensen te kennen. We weten hoe het werkt op de markt en wat je waar moet kopen. Bezoeken nog het Fort, maar dan is het tijd om verder te gaan.